6천 년 전 바다의 기록: 고래뼈에 박힌 작살촉, 역사가 되다 > K-wave Trends

De relikwieën die waren aangekondigd als nationaal volkscultureel erfgoed werden in 2010 op dramatische wijze aan de wereld onthuld tijdens een opgravingsonderzoek voor de aanleg van wegen op een neolithische locatie in Hwangseong-dong, Nam-gu, Ulsan. Destijds werd een stapel van ongeveer 800 artefacten, waaronder aardewerk en visnetten, die aspecten van de visserijcultuur van het Neolithicum lieten zien, opgegraven, wat de aandacht trok van academische kringen. Onder hen worden vier artefacten ontdekt met harpoenpunten gemaakt van uitvoerig gemalen hertengeweien ingebed in elk van het staartbeen en de schouderbladen van de walvis. Deze worden beschouwd als een beslissende indicator van de essentie van de walvisvangsttechnologie in die tijd. Radiokoolstofdatering onthulde dat deze artefacten dateren tussen 4.000 en 3.000 voor Christus, wat erop wijst dat de neolithische mensen op het Koreaanse schiereiland al over geavanceerde vaardigheden op het gebied van de zeejacht beschikten.

De reden waarom dit artefact een unieke academische waarde heeft, is omdat het doel van het maken van prehistorische gereedschappen, de sporen van hun gebruik en hun relatie met het jachtdoel in fysieke vorm intact blijven. De harpoenpunt, gemaakt door het verwerken van zeer sterke hertengeweien tot scherpe punten, bewijst dat jagers destijds de ecologie van dieren nauwkeurig begrepen en de optimale materialen selecteerden om wapens te maken. Vooral het feit dat de punt van de harpoen diep in het bot van de walvis zat, is een onuitwisbaar bewijs dat dit gereedschap niet alleen een ceremoniële versiering was, maar een echt jachtinstrument dat werd gebruikt om een ​​enorme walvis te onderwerpen. Zelfs in de binnenlandse en internationale archeologiegemeenschap is het een uiterst zeldzaam geval om een ​​relikwie te ontdekken dat gevuld is met het moment van de jacht intact, en een waardevolle hulpbron is die een kijkje biedt in de overlevingswijsheid van de mensheid in die tijd.

Bovenal is dit relikwie van bijzondere betekenis omdat het een cruciale schakel vormt die de historische authenticiteit ondersteunt van de ‘Bangucheon-rotstekeningen’, die zijn geregistreerd als UNESCO-werelderfgoed. Ondertussen hebben sommige geleerden de mogelijkheid geopperd dat de walvisjachtscène waarbij gebruik wordt gemaakt van een boot, harpoen en net gegraveerd op de rotstekeningen van Bangudae een symbolische of rituele uitdrukking kan zijn. De artefacten die deze keer zijn aangewezen laten echter duidelijk zien dat de beschrijvingen in de rotstekeningen feitelijke empirische gegevens zijn die specifieke visserijactiviteiten vastleggen die plaatsvonden tijdens het Neolithicum. Met andere woorden: dit artefact bewijst perfect dat rotstekeningen niet de artistieke verbeelding van prehistorische mensen waren, maar historische ‘documentaires’ die feitelijke levensscènes vastlegden.

Een andere belangrijke betekenis van deze benaming is dat het de eerste keer is dat een artefact dat rechtstreeks verband houdt met productie- en levensonderhoudsactiviteiten in de prehistorie een nationaal aangewezen cultureel erfgoed wordt. Terwijl ons cultureel-erfgoedbeleid zich tot nu toe heeft geconcentreerd op koninklijke relikwieën, kunstwerken met een hoge artistieke waarde en gebouwen, luidt deze zaak een grote verandering in doordat de overheid de waarde van behoud zelfs heeft geplaatst op het gebied van de ‘levensgeschiedenis’ waar gewone prehistorische mensen fel overleefden. Dit betekent een verandering in perspectief om de geschiedenis uit te breiden en te zien als een verslag van de levendige levens van de mensen die door de tijd heen hebben geleefd, in plaats van eenvoudigweg als een verslag van heersers. Deze inspanningen om de historische waarde te herontdekken en de betekenis ervan uit te breiden zullen in grote mate bijdragen aan het vergroten van de reikwijdte van ons cultureel erfgoed.

De National Heritage Administration is van plan om tijdens deze kennisgevingsperiode van 30 dagen meningen uit alle lagen van de bevolking te verzamelen en uiteindelijk de aanwijzing als nationaal volkscultureel erfgoed te bevestigen via overleg door de National Heritage Committee. We hebben ook besloten om de identiteit duidelijk te maken door de naam te veranderen van het bestaande ‘walvisbot ingebed met botpunt’ naar ‘hertenhoorn harpoenpunt ingebed in walvisbot’, waardoor de materiële kenmerken en historische betekenis van het relikwie duidelijker zichtbaar worden. Met deze benaming verwacht de stad Ulsan dat het relikwie, samen met de rotstekeningen van Bangucheon, een symbolisch bezit zal worden dat de wereld informeert dat Ulsan sinds de prehistorie een belangrijke uitwisselingsplaats en centrum van de Oost-Aziatische maritieme beschaving is geweest. Dit zal dienen als een kans om de regionale identiteit te versterken en tegelijkertijd opnieuw de status van de prehistorische cultuur van het Koreaanse schiereiland in de wereld van de archeologie in te prenten.