72세 회장의 위험한 인턴 생활: 드라마 '신입사원 강회장'이 쏘아 올린 시청률 돌풍의 비밀 > K-wave Trends

De belangrijkste drijvende kracht van het drama is de ironische situationele komedie die voortkomt uit de ‘onenigheid van de ziel’. Kang Yong-ho, voorzitter van Choi Sung Group, het tiende grootste bedrijf in Korea, is iemand die zijn hele leven consistent is geweest met de logica van geld en meedogenloze efficiëntie, maar door een onverwacht ongeluk komt hij vast te zitten in het lichaam van Hwang Jun-hyun, een voetballer en voormalig MVP van de K League 2. Lee Jun-young blinkt uit in het spelen van een dubbel personage met de ziel van een 72-jarige, doorgewinterde zakenman verborgen achter het jeugdige en gezonde uiterlijk van een 20-jarige, waardoor de mate van onderdompeling in het stuk toeneemt. In het bijzonder herinterpreteert Son Hyun-joo de unieke aanmatigende houding en toon van Kang Yong-ho op zijn eigen manier, waardoor een explosieve komedie ontstaat op elk moment waarop de frisheid van een nieuwe medewerker en de autoriteit van de voorzitter botsen. Dit is niet zomaar een simpele imitatie, maar toont een gevoel van evenwicht in het acteerwerk dat serieus ingaat op de tragische situatie waarin het personage zich bevindt, zonder de opgewektheid van kantoordrama te verliezen.

Een andere as die het verhaal van het werk ondersteunt is de felle geheime strijd binnen de Choi Sung Groep en het meedogenloze netwerk van relaties dat ‘familie’ wordt genoemd. Kang Yong-ho's oudste zoon, Kang Jae-seong, en zijn tweede dochter, Kang Jae-kyung, redden hun vader niet terwijl hij op de rand van de dood staat als gevolg van een ongeval, maar concentreren zich in plaats daarvan op samenzwering om slush-fondsen te verzamelen en zich het voorzitterschap toe te eigenen. Deze setting erft de genregrammatica van het verleden 'jongste zoon van een chaebolfamilie', maar gaat verder en completeert een verhaal van vergelding waarin de CEO, die getuige was van het verraad van zijn kinderen, terugkijkt op zijn eigen leven. De machtsstrijd tussen tweelingbroers en -zussen, getoond door Jeon Hye-jin en Jin-gu, voegt een gespannen spanning toe aan het stuk en zorgt ervoor dat kijkers scherp letten op hoe voorzitter Kang deze crisis zal overwinnen en zijn kinderen 'echt onderwijs' zal bieden.

De slimme strategie van het productieteam is tevens de verborgen drijvende kracht achter dit succes. De hereniging van maker Soon-ok Kim en een lokale schrijver zorgt voor het gevoel van snelheid en provocerende ontwikkeling van het drama, en de solide verhaalstructuur van de originele webroman van schrijver San-kyung komt nog helderder naar voren tijdens het verfilmingsproces. Vooral het feit dat schrijfster Kim Soon-ok nauw betrokken was bij scriptvergaderingen en karakterontwikkeling, afgezien van de eenvoudige titel, verklaart de unieke 'met dopamine gevulde' ontwikkelingsmethode van het drama. Het conflict tussen klassen dat ontstaat als het verhaal dat begon in het kantoor van de voorzitter het bureau van een stagiair bereikt, en onconventionele regels als 'Als je mij de gegevens niet geeft, ontbreken ze' die zonder aarzeling naar het verkoopteam worden gegooid, zorgen voor een spannende catharsis voor de kijkers. Deze elementen vormen een voortreffelijke toon en manier van doen die heen en weer gaat tussen traditioneel drama en komedie, waardoor de perfectie van het werk wordt versterkt.

‘New Employee Chairman Kang’ gaat verder dan een simpel wraakverhaal en geeft metaforisch echt leiderschap en communicatie tussen generaties weer. Het proces waarbij Kang Yong-ho zijn identiteit verbergt en begint vanaf de onderkant van de Choi Sung Group kan worden gelezen als een groeiverhaal waarin hij de 'waarde van mensen' beseft die hij zijn hele leven had gemist. De scène waarin hij terugkijkt op zijn leven terwijl hij zijn oprechte wens bevestigt en de blanco cheque die Hwang Jun-hyeon achterlaat, wordt een belangrijk keerpunt waarin voorzitter Kang, ooit een koelbloedige man, zijn menselijke emoties terugkrijgt. Bovendien, wanneer het beeld van een stagiair die worstelt om Excel niet eens te gebruiken wordt gecombineerd met het beeld van een CEO die leidinggevenden overweldigt met scherpe kritiek in de vergaderruimte, krijgen kijkers het gevoel dat dit drama niet zomaar een licht kantoordrama is. Deze driedimensionale karakterportretten zijn de reden waarom drama's verder gaan dan eenvoudig succes en lange tijd in het geheugen van de kijkers blijven hangen.