De tragedie van Seorak en de waarschuwing van Ulsan Rock: een duizelingwekkende strijd op de rotswand die leven en dood scheidt. > Nieuws

Op de 14e gebeurde er een ongeluk met vier mensen die aan het rotsklimmen waren bij Ulsanbawi Rock op de berg Seorak, waardoor hun vredige dagelijkse leven onmiddellijk in een hel veranderde. Er deed zich een ongelukkige situatie voor waarbij een man van in de vijftig van een rots viel en uiteindelijk stierf, en in de nasleep van het ongeval raakte het touw verloren op de bodem van de klif, waardoor de andere drie mensen in een staat van isolatie achterbleven en niet meer konden bewegen. Het reddingsteam gebruikte een drone om mensen te vinden die zich vastklampten aan een duizelingwekkende klif, en een speciaal bergreddingsteam moest een levensbedreigende reddingsoperatie uitvoeren door met blote handen de rotswand te beklimmen. Deze strijd, die plaatsvond op het uiterst moeilijke Ulsanbawi-parcours, toonde duidelijk de gevaren aan die ongeschoolde mensen niet haastig mochten benaderen.

Wat dit ongeval nog schokkender maakt, is dat het ongeval dat in Ulsanbawi plaatsvond geenszins een eenmalige gebeurtenis is. Nog maar 15 dagen geleden, op de 29e van vorige maand, vond er een ongeval plaats waarbij een wandelaar van in de zeventig stierf nadat hij op dezelfde locatie met een hartstilstand werd aangetroffen, en dit weekend waren er een reeks noodhulpverzoeken vanwege valpartijen en ziekten uit verschillende bergen in de Gangwon-regio. Een wandelaar van in de zeventig zakte plotseling in elkaar tijdens een wandeling op de berg Dutasan en werd naar het ziekenhuis gebracht, maar stierf. Een wandelaar van in de zestig viel tien meter naar beneden in de buurt van het bezoekerscentrum van Namseorak en liep ernstige verwondingen op. Het Gangwon-gebergte bevond zich letterlijk in een 'draaikolk van ongelukken'. Deze herhaalde ongelukken bij bergbeklimmen suggereren hoe gevaarlijk de ongevoeligheid voor veiligheid en het overmoed in de fysieke beperkingen van een individu zijn naarmate de klimpopulatie toeneemt.

Ondertussen roept de historische waarde van Ulsan Rock een ander niveau van ontzag op dan de ruigheid van de natuur. Het feit dat de 'harpoenkop van hertenhoorn ingebed in een walvisbot', die de walvisvangsttechnologie van het Neolithicum 7.000 jaar geleden bewijst, onlangs werd aangewezen als nationaal volkscultureel erfgoed, weerspiegelt het belang van deze regio in de menselijke geschiedenis. Dit relikwie, samen met de rotstekeningen van Bangucheon, laat zien dat de Ulsan-regio het centrum was van een prehistorische maritieme beschaving, en benadrukt dat het een waardevol erfgoed is dat we moeten beschermen en behouden, ongeacht de bedreigingen die de natuur voor de mens vormt. We moeten nadenken over de dubbele betekenis dat ruige rotsachtige bergen soms wrede ruimtes zijn die levens kosten, maar tegelijkertijd ook de thuisbasis zijn van de mensheid waar onze voorouders fel een leven pionierden.

De rode draad die door deze gedachten loopt, is de erkenning van hoe zwak mensen zijn tegenover het gigantische beeldhouwwerk van de natuur. Het is in de geschiedenis van de mensheid gebruikelijk om metaforen als 'een steen slaan met een ei' te gebruiken in het politieke discours of sociale conflicten om politieke beperkingen uit te drukken, maar de Ulsan-rots op de berg Seorak is een fysieke entiteit die verder gaat dan de metafoor en de menselijke arrogantie uitscheldt. Een uitdaging aangaan waar je niet op voorbereid bent, getuigt niet van moed, maar van roekeloosheid, en wandelen zonder een koelbloedige analyse van je fysieke kracht en omgeving zal direct tot een tragedie leiden. Daarom zullen we deze cyclus van tragedie alleen kunnen doorbreken als we de natuur niet erkennen als een object van verovering, maar als een object van co-existentie dat met respect en nederigheid moet worden behandeld.