De verklaring van commissaris Park Jeong-bo van het Seoul Metropolitan Police Agency op een reguliere persconferentie dat “als je sympathiseert met illegale activiteiten tot schande kan leiden”, bevat een krachtige boodschap die verder gaat dan een eenvoudige waarschuwing. Dit was niet simpelweg de bedoeling om de demonstranten te bedreigen, maar een aankondiging dat het gebruik van collectief geweld dat de grens overschreed, zoals het met geweld doorzoeken van de bezittingen van spelers van het jeugdhandbalteam, een misdaad was die niet langer kon worden getolereerd. De politie beschouwt dit niet als een algemeen dwangmisdrijf, maar als een ‘speciaal dwangmisdrijf’ waarbij gebruik wordt gemaakt van de macht van meerdere mensen, en behandelt het als een ernstige zaak waarop maximaal tien jaar gevangenisstraf staat. Momenteel onderzoekt het politiebureau van Songpa 15 illegale gevallen, waaronder huiszoekingen en aanvallen op verslaggevers, en bespoedigt het de arrestaties al door de betrokkenen te identificeren. Dit wordt geïnterpreteerd als een uitdrukking van de sterke wil van de publieke macht om de rechterlijke orde te herstellen op een gebied waar de rechtsstaat is ingestort.

De politieke gevolgen van dit incident verspreidden zich verder toen president Lee Jae-myung tijdens zijn reis naar Europa rechtstreeks instructies gaf via een videoconferentie en zei: “Privé-inspecties en daden van belemmering van het bedrijfsleven met geweld kunnen niet worden getolereerd.” Het directe commentaar van de hoogste heerser versterkte de harde reactie van de politie, maar vormde tegelijkertijd ook een vonk die leidde tot sterke tegenstand van de oppositiepartij, de People Power Party. Wetgevers van de People Power Party bezochten persoonlijk de Seoul Metropolitan Police Agency om te protesteren, waarbij ze buitensporige politieoptreden en geweld tegen assistenten beweerden, en krachtig straf en een officiële verontschuldiging eisten van de verantwoordelijken. Partijfunctionarissen, waaronder vertegenwoordiger Na Kyung-won, bekritiseerden de politie omdat ze een arrogante houding aan de dag legden door zelfs leden van de oppositiepartij te onderdrukken die probeerden de stem van burgers met fysiek geweld over te brengen, en hun stem verhieven door te zeggen dat de vrije meningsuiting van het volk, de basis van de democratie, wordt bedreigd.

Ondertussen vallen er de een na de ander onverwachte slachtoffers als gevolg van het langdurige blokkadeprotest dat plaatsvindt nabij het Jamsil-stembureau. Organisaties die zijn aangesloten bij de Korea Sports Council, die gevestigd zijn in het handbalstadion, ondervinden ernstige verstoringen van hun bedrijfsactiviteiten. Ze kunnen hun kantoren al meer dan tien dagen niet eens betreden omdat demonstranten de toegang blokkeren. De politie versterkt haar inzamelingsactiviteiten door deze situatie te definiëren als een plaats delict waar duidelijk illegale activiteiten plaatsvinden, in plaats van een eenvoudige verzamelplaats. Commissaris Park erkende dat dit een forum voor publiek debat was waar demonstranten bijeenkwamen om schendingen van het kiesrecht te claimen, maar bevestigde opnieuw het principe dat degenen die de rechten van anderen schenden en zich bemoeien met de uitvoering van publieke taken juridisch aansprakelijk zullen worden gehouden, zelfs achteraf. Uiteindelijk bevindt de politie zich in een situatie waarin zij geen andere keuze heeft dan het zwaard van gerechtelijk optreden te trekken op de grens tussen vreedzame bijeenkomst en illegale uitoefening van geweld.

Het conflict rond dit incident breidt zich uit in een juridische strijd, waarbij maatschappelijke groeperingen president Lee Jae-myung en de Seoul Metropolitan Police Agency beschuldigen van machtsmisbruik en bedreigingen. Het People's Livelihood Countermeasures Committee heeft juridische stappen ondernomen en beweert dat het krachtige reactiebeleid van de politie een daad is die de eerlijke meningsuiting van het volk blokkeert, maar de regering en de politie blijven bij hun standpunt dat het een onvermijdelijke maatregel is om de rechtsstaat te vestigen. Op deze manier gaan de Jamsil-protesten verder dan alleen het ophelderen van vermoedens over stembiljetten, en onthullen ze de complexe uitdagingen van de Koreaanse democratie, waar de reikwijdte van de uitoefening van publieke macht en de vrijheid van vergadering en protest van het volk botsen. Er wordt aandacht besteed aan de vraag of de harde houding van onderzoeksinstanties ertoe zal leiden dat illegale activiteiten van demonstranten in de toekomst worden onderdrukt, of dat dit daadwerkelijk zal resulteren in een verdieping van de politieke confrontatie.