7천 미터 심해의 타임캡슐과 울산 장생포의 새로운 꿈: 고래가 잇는 과거와 현재 > K-wave Trends

De ‘Whale Cemetery’ ontdekt in de Diamantina Zee in de zuidoostelijke Indische Oceaan is meer dan alleen een verzameling dode wezens, het is een enorm natuurhistorisch museum met miljoenen jaren evolutie. Het is een monumentale prestatie in de mariene wetenschappelijke gemeenschap dat een internationaal gezamenlijk onderzoeksteam uit China, Italië en Nieuw-Zeeland 476 walvisfossielen en 5 lopende ‘whale drop’-locaties heeft geïdentificeerd in een groot gebied variërend van 4.600 m tot 7.000 m diepte. Vooral het feit dat de oudste fossielen dateren uit het Plioceen, ongeveer 5,3 miljoen jaar geleden, bewijst dat de regio een uniek archief is voor het volgen van de evolutie van walvissen op geologische tijdschaal. Deze walvisgraven, verspreid over 1.200 km2, zijn het levende bewijs dat het diepzee-ecosysteem geen geïsoleerde ruimte is, maar dat levende wezens zich met elkaar hebben verbonden en zich hebben ontwikkeld met behulp van de organische stof van walviskarkassen als springplank.

Het diepzee-ecosysteem voor walvisdruppels is een duidelijk voorbeeld van hoe het leven zich aanpast en gedijt, zelfs in barre, extreme omgevingen. Duizenden meters onder de zeebodem, waar zelfs geen licht is, zijn walviskarkassen niet alleen maar rottend puin, maar dienen ze als een oase van biodiversiteit die energie levert aan talloze levensvormen, waaronder spinzeesterren, botetende wormen genaamd Osedax, en chemosynthetische bacteriën. Het feit dat 35 taxa van macro-invertebraten, waaronder de nieuwe soort die door het onderzoeksteam is ontdekt, hier hun thuis vinden, ondersteunt sterk de hypothese dat walviskarkassen dienen als ecologische knooppunten, vergelijkbaar met hydrothermale bronnen, en helpen diepzeegemeenschappen te verspreiden. Dit is ook belangrijk in termen van koolstofvastlegging in de oceaan, aangezien de hoeveelheid koolstof die zich op walviskerkhoven heeft opgehoopt, duidt op de onzichtbare inspanningen die diepzee-ecosystemen leveren bij het reguleren van de opwarming van de aarde.

Ondertussen vindt er een ander soort verandering plaats in Jangsaengpo, Ulsan, gemedieerd door walvissen. Jangsaengpo, dat ooit floreerde als de grootste walvisbasis van het land, maakte een recessie door na het verbod op de walvisvangst, maar bereidt zich nu voor op een volwaardige sprong voorwaarts als toeristische bestemming buiten zijn titel als speciale walviscultuurzone. De onlangs voltooide accommodatie in familiestijl ‘Goraejam’ is ontstaan ​​door de renovatie van een oud marinekwartier en weerspiegelt de wil van de lokale overheid om Jangsaengpo te transformeren in een plek waar je een paar dagen kunt verblijven en van cultuur kunt genieten, in plaats van slechts een tussenstop. Dit wordt geïnterpreteerd als een strategische zet om de geschiedenis van de walvisjacht uit het verleden te behouden en tegelijkertijd nieuwe vitaliteit in de lokale economie te injecteren door infrastructuur te bouwen die is toegesneden op de behoeften van moderne toeristen.

Te midden van deze stroom van veranderingen dient het ‘Southern Area Tourism Development Project’, gepromoot door Nam-gu, Ulsan als een brug naar een toekomstgericht toerismeparadigma, terwijl de unieke identiteit van Jangsaengpo behouden blijft. Door extreme ervaringsfaciliteiten zoals Wales Cart en verschillende culturele complexfaciliteiten zoals Whale Back Road te koppelen aan accommodatie-infrastructuur, kunnen toeristen overdag genieten van dynamische ervaringen en 's nachts ontspannen in de sfeer van het Whale Culture Village. De redelijke vergoeding van 80.000 won in het hoogseizoen voor een gezin van vier personen zal een belangrijke drijvende kracht zijn bij het verlagen van de drempel voor thuistoerisme en het creëren van herinneringen bij familiebezoekers die ervoor zorgen dat ze Jangsaengpo opnieuw willen bezoeken. Was de symbolische entiteit van de walvis in het verleden een sterke steun voor het diepzee-ecosysteem, nu is het een centraal punt geworden dat mensen aantrekt als cultureel bezit van de stad.