De liquiditeitscrisis van JoongAng Group is een ramp die niet alleen wordt veroorzaakt door slecht management, maar ook door de ‘winner’s curse’ van het onvermogen om de snelle veranderingen op de mediamarkt te begrijpen. Om zijn concurrentievermogen op het gebied van inhoud te versterken, onder leiding van JTBC, heeft JoongAng Group honderden miljarden dollars gestoken in het monopoliseren van de uitzendrechten voor grootschalige sportevenementen zoals het WK voetbal en de Olympische Spelen in Noord- en Midden-Amerika. Te midden van de snelle groei van OTT-platforms en de algemene inzinking van de advertentiemarkt kwamen deze enorme investeringen echter als een boemerang terug, waardoor de hele financiële structuur van de groep op zijn grondvesten werd doen schudden. Uiteindelijk hebben belangrijke filialen zoals JoongAng Holdings, Content Tree Central en Megabox, te beginnen met de ingebrekestelling van JTBC, de een na de ander rehabilitatieprocedures aangevraagd, en er ontstaat intern ernstige verwarring, zoals de opschorting van het gebruik van bedrijfskaarten door groepsleiders en werknemers.

Dit incident laat duidelijk zien hoe gevaarlijk de excessieve expansie van de activiteiten van een mediagroep kan zijn. In het bijzonder probeerde JoongAng Group de crisis te boven te komen door geld uit te lenen en onderpand te verstrekken aan aangesloten bedrijven, maar de geaccumuleerde operationele verliezen en een daling van de kredietwaardigheid lieten dit niet toe. Vice-voorzitter van de JoongAng Group, Hong Jeong-do, boog zijn hoofd tijdens een persconferentie en beloofde stabiliteit en normalisering van de werkgelegenheid, maar het is al te laat om het marktvertrouwen te herstellen. Met name de situatie waarin de managementrechten van bedrijven die publieke middelen beheren, zoals de omroep, worden bedreigd als gevolg van financiële instabiliteit, leidt tot zorgen over ons algehele mediaklimaat. In sommige kringen doet deze crisis fundamentele twijfels rijzen over de vraag of de omroeporganisaties in staat zullen zijn hun publieke verantwoordelijkheden zonder onderbreking uit te voeren.

Ondertussen voltrekt zich een ander soort tragedie in het stadion. Er wordt op gewezen dat de ‘hydratatiepauze’ die de FIFA heeft geïntroduceerd om de gezondheid van spelers te beschermen, in feite verandert in reclametijd voor omroepen, waardoor de voetbalstroom volledig wordt verstoord. Dit systeem, dat oorspronkelijk een uitzonderlijke maatregel was om spelers te beschermen tijdens de hittegolf, is verplicht geworden voor dit toernooi, ongeacht de temperatuur, en omroepen profiteren van deze drie minuten om enorme reclamewinsten te maken. Fans zijn ontevreden over de verstoring van de spelstroom en missen zelfs cruciale scoringskansen vanwege langere reclamespots. Dit belemmert de ‘onderdompeling’ die de essentie van sport is en maakt het moeilijk om kritiek te vermijden dat voetbal wordt omgezet in commerciële inhoud in de vorm van vier kwartalen.

Dit fenomeen laat duidelijk de bijwerkingen zien die optreden als de sportmedia-industrie gecombineerd wordt met extreem kapitalisme. Vanwege de aard van het WK voetbal, waar de advertentieprijzen extreem hoog zijn, kiezen omroepen er herhaaldelijk voor om de winsten van adverteerders voorrang te geven boven de kijkrechten van kijkers. Zelfs documentairemakers en voetbalfiguren bekritiseren dit fenomeen en betreuren dat het verdienen van geld de zuiverheid van de sport schaadt. Aan de ene kant oefent het WK voetbal nog steeds een enorme invloed uit op ons dagelijks leven, in die mate dat zelfs de persoonlijke verhalen van fans die te veel in voetbal verdiept zijn, hot topics zijn geworden. Het feit dat deze enorme invloed echter niet in de goede richting wordt gebruikt en wordt besmeurd door bedrijfsinsolventie en commerciële hebzucht, laat bij ons een bittere nasmaak achter.