국민의힘, ‘지도부 총사퇴론’ 점화… 선거 패배 책임과 당내 권력 다툼의 서막 > K-wave Trends

Het begin van dit conflict was het ‘aftreden van al het leiderschap’ door Woo Jae-jun, lid van de Hoge Jeugdraad, die geclassificeerd is als een goede vriend (Han Dong-hoon), bij de Hoge Raad. Commissaris Woo oefende krachtige druk uit op de leiders om de verantwoordelijkheid voor de resultaten van lokale verkiezingen niet te ontlopen, en voerde aan dat als de huidige leiding haar ambtstermijn volbrengt, er onvoldoende tijd zal zijn om zich voor te bereiden op de volgende algemene verkiezingen. Hij wees erop dat het onmogelijk is om praktische voorbereidingen te treffen voor de algemene verkiezingen, zoals het werven van talent of het ontwikkelen van beleid, onder het huidige systeem, dat zal voortduren tot augustus volgend jaar, en voerde aan dat de leiding de positie zou moeten verlaten voor de toekomst van de partij. In het bijzonder ontkende hij niet het leiderschap van vertegenwoordiger Jang Dong-hyuk, maar kwam hij met een strategisch voorstel om de ontevredenheid van de partijleden te kalmeren en eenheid te bewerkstelligen door een herbenoemingsproces via de nationale conventie te doorlopen.

Er was onmiddellijk en fel verzet van de partijfractie tegen het onconventionele voorstel van commissaris Woo. Cho Gwang-han, lid van de Hoge Raad, bekritiseerde de opmerkingen van commissaris Woo als 'onvolwassen woorden' en bekritiseerde zijn politieke onvolwassenheid, terwijl Kim Min-soo, lid van de Hoge Raad, hem ook scherp bekritiseerde en zei dat het zijn bedoeling was om deze beweringen in het openbaar te doen in plaats van in een besloten vergadering. was in het belang van de persoonlijke factiepolitiek. Deze reactie is niet eenvoudigweg een afwijzing van de eis tot ontslag, maar wordt geïnterpreteerd als een uitdrukking van de sterke wil van de bestaande leiding die de leiding van de partij in handen heeft om haar legitimiteit te verdedigen. De verhitte uitwisselingen en verbale uitwisselingen in de conferentiezaal lieten duidelijk zien hoe diep de emotionele kloof tussen de facties binnen de partij zich verdiept, en zijn een voorbode van nog grotere botsingen over leiderschap in het partijmanagement in de toekomst.

Vertegenwoordiger Jang Dong-hyuk verwierp het verzoek van commissaris Woo om af te treden en reageerde met de logica dat hij zich nu zou moeten concentreren op de nationale taak om het ‘stembiljettekort’ op te lossen in plaats van op leiderschap. Vertegenwoordiger Jang benadrukte dat er geen hoop is op de volgende algemene verkiezingen als de huidige controverse over de Nationale Verkiezingscommissie niet op de juiste manier wordt aangepakt, en hield vol dat de partij niet de fout mag maken om begraven te worden in kwesties binnen de partij en echt belangrijke levensonderhoud en politieke kwesties van mensen mis te lopen. Hij gaf de hele partij de eer en zei dat voordat de toekomst van het leiderschap wordt besproken, de 110 wetgevers van de partij eerst moeten antwoorden welke duidelijke oplossing ze voor deze situatie hebben. Dit kan worden gelezen als een krachtige waarschuwing dat hoewel de leiding zelf bereid is af te treden, de oorzaak van de huidige chaos een daad is die verdeeldheid binnen de partij aanmoedigt.

Conflicten blijven niet binnen de vergaderruimte, maar verspreiden zich naar buiten, waarbij ze complexere aspecten aannemen. Commissaris Woo had onmiddellijk na de bijeenkomst een ontmoeting met verslaggevers en verklaarde dat hij zijn beweringen niet zou opgeven. Hij verhief zijn stem en zei dat het idee dat het probleem alleen met CEO Jang kan worden opgelost een verkeerde inschatting is. Hij weerlegde dat de reden dat hij het ontslagverzoek openbaar had gemaakt, was dat er nog niet voldoende discussie had plaatsgevonden in een besloten bijeenkomst, en verbergde zijn ongenoegen niet door te zeggen dat het een ongegronde opmerking was gericht tegen Cho Gwang-han, lid van de Hoge Raad. Het conflict binnen de partij vertoont al enige tijd geen tekenen van afname als gevolg van conflicten tussen benoemde en gekozen functionarissen en verschillen in strategische beslissingen om de algemene verkiezingen te winnen.