기초연금의 딜레마: 보편적 복지의 신화인가, 타겟형 복지의 실리인가 > K-wave Trends

Het kerndebat over de fundamentele pensioenhervorming begint vanaf het punt dat de huidige norm van ‘70% uitkeringspercentage’ zelf zijn beleidsgeldigheid heeft verloren. Hoewel het totale inkomensniveau van ouderen dramatisch is gestegen vergeleken met toen het systeem voor het eerst werd ingevoerd, zijn er veel stemmen die zeggen dat het nog steeds inefficiënt is om vast te houden aan de 70%-ratio van het totaal. Deskundigen adviseren zelfs dat het cijfer van 70%, dat het resultaat was van een politiek compromis, moet worden afgeschaft en dat de doelstelling van vraag en aanbod nauwkeuriger moet worden verfijnd door dit te koppelen aan het standaard mediaaninkomen. Als we de structuur negeren waarin sociale begrotingen naar eigenaren van dure huizen of senioren met een hoog inkomen stromen, zal de hoeveelheid geld die naar de extreem arme senioren gaat die wanhopig overheidssteun nodig hebben onvermijdelijk afnemen. Onder deze erkenning streven de overheid en de academische wereld naar een verschuiving in de richting van het concentreren van grotere uitkeringen op senioren met een laag inkomen, door de 'lager-lager-hoger'-structuur te versterken.

Er bestaat echter ook grote voorzichtigheid dat dergelijke pogingen tot hervorming niet mogen leiden tot een onvoorwaardelijke vermindering van de omvang van de begunstigden. Het armoedecijfer onder ouderen in Korea is het hoogste van de OESO-landen, en het basispensioen is een reddingslijn voor veel ouderen in een situatie waarin de inkomsten uit publieke overdrachten onvoldoende zijn. Als de normen voor vraag en aanbod op onredelijke wijze worden versterkt en een groot aantal ouderen op de grens van de armoedegrens wordt geëlimineerd, kan er een paradoxale situatie ontstaan ​​waarin het armoedecijfer onder ouderen verergert. Daarom wint het argument dat het hoofddoel van de hervorming van het basispensioen niet het numerieke doel van financiële besparingen zou moeten zijn, maar het versterken van de dekking om blinde vlekken te minimaliseren en tegelijkertijd de rationaliteit van het systeem te vergroten, aan kracht. Met andere woorden: de kern van de discussie is dat kwalitatieve verbeteringen die de steun voor de armen substantieel vergroten, parallel moeten worden doorgevoerd, in plaats van eenvoudigweg het aantal begunstigden te verminderen.

Ondertussen voert de regering ook beleid om werkende senioren aan te moedigen om te werken, door middel van aanvullende maatregelen zoals het versoepelen van het nationale pensioenverlagingssysteem. De structuur van het verlagen van de pensioenen als het inkomen een bepaald niveau overschrijdt, heeft gediend als een groot psychologisch en economisch obstakel voor ouderen die hun economische activiteiten na hun pensionering willen voortzetten. Dienovereenkomstig richt de regering zich op het vergroten van de administratieve efficiëntie, zoals het uitbreiden van de reikwijdte van de inkomensaftrek om het feitelijke pensioeninkomen te behouden en het vereenvoudigen van het aanvraagproces voor het basispensioen. Dit wordt geïnterpreteerd als een strategische stap om verder te gaan dan alleen het betalen van toelagen en te proberen het nationale pensioen en het basispensioen te harmoniseren door een omgeving te creëren waarin ouderen op de arbeidsmarkt kunnen blijven. Uiteindelijk is de hervorming van het basispensioen een complexe taak die niet kan worden voltooid zonder een organische combinatie met het nationale pensioen en andere sociale vangnetten.

In het proces van systeemhervorming is gedetailleerde aandacht voor ontvangers van bedrijfspensioenen en complexe belanghebbenden ook een variabele die niet kan worden genegeerd. Omdat er kwetsbare groepen zijn die de armoedegrens niet kunnen overschrijden, zelfs als zij een overheidspensioen ontvangen, moet de praktijk van het uitsluiten van basispensioenen, louter gebaseerd op de ontvangst van bedrijfspensioenen, heroverwogen worden. Bovendien wordt de door president Lee Jae-myung genoemde theorie van geleidelijke hervormingen, zoals het ‘toepassen van lagere, hogere en lagere tarieven op toekomstige verhogingen’, geëvalueerd als een realistisch alternatief dat veranderingen in het systeem teweeg kan brengen en tegelijkertijd de tegenstand van bestaande ontvangers tot een minimum kan beperken. Velen wijzen er echter op dat het met deze passieve hervorming alleen moeilijk is om de explosieve stijging van de nationale financiën aan te pakken nu we in een supervergrijzende samenleving terechtkomen. Uiteindelijk moeten de Nationale Assemblee en de regering, via voldoende sociale consensus, een routekaart voor de middellange tot lange termijn finaliseren die het probleem van de armoede onder ouderen praktisch kan oplossen, terwijl rekening wordt gehouden met de lasten voor toekomstige generaties.