격랑의 중동과 강경한 국경 정책: 트럼프 2기의 거침없는 질주 > K-wave Trends

Het neerschieten van een Amerikaanse militaire Apache-helikopter in de Straat van Hormuz was meer dan alleen een militair ongeval; het stelde het fragiele staakt-het-vuren tussen de VS en Iran op de proef. President Trump definieert de aanval van Iran als een duidelijke provocatie, die de legitimiteit van vergelding veiligstelt, terwijl hij ook krachtige kritiek uitoefent op het Iraanse regime vanwege het opzettelijk vertragen van de onderhandelingen over het einde van de oorlog. Trump bekritiseert in het bijzonder het nucleaire akkoord van de regering-Obama en beweert dat zijn deal het enige alternatief is dat stabiliteit in het Midden-Oosten zal brengen. Iran staat onder druk om zijn wil om kernwapens te bezitten te breken en aan de ondertekeningstafel te zitten, terwijl de Verenigde Staten pronken met hun militaire superioriteit door te waarschuwen dat zij de kerninfrastructuur van Iran, zoals energiecentrales en bruggen, zullen aanvallen. Uiteindelijk laat dit incident duidelijk zien dat de onderhandelingstafel tussen de twee landen feitelijk op de rand van de afgrond afstevent.

Tegelijk met de oorlog in het Midden-Oosten kreeg Trumps kernbelofte, het anti-immigratiebeleid, een sterke juridische impuls in de Verenigde Staten. Het door het Federale Congres aangenomen begrotingswetsvoorstel voor immigratiehandhaving ter waarde van 106 biljoen won garandeert dat Immigratie- en Douanehandhaving en Grenspatrouille almachtige handhavingsbevoegdheden zullen hebben tot het einde van Trumps ambtstermijn. De Democratische Partij bekritiseert deze begroting krachtig omdat het de belastingen van burgers verspilt en er een instrument voor grootschalige deportatieoperaties van maakt, maar de Republikeinse Partij beschouwt zichzelf als iemand die met dit begrotingsplan het leiderschap in het immigratiebeleid volledig veilig heeft gesteld. Als gevolg hiervan wordt verwacht dat de uitbreiding van de detentiefaciliteiten en deportatieoperaties om illegale immigranten aan te pakken de komende drie jaar zonder problemen zal verlopen. Men kan zeggen dat dit een voorbeeld is van de sterke wil van de regering-Trump om inmenging van politieke tegenstanders te voorkomen en haar regeringsfilosofie tot het einde van haar ambtstermijn uit te voeren.

De Amerikaanse politieke wereld wordt momenteel gereorganiseerd onder de sterke invloed van Trump, en dit komt duidelijk naar voren uit de resultaten van de recente voorverkiezingen. Kandidaten die de steun van Trump kregen, behaalden een voordeel in de voorverkiezingen van de partij, wat bewijst dat zijn politieke greep nog steeds intact is. Aan de andere kant worden figuren die in het verleden conflicten met Trump hebben gehad of als niet-mainstream zijn geclassificeerd, met grote moeilijkheden geconfronteerd tijdens het primaire proces en lijkt hun politieke positie kleiner te worden. Tegelijkertijd proberen de Democratische Partij en het progressieve kamp zich tegen het Trump-regime te verzetten door nieuwe gezichten naar voren te brengen, gesteund door grote politici als Sanders, maar ze hebben het relatief moeilijk vergeleken met de verenigende eenheid binnen de Republikeinse Partij. Deze politieke structuur suggereert de mogelijkheid dat de komende tussentijdse verkiezingen verder zullen gaan dan een simpele beleidsconfrontatie en een blijk van vertrouwen zullen worden in de manier waarop Trump het land bestuurt.

Complexe juridische en economische belangen zijn ook met elkaar verweven achter externe militaire druk en het nastreven van een hard intern beleid. De vasthoudende strategie van de regering-Trump, waarbij ondanks de uitspraak van de rechtbank tariefrestituties worden geweigerd, kan worden geïnterpreteerd als een intentie om de fiscale soevereiniteit van de regering en de continuïteit van het handelsbeleid te beschermen. Hoewel dit voor veel importeurs een enorme kostenlast met zich meebrengt, is de regering van plan de totale omvang van de restituties te verminderen door individuele rechtszaken aan te spannen. De juridische gemeenschap analyseert dat, hoewel de volharding van de regering in strijd kan zijn met het doel van de bestaande uitspraak van het Hooggerechtshof, de regering waarschijnlijk zal winnen. Op deze manier doet de regering-Trump er alles aan om haar economische en politieke doelen te bereiken, waarbij ze zelfs de controles van de rechterlijke macht omzeilt via administratieve procedures en vertragingstactieken voor rechtszaken.