6·3 지방선거의 후폭풍: 거대 양당의 내부 분열과 뉴밀레니엄 정치의 종언 > K-wave Trends

Ondanks het succes van de Democratische Partij van Korea bij het veiligstellen van zetels in het hele land bij deze verkiezingen, wordt ze intern geconfronteerd met een harde beoordeling dat het een verkiezing is die ze heeft verloren, ook al won ze. Hoewel de leiding trots is op haar overwinning onder leiding van afgevaardigde Chung Cheong-rae, is er binnen de partij een sterk argument dat de leiding verantwoordelijk is, gebaseerd op de nederlaag op slagvelden in het grootstedelijk gebied en de gelijktijdige nederlaag van 'pro-Moon Jae-in'-kandidaten. Met name het aftreden van Lee Eon-joo, lid van de Hoge Raad, wordt geïnterpreteerd als een sterke oppositie tegen het dictatoriale systeem van afgevaardigde Chung, en versnelt de verdeeldheid van de Democratische Partij, vooruitlopend op de strijd om het partijleiderschap. Met het besluit van premier Kim Min-seok om terug te keren naar de partij en de strijd om het partijleiderschap in de aanloop naar de nationale conventie, en de mogelijkheid van de terugkeer van voormalig leider Song Young-gil, heeft het conflict tussen de facties binnen de partij zijn hoogtepunt bereikt.

De hegemoniestrijd tussen de pro-Ming-wereld en de pro-Maan-wereld evolueert nu naar een flagrante machtsstrijd. Het incident waarbij premier Kim Min-seok op ‘Vind ik leuk’ klikte op een Facebook-bericht van de pro-Myung-neigende omroep Kim Yong-min toont symbolisch een dwarsdoorsnede van de verdeeldheid binnen de partij. Het artikel leverde scherpe kritiek op sprekers uit het pro-Maankamp, ​​waaronder Kim Eo-jun en Jeong Cheong-rae, en dit kwam neer op een oorlogsverklaring dat het pro-Maankamp de invloed van de pro-Maangroep niet langer zou tolereren. Met name het falen van Cho Kuk, de kandidaat voor de Cho Kuk Hervormingspartij, en de nederlaag van Jeong Won-oh, de burgemeesterskandidaat van Seoul, geven aan dat de politieke troeven van de pro-Maangroep vrijwel zijn uitgeput, en dat de positie van de pro-Maangroep binnen de Democratische Partij steeds nauwer is geworden.

De People Power Party ervaart ook een interne leiderschapscrisis, met gemengde evaluaties van de verkiezingsresultaten. Hoewel er evaluaties zijn dat de regering het goed heeft gedaan in de moeilijke beginomstandigheden, definiëren kleine facties die beweren een alternatief en een toekomst te hebben deze verkiezingen als een verpletterende nederlaag en bekritiseren ze het gebrek aan capaciteit van de leiders. Met name het lage stempercentage van kandidaat Park Min-sik, die nauw concurreerde met voormalig vertegenwoordiger Han Dong-hoon, en zijn strijd in de regio Busan leiden tot de analyse dat de eenheid binnen het conservatieve kamp niet meer zo sterk is als vroeger. Samen met het wantrouwen jegens het systeem van afgevaardigde Jang Dong-hyuk zorgen de controverse over het gebrek aan stembiljetten en de wanbeheerskwesties van de Nationale Verkiezingscommissie die tijdens het verkiezingsproces naar voren kwamen, voor meer angst onder conservatieve aanhangers en dragen ze bij aan verwarring binnen de partij.

De grootste politieke implicatie van deze verkiezingen is de teloorgang van zogenaamde 'Nieuwe Millennium-politici' en de druk op een nieuwe generatie. Het feit dat de volgende generatie van het pro-Moon-kamp, ​​zoals Kim Kyung-soo en Cho Kuk, en de leidende figuren van de pro-Park-fractie de een na de ander hebben geleden, toont aan dat kiezers de oude politieke grammatica beu zijn die berust op een specifieke afstamming. De nederlaag van Busan-burgemeesterskandidaat Park Hyeong-jun onthulde dat de uitbreiding van de pro-Lee-factie haar grenzen had bereikt, en het verlies van een groot aantal pro-Park-factiekandidaten in de regio Chungcheong bewees dat zelfs de invloed van voormalig president Park Geun-hye, die de 'koningin van de verkiezingen' werd genoemd, naar het verleden verdween. De politiek vereist nu een pragmatische aanpak die gebaseerd is op individueel concurrentievermogen en de nieuwe tijdsgeest, in plaats van op de overwinning van de genealogie.