무너진 충성의 연대기: ‘계엄 정당화’를 둘러싼 권력 내부의 추악한 폭로전 > K-wave Trends

Dochodzenie specjalnego zespołu dochodzeniowego bada cały proces, w ramach którego instrukcje byłego prezydenta Yoon Seok-yeol zostały przekazane urzędnikom szczebla roboczego, takim jak Narodowa Służba Wywiadowcza i Ministerstwo Spraw Zagranicznych, za pośrednictwem byłego dyrektora Shin Won-sika i byłego zastępcy dyrektora Kim Tae-hyo. Prokurator specjalny uchwycił okoliczności, w których bezpośrednio po wprowadzeniu stanu wojennego Biuro Bezpieczeństwa Narodowego przekazało Narodowej Służbie Wywiadowczej „zewnętrzne materiały wyjaśniające” napisane w języku koreańskim, które następnie zostały przetłumaczone na język angielski i przekazane zaprzyjaźnionym krajowym agencjom wywiadowczym, takim jak amerykańska CIA. Wiadomo, że w dokumencie zawarta jest propaganda polityczna twierdząca, że ​​stan wojenny jest konstytucyjnym środkiem ochrony liberalnej demokracji, a były prezydent Yoon walczy z propółnocnokoreańską lewicą i antyamerykanizmem. Specjalny zespół prokuratora kontynuuje intensywne śledztwo, określając tę ​​serię działań jako „zaangażowanie się w ważną misję związaną z wojną domową” mającą na celu utrzymanie i usprawiedliwienie stanu wojny domowej, a nie proste wyjaśnienie dyplomatyczne.

Kluczową zmienną w śledztwie jest szokujące oświadczenie byłego zastępcy dyrektora Kim Tae-hyo, którego uznano za bliskiego współpracownika. Podczas śledztwa prowadzonego przez prokuratora specjalnego były zastępca dyrektora Kim stanowczo zaprzeczył zarzutom i potwierdzono, że wygłosił surową krytykę ogłoszenia stanu wojennego przez byłego prezydenta Yoona, mówiąc: „Myślałem, że oszalał”. Można to interpretować jako otwarty bunt przeciwko byłemu prezydentowi, który wykorzystywał siebie jako kluczową postać w sprawach zagranicznych i bezpieczeństwie, a także jako wysoce defensywną strategię polegającą na jednoczesnym rozdzieleniu odpowiedzialności za udział w buncie zarówno na urzędników wyższego, jak i niższego szczebla. Aby potwierdzić wiarygodność zeznań byłego zastępcy dyrektora Kima, zespół specjalnego prokuratora dokłada wszelkich starań, aby odkryć prawdę, przeprowadzając nawet przesłuchania urzędników Biura Bezpieczeństwa Narodowego, których wskazał jako wydających polecenia.

Ogromną oś śledztwa stanowi nie tylko kierowanie linią bezpieczeństwa, ale także systematyczne zaangażowanie Narodowej Służby Wywiadowczej. Jeden po drugim ujawniany jest proces, dzięki któremu urzędnicy polityczni NIS, w tym były dyrektor Krajowych Służb Wywiadowczych Cho Tae-yong i były pierwszy zastępca dyrektora Hong Jang-won, działali w uporządkowany sposób na wniosek Biura Bezpieczeństwa Narodowego. W toku specjalnego śledztwa prokuratora były zastępca dyrektora Hong zaprzecza wykonywaniu poleceń, powołując się na fakt, że odszedł z pracy po zniesieniu stanu wojennego. Jednak prokurator specjalny ustalił już termin dziewięciu osób zaangażowanych w tę rebelię i w dalszym ciągu budzi podejrzenia, że ​​Narodowe Służby Wywiadowcze były wykorzystywane jako kanał inkubatora buntu. Okoliczności powstania i dostarczenia dokumentów wymienianych między Narodową Służbą Wywiadowczą a Biurem Bezpieczeństwa Narodowego prawdopodobnie okażą się decydującym argumentem, który w przyszłych procesach udowodni zarzuty buntu.

Były prezydent Yoon Seok-yeol również próbuje dokonać frontalnego przełomu, potwierdzając zasadność ogłoszenia stanu wojennego w toku śledztwa prowadzonego przez specjalnego prokuratora. Były prezydent Yoon przyznał, że wydał rozkaz „poinformowania obcych krajów o stanie wojennym”, jednak trzyma się logiki, że było to jedynie zgodne z prawem wykonywanie jego obowiązków jako prezydenta, a nie wojna domowa czy nadużycie władzy. Jednakże w miarę jak ukazał się wniosek o wydanie nakazów aresztowania kluczowych osobistości, takich jak były dyrektor Shin Won-sik i były zastępca dyrektora Kim Tae-hyo, los linii bezpieczeństwa Kancelarii Prezydenta był niepewny. Widok przywódców bezpieczeństwa izolujących się i obwiniających się nawzajem, aby uniknąć odpowiedzialności prawnej, stał się symboliczną sceną, która wyraźnie pokazuje upadek organizacji u szczytu władzy.