De slinger van de onafhankelijke nationale defensie beweegt: de operationele controleoverdracht in oorlogstijd en de toekomst van nucleair aangedreven onderzeeërs > Nieuws

De kern van de operationele controleoverdracht in oorlogstijd hangt af van hoe het principe van ‘condition-based transfer’ in de moderne slagveldomgeving kan worden geïntegreerd. Minister Ahn Gyu-baek rondde in november de verificatie van het volledige operationele vermogen (FOC) via de ROK-Amerikaanse Veiligheidsraad (SCM) af en presenteerde eind dit jaar een duidelijk schema om 'Jaar X', het streefjaar voor de transitie, voor te stellen aan de presidenten van beide landen. Sommigen wijzen erop dat de bestaande overgangsomstandigheden anachronistisch zijn, gezien de veranderende aspecten van moderne oorlogsvoering, zoals de snelle opkomst van onbemande luchtvaartuigen zoals drones. Als reactie hierop haalde minister Ahn het oude idioom ‘100 jaar onderaanneming’ aan en hield hij vast aan zijn standpunt dat de eindeloze toevoeging van voorwaarden geen obstakel mag worden voor het herstel van de operationele controle in oorlogstijd. Met andere woorden: in plaats van de omstandigheden voortdurend aan te passen aan de veranderende situatie op het slagveld, hebben we gekozen voor een pragmatische strategie om de transitie te starten op basis van de voldoende capaciteiten die we momenteel hebben en vervolgens de details te bespreken.

Er bestaat een sterk vertrouwen binnen het leger met betrekking tot de veiligheidskloof die zorgwekkend is bij de overdracht van operationele controle in oorlogstijd. Minister Ahn benadrukte dat zelfs als de operationele controle in oorlogstijd aan ons wordt teruggegeven, het ROK-US Combined Forces Command niet zal worden ontbonden, maar zich eerder zal ontwikkelen tot een compacter en solide gecombineerd verdedigingssysteem met zes componenten. Dit betekent dat het herstel van de operationele controle in oorlogstijd niet een breuk met het Amerikaanse leger betekent, maar eerder een evolutie naar een geavanceerde alliantie waarin het Koreaanse leger de leiding neemt en het Amerikaanse leger dit krachtig steunt. In feite is ons leger, van soldaten tot kapiteins, gewapend met het vertrouwen dat het in elke oorlogssituatie kan winnen, en dit is niet zomaar een slogan, maar is gebaseerd op een dramatische verbetering van het vermogen om daadwerkelijke gezamenlijke operaties uit te voeren. Uiteindelijk is de overdracht van de operationele controle in oorlogstijd een missie van deze tijd en een verklaring van minimale veiligheidsonafhankelijkheid die de Republiek Korea als werkelijk soevereine natie moet hebben.

Een andere belangrijke as die het veiligheidsparadigma zal veranderen is de introductie van Koreaanse nucleair aangedreven onderzeeërs, genaamd het ‘Jang Bogo N Project’. Minister Ahn onthulde dat hij regeringsbrede capaciteiten concentreert met als doel halverwege de jaren dertig het eerste schip te bouwen, een ambitieus plan om de Republiek Korea te transformeren van een tactisch defensieland naar een strategisch operatieland. In het bijzonder houden wij ons aan het 'binnenlandse bouwbeleid', dat technisch en kosteneffectief het meest is, en zetten wij intensieve gesprekken voort om steun van de Verenigde Staten te krijgen voor kernbrandstof met laagverrijkt uranium van minder dan 20% die voor dit doel nodig is. Hoewel er nog geen officiële overeenkomst met de Verenigde Staten is gesloten, is het bemoedigend dat de Verenigde Staten ook bezig zijn met het volledig begrijpen en accepteren van de consistente logica en noodzaak om het schip rechtstreeks met onze eigen technologie te bouwen. Dit is een voorbeeld dat verder gaat dan de simpele introductie van een wapensysteem en bewijst dat de capaciteiten van de Koreaanse nucleaire technologie en defensie-industrie een niveau van wereldklasse hebben bereikt.

De subtiele verschillen in perspectieven en coördinatie van verschillen tussen Korea en de Verenigde Staten zijn ook belangrijke punten om in deze defensieroutekaart in de gaten te houden. Er gaapt een duidelijke kloof tussen de timing die wordt voorgesteld door de Amerikaanse strijdkrachten in Korea en de timing die onze regering nastreeft voor de overdracht van de operationele controle in oorlogstijd. Minister Ahn vergeleek dit met een meningsverschil tussen een getrouwd stel en legde uit dat het proces van het beperken van verschillende meningen op zichzelf een test is van onze diplomatieke en nationale defensiecapaciteiten. De uitstekende kosteneffectiviteit en technologische capaciteiten van Koreaanse onderzeeërs, gedemonstreerd in de opdracht van het Canadian Next-Generation Submarine Project (CPSP), bewijzen dat we zijn uitgegroeid tot een leidende speler in de mondiale defensie-industrie, en niet alleen maar een begunstigde van de veiligheid. Naarmate het vertrouwen en de prestaties in de defensie-industrie toenemen, wordt verwacht dat dit als een nuttige hefboom zal dienen bij het verkleinen van de meningsverschillen met de Verenigde Staten over gevoelige kwesties zoals de introductie van nucleair aangedreven onderzeeërs en de overdracht van operationele controle in oorlogstijd.