비닐하우스의 두 얼굴: 생계의 터전인가, 방치된 사각지대인가 > K-wave Trends

Een recente brand in Angang-eup, Gyeongju-si, Gyeongsangbuk-do bracht duidelijk de fysieke kwetsbaarheid van kassen aan het licht. De brand verzwolg onmiddellijk kassen en containers en trof zelfs een nabijgelegen meloenkwekerij, waardoor grote materiële schade werd veroorzaakt van meer dan 40 miljoen won. Gelukkig vielen er geen slachtoffers, maar bij een andere brand in Hoengseong vond een eerstegraads brandongeval plaats als gevolg van onzorgvuldigheid bij het gebruik van een fakkel, en het risico op brand in boerderijfaciliteiten heeft een kritiek punt bereikt. Groene kassen worden gebouwd met brandbare materialen die structureel zeer kwetsbaar zijn voor brand, en omdat elektrische apparatuur en verwarmingsapparatuur vaak onvoldoende worden onderhouden, hebben ze structurele beperkingen die onvermijdelijk de omvang van de schade vergroten, ondanks de inspanningen van de brandweer om deze te blussen.

Wat boeren tegenhoudt, naast veiligheidskwesties, zijn rigide landbouwgrondwetten en bouwvoorschriften die geen gelijke tred houden met de realiteit. Net als in het geval van Gwangju Metropolitan City toont het feit dat zelfs opslagruimte voor landbouwmaterialen die essentieel zijn voor de landbouw wordt gestigmatiseerd als een 'illegale voorziening' en opdracht wordt gegeven om te worden gesloopt, duidelijk de kloof aan tussen de stem van de landbouwsector en de wet. De ruimte in boerderijhutten is klein en onvoldoende om landbouwmachines en materialen te huisvesten, en de financiële last voor kleine boeren is te groot om formele pakhuizen te bouwen. Boeren vragen eenvoudigweg om een ​​minimum aan gemak voor de landbouw, maar de administratieve autoriteiten richten zich op hardhandig optreden dat uitsluitend op principes is gebaseerd, wat resulteert in het breken van de wil van de boeren om zich te vestigen.

De schaduw van de kassen eindigt niet alleen in de economische tegenspoed van boeren, maar treft ook de levens van migrerende werknemers die hun arbeid op de laagste niveaus van onze samenleving ondersteunen. Zoals het werk 'Strawberry Theory' van romanschrijver Kim Sum duidelijk maakt, worden veel arbeidsmigranten uitsluitend als 'arbeidskrachten' geconsumeerd zonder dat ze humane huisvestingsrechten in kassen krijgen gegarandeerd. De tragedie van een arbeidsmigrant die in het verleden op een boerderij in Pocheon in de kou stierf, legt de verschrikkingen bloot van mensenrechtenschendingen die plaatsvinden wanneer kassen worden teruggebracht tot zowel werkplekken als de armste huisvesting. Hoewel ze essentieel zijn om het lage geboortecijfer en de vergrijzing van de bevolking in de Koreaanse samenleving te compenseren, staan ​​ze nog steeds in de schaduw van discriminatie als gevolg van gebrek aan verbale communicatie en oneerlijke behandeling.

Vinylkassen kunnen pakhuizen worden die niet alleen levende mensen gevangen houden, maar ook sporen van onze geschiedenis. Het is schokkend dat de kostbare prehistorische artefacten die zijn opgegraven op de Legoland-site in Chuncheon al bijna tien jaar onder een zwarte tent in een kas zijn achtergelaten in plaats van in een museum. Als gevolg van financiële problemen bij het ontwikkelingsproject is de aanleg van het beloofde erfgoedpark voor onbepaalde tijd uitgesteld en lopen de kostbare relikwieën het risico beschadigd te raken op een leeg terrein dat overgroeid is met onkruid. Dit bewijst dat kassen hun oorspronkelijke agrarische doel voorbij zijn gegaan en een symbolische plek zijn geworden die laat zien hoe onze samenleving historische waarden negeert en verwaarloost.

Als zodanig hebben kassen problemen met meerdere lagen, zoals het fysieke risico op brand, de realistische barrières van administratieve regelgeving, de vervreemding van de mensenrechten van migrerende werknemers en de verwaarlozing van de historische waarde. Het uitbreiden van de brandbestrijdingsinfrastructuur voor brandpreventie is een dringende taak, maar beleidsflexibiliteit is nodig om inzicht te krijgen in de slechte landbouwomgeving waarmee boeren worden geconfronteerd, in plaats van simpelweg verbeteringen van de faciliteiten af ​​te dwingen. Bovendien moet de verbetering van het sociale bewustzijn om arbeidsmigranten als gelijkwaardige personen te behandelen in plaats van machines hand in hand gaan met het verantwoordelijke bestuur van lokale overheden om verwaarloosde relikwieën naar intacte musea te verplaatsen. Groene huizen moeten nu verder gaan dan eenvoudige productiefaciliteiten in plattelandsgebieden en een maatstaf worden voor welzijn, mensenrechten en culturele verantwoordelijkheid die onze samenleving zou moeten nastreven.