Een vreemd getouwtrek op de drempel van het einde van de oorlog: eindeloze spanning in de Straat van Hormuz > Nieuws

De kern van dit door de Verenigde Staten en Iran bereikte MOU dat de oorlog beëindigt, is het losmaken van de wederzijdse militaire ketenen. Iran hief onmiddellijk de blokkade van de Straat van Hormuz op en garandeerde vrije doorgang voor koopvaardijschepen, en de Verenigde Staten reageerden door ermee in te stemmen hun zeeblokkade tegen Iran binnen 30 dagen volledig in te trekken. Bovendien zijn de Verenigde Staten van plan te stoppen met het opleggen van nieuwe sancties totdat er een definitief akkoord is bereikt en vervolgens 25 miljard dollar aan eerder bevroren Iraanse tegoeden vrij te geven om Iran enige economische verlichting te geven. Met betrekking tot de nucleaire kwestie kwamen de twee landen overeen om de laatste onderhandelingen voort te zetten over het uitgangspunt van de verwerking van Irans hoogverrijkte uranium en het bevriezen van zijn nucleaire installaties, en in feite lijkt het erop dat de twee landen een belangrijke routekaart naar het normaliseren van de betrekkingen hebben bevestigd.

Afgezien van deze belofte van vrede zijn er echter in de zeestraat tegenovergestelde en urgente taferelen te zien. Het Amerikaanse Centrale Commando heeft onlangs officieel aangekondigd dat het zelfmoorddrones in de lucht heeft neergeschoten die door Iran zijn gelanceerd en die zich richten op commerciële schepen die door de Straat van Hormuz varen. Dit kan worden geïnterpreteerd als de sterke wil van Iran om de feitelijke militaire controle binnen de zeestraat nooit op te geven, ongeacht het diplomatieke proces van ondertekening van de overeenkomst. Het Amerikaanse leger reageert hierop ook door de patrouillevluchten met behulp van F-16 straaljagers te versterken en een krachtig standpunt in te nemen dat het nooit zal toestaan ​​dat de zeestraat onder Iraanse controle valt.

De essentiële oorzaak van dit conflict ligt in het grote verschil in perspectieven tussen de twee landen met betrekking tot de Straat van Hormuz. Iran weigert terug te keren naar de omstandigheden van voor de oorlog en heeft zijn standpunt geformaliseerd dat het zijn militaire invloed in de zeestraat zal behouden en een zogenaamde “service fee” zal opleggen aan passerende schepen. Dit is het gevolg van de ambitie van Iran om economische en militaire voordelen te behalen door de zeestraat de facto als een binnenzee te beschouwen. Aan de andere kant definiëren de Verenigde Staten Hormuz als een ‘internationale waterweg’, een publiek goed voor de internationale handel, en het belangrijkste principe ervan is het veiligstellen van vrije doorgang zonder inmenging van externe krachten, dus het compromis tussen de twee partijen is nog ver weg.

Deze vreemde co-existentie van diplomatieke overeenkomsten en fysieke conflicten toont duidelijk de complexiteit van de toekomstige situatie in het Midden-Oosten. Hoewel Iran profiteert van de opheffing van de economische sancties, bevindt het zich in een situatie waarin het zijn controle over de strategisch belangrijke plaats Hormuz niet kan opgeven. De Verenigde Staten hebben ook de verantwoordelijkheid om de veiligheidsorde in het Midden-Oosten te handhaven, evenals de taak om de mogelijkheid van Iraanse nucleaire bewapening te blokkeren. Als gevolg hiervan kunnen de huidige lokale veldslagen, zoals het neerhalen van de drone, worden beschouwd als een strijd op hoog niveau en een strijd om leiderschap over wie na het einde van de oorlog de positie van daadwerkelijke manager van Hormuz zal bekleden.