Een luchtspiegeling ter waarde van 30 miljard won, de ondergang van CEO Cha Won van het failliete entertainmentbedrijf ‘One Hundred’ > Nieuws

De kern van dit incident is het onredelijke dubbele contract waarin CEO Cha Won de intellectuele eigendomsrechten (IP) van de artiesten van zijn bedrijf als onderpand verpandde. Volgens het politieonderzoek heeft CEO Cha een groot voorschotbedrag van 24,2 miljard won geïnd door Nomus Co., Ltd. een IP-gebruiksbedrijf voor te stellen, maar in werkelijkheid was het contract met een ander bedrijf al van kracht. Ook al was er geen teken dat het bestaande contract zou eindigen, hij hield het volledig verborgen en ging door met een aanvullend contract. Het feit dat een vooruitbetaling werd ontvangen, ook al waren er geen fysieke of institutionele voorbereidingen om de activiteiten naar behoren uit te voeren, is een sterk bewijs dat het bestaan ​​van een opzettelijke misleiding ondersteunt. Dit ondersteunt sterk het vermoeden dat het bedrijf verder ging dan alleen een mislukte investering en probeerde opzettelijk de andere partij bij het contract te bedriegen en fondsen te verduisteren.

Afgezien van de beschuldigingen van zakelijke IP-fraude, ontsnapten ook de financiële transacties van CEO Cha in zijn privéruimte niet aan de wet. Hij stelde voor een huurcontract te ondertekenen voor een huis dat hij deelt met een kennis en ontving 5,4 miljard won als borg, maar hij voldeed aan geen enkele contractuele verplichting. Dit gedrag duidt op een volledige ineenstorting van het beginsel van goede trouw, niet alleen in het management van overheidsbedrijven, maar ook in persoonlijke interpersoonlijke relaties. De politie combineerde deze twee zaken en schatte de totale schade op ongeveer 30 miljard won, en sprak krachtig de noodzaak uit van een aanhouding en onderzoek na een gedetailleerde analyse van de geldstroom. Deze reeks processen laat duidelijk zien hoe precair de managementmethoden van Fiark Group en One Hundred Label, waarvan CEO Cha leiding gaf, op glad ijs liepen.

Toen het incident aan de oppervlakte kwam, kondigde CEO Cha onmiddellijk een krachtige reactie aan. Hij betreurde het ten zeerste dat er een arrestatiebevel was aangevraagd terwijl er een quasi-beroep was ingediend waarin hij procedurele onwettigheid claimde tijdens het huiszoekings- en inbeslagnemingsproces. Bovendien kondigde hij zijn voornemen aan om een ​​klacht in te dienen bij de Nationale Mensenrechtencommissie, wegens vermeende schendingen van de mensenrechten door de leider van het onderzoeksteam en de onderzoekers, en verklaarde hij een totale oorlog tegen het onderzoeksbureau. Het lijkt echter moeilijk om met deze reactie de koude blik van de publieke opinie te vermijden. In een situatie waarin een groot aantal aangesloten kunstenaars al aangifte heeft gedaan van contractbeëindiging wegens niet-betaling van schikkingsvergoedingen, en sommigen zelfs strafrechtelijke aanklachten indienen wegens verduistering, is het risico groot dat een houding die alleen de legitimiteit van het onderzoeksproces benadrukt, zal worden gezien als het ontlopen van fundamentele verantwoordelijkheid.

De ondergang van CEO Cha is meer dan alleen de afwijking van een individu; het luidt een alarmsignaal over ondoorzichtig fondsbeheer en contractpraktijken binnen de entertainmentindustrie. Bij de eerste oprichting trok One Hundred Label de aandacht door het samen met zanger MC Mong op te richten, maar de toestand van het management verslechterde snel als gevolg van vermoedens van de affaire van het management, verduistering en geruchten over gokfondsen. Het feit dat het totaalbedrag aan betalingen dat medewerkers en partners niet hebben ontvangen in totaal 10 miljard won bedraagt, bewijst dat dit bedrijf vrijwel niet in staat was tot normaal management. Uiteindelijk is het moeilijk om kritiek te vermijden dat de blauwdruk voor een luxe IE-bedrijf niets meer was dan een lokaas voor het oplichten van fondsbeheer in plaats van daadwerkelijke winst te genereren.