붉은 클레이의 전설, ‘프랑스 오픈’인가 ‘롤랑 가로스’인가: 이름 속에 담긴 자부심의 미학 > K-wave Trends

De officiële naam van de competitie, ‘Roland Garros’, komt van de naam van een Franse held en luchtvaartpionier tijdens de Eerste Wereldoorlog. Bij de bouw van een nieuw tennisstadion in Parijs in 1928 noemde de Franse Tennisbond zijn naam op het stadion om de nationale symboliek ervan te versterken, en dit is het merk geworden dat vandaag de dag in het hele toernooi terug te vinden is. Aan de andere kant was ‘French Open’ een naam die vaak door Engelssprekende media werd gebruikt om de regionale kenmerken van het toernooi te benadrukken. In het verleden werden de twee namen door elkaar gebruikt, maar sinds de jaren 2000 promoot de Franse Tennisvereniging het gebruik van het merk ‘Roland Garros’ sterk om de merkwaarde te monopoliseren en zichzelf te vestigen als een wereldwijde eigennaam.

De kern van deze merkstrategie wordt geanalyseerd als resultaat van benchmarking in het geval van Wimbledon. In plaats van ‘British Open’ te worden genoemd, werd Wimbledon een onafhankelijk merk met een eigen naam, waardoor een sterke autoriteit werd veiliggesteld die overal ter wereld wordt gebruikt. Frankrijk probeerde ook een gedifferentieerd en luxueus imago op te bouwen door af te stappen van de algemene uitdrukking ‘French Open’ en ‘Roland Garros’ te gebruiken, dat alleen naar dit toernooi verwijst. Tegenwoordig zijn de officiële website, de grafische weergave en de interface ter plaatse allemaal verenigd als ‘Roland Garros’, wat de wens laat zien dat het toernooi wordt erkend als cultureel erfgoed, gecombineerd met de Franse geschiedenis die verder gaat dan een eenvoudig sportevenement.

De reden waarom de competitie van 2026 nog specialer was, is omdat een verscheidenheid aan evenementen werd gecombineerd met de sterke wind van generatiewisseling. Vooral tienernieuwkomer Mira Andreyeva was de hoofdpersoon op het veld en vestigde een record als eerste tienerkampioen in 34 jaar, en er waren veel veelbewogen tegenslagen, zoals goden als Joao Fonseca die de doorgewinterde meester Djokovic versloegen. Te midden van deze dynamische spelstroom stopte de toernooileiding niet met het verbinden van sport en cultuur. Tijdens het toernooi plande toernooidirecteur Amelie Mauresmo een optreden om de trofee van het UEFA Champions League-kampioenschap op het veld te tonen, waarmee symbolisch werd onthuld dat Roland Garros meer is dan alleen een tennistoernooi, maar een festival van alle Europese sporten.

De kwaliteit van de concurrentie komt ook duidelijk tot uiting in partnerschappen en marketing. Een al lang bestaand merk als Lacoste breidde zijn samenwerking, die begon in 1971, uit tot 2030 en introduceerde de ‘Terre Battue’-collectie, die de gravelcultuur van Roland Garros volledig weergeeft. Met name acties die duurzaamheid en traditie combineerden, zoals het toepassen van verftechnologie met behulp van echte kleigrond of het maken van personeelsuniformen met gerecyclede materialen verzameld uit eerdere wedstrijden, versterkten de merkwaarde van de wedstrijd verder. De ervaringsruimte in het 16e arrondissement van Parijs bood fans een meeslepende ervaring die verder ging dan het kijken naar de game, wat de schaalbaarheid van het merk Roland Garros bewees.

De houding van de pers en de media is ook een interessant punt om naar te kijken. Terwijl professionele tennismedia en veldverslaggevers consequent de naam ‘Roland Garros’ gebruiken om de legitimiteit van het toernooi te benadrukken, gebruikt nieuws dat zich richt op het grote publiek nog steeds de uitdrukking ‘French Open’ door elkaar. Hieruit blijkt duidelijk de kloof tussen het functionele gemak van de naam en de waarden die het merk nastreeft. Naarmate de tijd verstrijkt, gaat ‘Roland Garros’ echter verder dan alleen de naam van het stadion en raakt hij diep verankerd in de geest van het publiek als een uniek icoon dat de ruwe textuur van de gravelbaan en de geschiedenis van het Franse tennis symboliseert.