태평양의 보이지 않는 전쟁: 공대공 미사일 패권과 한국의 전략적 선택 > K-wave Trends

De goedkeuring door het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken van de verkoop van AMRAAM-raketten weerspiegelt de realistische tactische behoeften waarmee gevechtsvliegtuigen zoals de F-35A, de kernmacht van de ROK-luchtmacht, worden geconfronteerd. De AIM-120C-8 is de belangrijkste lucht-luchtraket voor de middellange afstand van het Amerikaanse leger en biedt precisieaanvalsmogelijkheden die vijandelijke dreigingen vanaf grote afstand kunnen onderdrukken. Zuid-Korea heeft dezelfde serie raketten in 2019 al geïntroduceerd, en deze aanvullende introductie wordt geïnterpreteerd als een voornemen om verder te gaan dan alleen het aanvullen van de inventaris en het militaire evenwicht met de buurlanden te behouden en de interoperabiliteit met het Amerikaanse leger te maximaliseren. Vooral nu de veiligheidsinstabiliteit in de Indo-Pacifische regio toeneemt, is het versterken van de luchtverdedigingscapaciteiten van Korea een belangrijke kwestie die rechtstreeks verband houdt met het buitenlands beleid van de VS. De integratie van deze wapensystemen wordt beschouwd als een essentieel element bij het bouwen van een solide verdedigingsschild waarmee de ROK-luchtmacht kan reageren op onzekere toekomstige dreigingen.

Maar achter deze deal schuilt een enorme uitdaging: China's snelle vooruitgang op het gebied van luchtvaartwapentechnologie. In het verleden hebben de Verenigde Staten met overweldigende technologische bekwaamheid de luchtsuperioriteit gemonopoliseerd, maar lucht-luchtraketten voor lange afstanden, zoals de door China ontwikkelde PL-15, hebben een niveau bereikt dat de bestaande systemen van de Verenigde Staten bedreigt. In het bijzonder hebben de Chinese raketten een bereik van meer dan 300 km, en maken zij gebruik van geavanceerde tactieken om doelen buiten het detectiebereik van de radars van gevechtsvliegtuigen te treffen via een netwerk voor vroegtijdige waarschuwing. Als reactie hierop zijn de Verenigde Staten in het grootste geheim bezig met de ontwikkeling van de AIM-260 (JATM) om de gevechtsafstand bij luchtgevechten dramatisch te vergroten. Deze raketafstandswedstrijd die plaatsvindt in het luchtruim van de Stille Oceaan is meer dan alleen een verschil in prestaties; het is een belangrijk veiligheidsprobleem geworden dat bepaalt wie als eerste de leiding zal nemen op het slagveld.

De Koreaanse defensie-industrie streeft ook naar haar eigen overleving en maakt een sprong voorwaarts in deze wervelwind van technologische concurrentie. In het bijzonder heeft de binnenlandse jager FA-50 de integratie van AMRAAM-raketten in het FA-50PL-model bevestigd, geëxporteerd naar Polen, en wordt herboren als een echte multifunctionele jager die verder gaat dan een eenvoudig licht aanvalsvliegtuig. Tijdens dit proces liep de integratie van Amerikaanse wapens enige vertraging op, maar dit wijst erop dat er sprake was van een complexe berekening in combinatie met de strategie van de Verenigde Staten om hun binnenlandse wapensystemen te beschermen. Niettemin is het een onmiskenbaar feit dat de FA-50 zijn concurrentievermogen op de wereldmarkt bewijst, en het moderniseringswerk van de Koreaanse luchtmacht versnelt nu, inclusief het vervangen van de verouderende F-5-jager door middel van massaproductie en inzet van gevechtsvliegtuigen van de 4,5e generatie, zoals de KF-21. Dit toont de sterke wil van Korea aan om niet langer uitsluitend op import te vertrouwen, maar om zijn eigen luchtruim te beschermen door middel van kwalitatieve groei van zijn eigen luchtvaartmacht.

Verder zijn veranderingen in luchtgevechten in combinatie met dronetechnologie ook iets om op te letten. Het feit dat de onbemande jager ‘Fury’, die wordt ontwikkeld door innovatieve bedrijven als Anduril, is begonnen met een testvlucht uitgerust met een AMRAAM-raket, voorspelt dat toekomstige luchtgevechten zullen verschuiven van een focus op bemande vliegtuigen naar een complex bemand en onbemand systeem. Deze technologische veranderingen betekenen dat, afgezien van het feit dat de Europese Rafale- en Gripen-straaljagers hun praktische waarde bewijzen door steun aan Oekraïne, het paradigma van de luchtgevechten zelf intelligenter en geautomatiseerder wordt. De Koreaanse luchtmacht houdt deze veranderingen op het toekomstige slagveld ook nauwlettend in de gaten en wordt geconfronteerd met de taak om een ​​bemand en onbemand complex energiesysteem op te bouwen rond de KF-21. In een tijdperk waarin de snelheid van de technologie de snelheid van de veiligheid wordt, loopt de Koreaanse luchtvaart- en defensie-industrie nu voorop in de mondiale technologieconcurrentie.