울릉도에 새겨진 역사의 증언, 방치된 유산에서 미래의 자산으로 > K-wave Trends

Historische materialen bewijzen dat Ulleungdo en Dokdo sinds de Drie Koninkrijkenperiode één woongebied en Koreaans grondgebied zijn geweest. Met name het ‘waterlandsysteem’ dat door de regering van de Joseon-dynastie werd geïmplementeerd, is overtuigend bewijs dat aantoont dat Ulleungdo en Dokdo daadwerkelijk werden geregeerd en beheerd. Destijds lieten de lokale functionarissen hun namen en bezoekgegevens achter in ‘gakseokmun’ op rotswanden in Ulleungdo, wat waardevolle administratieve gegevens zijn die bewijzen dat de regering regelmatig op het eiland patrouilleerde. Talrijke documenten, waaronder de Taehari-inscriptie, ontdekt door recent academisch onderzoek, dienen als een krachtig logisch wapen om de verdraaide bewering van Japan te weerleggen dat ‘Joseon Ulleungdo in de steek heeft gelaten en Dokdo niet heeft erkend.’ Deze historische documenten laten duidelijk zien dat Dokdo geen geïsoleerd eiland is, maar heeft bestaan ​​binnen de grote historische context van Ulleungdo.

Ondanks deze historische waarde kan de feitelijke situatie ter plaatse echter niet worden vermeden. Historische locaties met unieke stijlen, zoals de zuidwestelijke oude graven van het eiland Ulleungdo, worden verwaarloosd, waardoor de toegang moeilijk wordt voor onderzoekers, laat staan ​​voor toeristen, omdat zelfs de toegangswegen niet goed worden onderhouden. Moderne erfgoedlocaties, zoals de locatie van een uitkijktoren die Japan tijdens de Russisch-Japanse oorlog tijdens het Japanse koloniale tijdperk heeft geïnstalleerd en het landingspunt voor onderzeese kabels, liggen ook begraven in de bush, waardoor het moeilijk is om zelfs maar de omvang en sporen ervan te raden. Terwijl historische locaties worden verwaarloosd, zich verschuilend achter het excuus van een gebrek aan budget, worden de gebeeldhouwde stenen poorten weggevaagd door wind en regen, waardoor het bewijs van onze geschiedenis één voor één wordt uitgewist. Dit gaat verder dan het simpele onvermogen om culturele rijkdommen te beheren en komt neer op het opgeven van objectief fysiek bewijs ter ondersteuning van onze territoriale soevereiniteit.

Ondertussen wordt ook de bestuurlijke capaciteit van lokale overheden geconfronteerd met een totale crisis. Het project voor de hervatting van de rijstteelt, dat Ulleung-gun ambitieus had gepromoot, werd uitgevoerd op een ‘show for show’-manier zonder een grondige evaluatie van de infrastructuur en de milieukenmerken, en werd na drie jaar stopgezet, waarbij slechts een enorme hoeveelheid budget werd verspild. Bovendien kon het Hyeonpo Observatorium, dat werd gebouwd met een enorme investering van 1,7 miljard won, meer dan twee jaar na voltooiing niet worden geopend vanwege slechte constructie en illegaal beheer, en werd het onderwerp van een juridische strijd. Deze gevallen laten duidelijk zien hoe kortzichtig en onverantwoordelijke pogingen zijn om lokale historische hulpbronnen voor het toerisme te commercialiseren of te behouden. Wanneer lokale gemeenschappen en administratieve autoriteiten zich zonder oprechte aandacht alleen maar richten op het bestuur in oorlogstijd, komt de schade terug bij het publiek in de vorm van belastinggeld en schade aan kostbaar cultureel erfgoed.

Zelfs in deze situatie worden de inspanningen van toekomstige generaties om Dokdo te beschermen een sprankje hoop. De ‘Dokdo Keeper School’, waaraan 120 scholen uit het hele land deelnemen, wordt gerund met de toegewijde passie van de leraren, maar door de bezuinigingen na COVID-19 kunnen de leerlingen, die de hoofdpersonen zijn, geen voet op Dokdo zetten en worden er ‘halve verkenningen’ herhaald. Velddocenten gebruiken kunstmatige intelligentie en edutech om een ​​nieuwe horizon te openen voor Dokdo-onderwijs, maar de overheidssteun blijft stagneren en weerspiegelt niet eens het inflatiecijfer. De educatieve realiteit van het onderwijzen van studenten over Dokdo, maar het niet in staat zijn om ze daadwerkelijk mee te nemen naar het veld, doet ons afvragen of onze samenleving alleen maar lippendienst bewijst aan de waarde van het beschermen van Dokdo. Nu moeten de beleidsmogelijkheden, naast het uitbreiden van de praktische infrastructuur, zoals het uitbreiden van het Dokdo Experience Center, gericht zijn op het creëren van een omgeving waarin toekomstige generaties rechtstreeks historische locaties kunnen tegenkomen.