In het tijdperk van de ‘elektrische big bang’ die door AI wordt gelanceerd, staat Korea op een kruispunt om te overleven. > Nieuws

Het stroomverbruik in datacenters over de hele wereld neemt exponentieel toe. Volgens de analyse van Gartner zal het stroomverbruik door datacenters in 2030 naar verwachting de 1.200 TWh overschrijden, bijna drie keer de huidige hoeveelheid. Dit cijfer is meer dan tweemaal de totale hoeveelheid elektriciteit die de Republiek Korea in een jaar gebruikt, en de enorme rekenlast die door AI-servers wordt gegenereerd, stelt de grenzen van de infrastructuur op de proef. Om aan deze explosieve vraag het hoofd te bieden, wenden grote technologiebedrijven zich tot de opwekking van kernenergie en LNG, die een stabiele basislast bieden en tegelijkertijd koolstofneutraal blijven. In feite evolueren de acties van bedrijven om de energie veilig te stellen steeds brutaler en directer, zoals de xAI van Elon Musk die directe LNG-energiecentrales bouwt naast datacenters om de regelgeving voor het elektriciteitsnet te omzeilen.

Nu energiezekerheid een nationale kwestie is geworden, zijn onze bedrijven ook snel in beweging om te overleven op de wereldmarkt. Samsung reactiveert zijn energiebedrijf TF en doet er alles aan om de energie-efficiëntie van datacenters te verbeteren en de energiewaardeketen veilig te stellen, terwijl Hyosung Heavy Industries de handen ineen heeft geslagen met Quanta, het grootste EPC-bedrijf in Noord-Amerika, om een ​​productiebasis voor ultrahoogspanningsstroomonderbrekers in de Verenigde Staten te bouwen. Dit is een strategische stap om verder te gaan dan eenvoudige overzeese expansie en zichzelf te profileren als een ‘totaaloplossingsaanbieder’ op de Amerikaanse markt, die wemelt van AI-datacenters en de modernisering van verouderende elektriciteitsnetwerken. Tegelijkertijd versterken we op overheidsniveau de samenwerking op het gebied van energiebronnen met Saoedi-Arabië, stellen we een stabiele toeleveringsketen voor ruwe olie en gas veilig en zetten we een volledig cyclussamenwerkingsmodel op voor de uitwisseling van minerale hulpbronnen en geavanceerde industriële technologieën op de lange termijn.

Achter de glamour van deze enorme industrieën gaan echter nog steeds diepe blinde vlekken op het gebied van de energiewelvaart schuil. De overheid probeert elk jaar de last van de kosten voor koeling en verwarming voor kwetsbare groepen te verlichten via het energievouchersysteem. In het bijzonder heeft ze vanaf dit jaar een nieuw ‘Advance Exception Payment’-systeem ingevoerd dat contante steun biedt aan huishoudens die moeite hadden met betalen omdat de energierekeningen in hun maandelijkse huur waren inbegrepen. Daarnaast creëren we een nauw op maat gemaakt welzijnsnetwerk, zoals het bieden van brandstofkostenondersteuning aan huishoudens die brikettenketels vervangen door milieuvriendelijke ketels. Diensten waarbij maatschappelijk werkers en postbodes huishoudens in crisis rechtstreeks bezoeken, breiden zich ook uit, maar omdat het tempo van de technologische ontwikkeling groter is dan dat van het socialezekerheidsstelsel, is een verfijnder beleidsontwerp vereist.

Ondertussen blijft het conflict tussen de overheid en het maatschappelijk middenveld in het proces van het bevorderen van dit nationale energiebeleid een andere taak. Milieugroeperingen bekritiseren het huidige energiebeleid omdat het gericht is op het veiligstellen van het industriële concurrentievermogen en de ontwikkelingslogica, in plaats van op het oorspronkelijke doel van het reageren op de klimaatcrisis. Het is met name pijnlijk om erop te wijzen dat beleidsmaatregelen op het gebied van de energiemix waarbij kernenergie centraal staat, zoals de bouw van nieuwe kerncentrales of de introductie van SMR, worden gepromoot zonder dat er voldoende publieke discussie is over de veiligheid en kwesties rond de verwijdering van radioactief afval. De regering protesteert dat dit een onvermijdelijke keuze is voor de transitie naar koolstofvrije energie, maar het wegnemen van de vermoedens van het maatschappelijk middenveld dat het ministerie van Milieu, dat harmonieus leiding zou moeten geven aan het behoud van ecosystemen en de industriële ontwikkeling, is gereduceerd tot een afdeling ontwikkelingsondersteuning, zal een sleuteltaak zijn in het toekomstige overheidsbestuur.