멈춰버린 레미콘 믹서트럭, 대한민국 경제의 혈관을 위협하다 > K-wave Trends

De directe oorzaak van deze staking was het aanzienlijke verschil in opvattingen tussen de arbeiders en het management over de omvang van de stijging van de transportprijzen. De vakbond eiste een verhoging van 8.000 won per eenheid vanwege de stijgende prijzen en de last van de onderhoudskosten van voertuigen, maar de fabrikant vocht terug en suggereerde een niveau van 2.500 won, daarbij verwijzend naar de bouwrecessie en de kostenlast. Uiteindelijk leek de situatie opgelost door in te stemmen met een verhoging van 4.200 won (circa 5,5%) via bemiddeling door het Ministerie van Land, Infrastructuur en Transport, maar de vakbondsleden ter plaatse accepteerden dit niet. Omdat de uitslag van de stemming 30,6% vóór en 68,3% tegen was, braken er interne ontevredenheid en eisen voor hogere compensatie uit die verder gingen dan eenvoudige onderhandelingen over de eenheidsprijs. Met name het gevoel van achterstelling dat het grootstedelijk gebied onvoldoende behandeling krijgt vergeleken met het stijgingsniveau in andere regio's, zoals Daejeon, wordt geanalyseerd als de beslissende oorzaak van deze afwijzing.

De essentiële kwestie van deze situatie gaat verder dan de economische kwestie van transportkosten, en breidt zich uit tot een conflict over de juridische status en collectieve onderhandelingsrechten van chauffeurs van betontransport. Afgelopen februari erkende de administratieve rechtbank van Seoul gedeeltelijk de status van transportchauffeurs als werknemers onder de Labour Union Act, en het ministerie van Werkgelegenheid en Arbeid gaf een certificaat voor de oprichting van een nationale vakbond af, waardoor de onderhandelingsmacht van de vakbond verder werd versterkt in vergelijking met het verleden. De vakbond gaat verder dan alleen het verhogen van de transportkosten en eist krachtig de implementatie van collectieve onderhandelingen om de werkzekerheid te garanderen en onredelijke praktijken te verbeteren. Aan de andere kant definiëren fabrikanten chauffeurs nog steeds als speciale werknemers die zelfstandigen zijn, en zijn ze bezorgd dat de eis van de vakbond voor collectieve onderhandelingen in de toekomst zal leiden tot directe onderhandelingsdruk op primaire bouwbedrijven, waardoor de last voor het publiek zal toenemen, zoals stijgende verkoopprijzen.

Omdat stortklaar beton een tijdgevoelig materiaal is dat binnen 90 minuten na productie moet worden geplaatst, betekent elke verstoring van het transport een onmiddellijke sluiting van de bouwplaats. Naarmate de staking voortduurt, probeert de bouwsector het tekort aan aanbod op te vullen door rechtstreeks beheerde voertuigen in te zetten of alternatieve transportmethoden te mobiliseren, maar zelfs dit is niet eenvoudig omdat de vakbond krachtige maatregelen neemt, zoals het blokkeren van de toegang tot het bouwterrein. Met name grootschalige projecten zoals halfgeleiderfabrieken hebben nauw verweven processen, dus een vertraging van één dag kan leiden tot miljarden gewonnen verliezen of een domino-instorting in daaropvolgende processen. Gerelateerde organisaties, waaronder de Construction Association of Korea, zijn begonnen met het bedenken van zelfreddingsmaatregelen door de regering voor te stellen de vereisten voor de installatie van batchinstallaties ter plaatse te versoepelen, maar dit wordt een nieuwe vonk van conflict die een daling in de verkoop van bestaande producenten van stortklaar beton en een sterke terugslag van ingenieurs veroorzaakt.

Achter het conflict schuilt de structurele achtergrond van het controlesysteem voor vraag en aanbod van bouwmachines dat sinds 2009 van kracht is. Omdat de toename van mixertrucks de afgelopen zeventien jaar beperkt is gebleven, hebben chauffeurs in de transportsector een sterke onderhandelingspositie verworven als gevolg van tekorten aan aanbod. Op basis hiervan is de dreiging van stakingen die elk jaar worden herhaald een chronische factor van instabiliteit in de bouwsector geworden. De bewering van de fabrikant dat de prijs van stortklaar beton de afgelopen 15 jaar slechts met 62,6% is gestegen, maar dat de transportkosten met 142,4% zijn gestegen, suggereert dat de huidige onderhandelingsstructuur een ‘gekanteld speelveld’ is dat zeer ongunstig is voor fabrikanten. Hoewel fabrikanten betalen voor de brandstofkosten, staan ​​ze onder druk om de transportprijzen te verhogen, en de vakbond vertoont geen tekenen van terugtrekking en roept op tot gegarandeerde overlevingsrechten. Uiteindelijk blijft er, te midden van deze complexe belangen, een vicieuze cirkel bestaan ​​waarin de schade wordt afgewenteld op bouwplaatsen en eindgebruikers.