플랫폼 노동의 그늘: 최저임금의 문턱을 넘지 못한 ‘도급제 노동자’의 현실 > K-wave Trends

De verwerping van het wetsvoorstel om het minimumloon afzonderlijk toe te passen op stukloonarbeiders tijdens de vijfde plenaire vergadering van het Minimumlooncomité was een incident dat duidelijk het scherpe verschil in opvattingen aantoonde tussen de arbeidersgemeenschap en de managementgemeenschap. De arbeidersgemeenschap heeft betoogd dat platformwerkers, zoals bezorgers, koeriers en aangewezen chauffeurs, in feite in een omgeving werken die niet verschilt van loonarbeiders. Ze verhieven hun stem dat de werkelijke werkuren, inclusief de wachttijd en de reistijd die nodig zijn om werk te verrichten, berekend moeten worden, en dat er zelfs voor contractarbeiders een minimum vangnet van minimumloon moet komen. De Koreaanse Confederatie van Vakbonden en de Koreaanse Confederatie van Vakbonden probeerden elk de legitimiteit van de invoering van het systeem te overtuigen door specifieke berekeningsmethoden en toepassingsalternatieven voor te stellen, maar uiteindelijk werd de stemming afgewezen met 11 stemmen voor, 15 tegen en 1 stem ongeldig, en de discussie werd uitgesteld tot volgend jaar.

Aan de andere kant was het standpunt van de managementgemeenschap standvastig. Gebruikmakend van de wettelijke basis dat stukloonarbeiders onafhankelijke bedrijfseigenaren zijn en geen werknemers onder de Labour Standards Act, voerden zij aan dat de toepassing van het minimumloon op hen niet in overeenstemming was met het rechtssysteem. Het bedrijfsleven uitte grote zorgen en zei dat als het toepassingsgebied van het minimumloon wordt uitgebreid, de last van de arbeidskosten voor kleine en middelgrote bedrijven de limiet zal overschrijden. Met name over de resultaten van het overheidsordeningsonderzoek, dat de kern van deze discussie vormde, was er een debat dat de essentie van de discussie vertroebelde, zoals het wijzen op de vooringenomenheid van de onderzoekers en het opwerpen van vragen over de objectiviteit van de gegevens. Dit verzet vanuit de managementgemeenschap kan worden geïnterpreteerd als een voornemen om op hun hoede te zijn voor veranderingen in de kostenstructuur van platformbedrijven en om de rimpeleffecten te blokkeren die zouden ontstaan ​​als speciaal in dienst genomen werknemers als werknemers zouden worden erkend.

Centraal in deze controverse stond het rapport ‘Enquête over de status van contractarbeiders’ dat de regering privé had gestuurd. Het rapport stelde dat veel deeltijdwerkers zichzelf beschouwen als vergelijkbaar met loonarbeiders, en gaf gedetailleerde informatie over de structuur waarin inkomen en werkuren eenzijdig worden bepaald op basis van de eenheidsprijs die door het platformbedrijf is vastgesteld. De arbeidersgemeenschap eiste krachtig dat het rapport openbaar zou worden gemaakt en benadrukte dat de gegevens al suggereren dat het minimumloon kan worden toegepast op stukloonarbeiders. Hoewel het ministerie van Werkgelegenheid en Arbeid te laat een persbericht uitbracht waarin de eerlijkheid van het onderzoek werd erkend, slaagde de regering er tijdens het beraadslagingsproces niet in om deze waardevolle gegevens volledig te benutten vanwege het gebrek aan overeenstemming tussen de werknemers en het management. Dit resulteerde in realistische alternatieven waarop feitelijk lijden werd gewezen en gegevens op de werkplek werden genegeerd in naam van de sociale consensus.

Het onvermogen om het minimumloon toe te passen op stukloonarbeiders is niet simpelweg het resultaat van één enkele stemming, maar een resultaat dat de complexiteit blootlegt van de vele structuren waarmee onze arbeidsmarkt wordt geconfronteerd. Nu heeft de Minimumlooncommissie de discussie over het stukloonsysteem aan de kant gezet en wordt ze geconfronteerd met een andere hete aardappel: de differentiële toepassing door de industrie. Het bedrijfsleven pleit krachtig voor een differentiële toepassing van het minimumloon op bepaalde bedrijfstakken, zoals de restaurantindustrie, terwijl de arbeidersgemeenschap een totale oorlog voorspelt en dit een regressieve maatregel noemt die de ongelijkheid op de arbeidsmarkt zal vergroten. Het getouwtrek tussen arbeid en management zal intenser worden in de tijd die resteert tot het minimumloon in 2027 wordt vastgesteld, en het conflict over het werkelijke bedrag van de verhoging zal waarschijnlijk tot juli voortduren. Te midden van de snelle groei van de platformeconomie blijft het recht op overleving van veel werknemers die niet door de wet worden beschermd nog steeds een onvoltooide taak.