„Estetyka odpowiedzialności” ze szczytu władzy: rada prezydenta Lee Jae-myunga dla partii rządzącej > Wiadomości

Kluczową kwestią zaprezentowaną przez Prezydenta Lee Jae-myunga jest to, że język partii rządzącej musi się zmienić. Jego teoria głosi, że o ile partia opozycyjna jest miejscem, w którym można wykrzykiwać ideały, trzymając włócznię walki i sprawdzanie, to partia rządząca musi być podmiotem, który kultywuje rzeczywistość sercem rolników i służy jako naczynie ucieleśniające życie ludzi. Prezydent podkreślił, że partia rządząca musi odejść od „języka przekonań”, który upiera się jedynie przy przekonaniach, i przejść na „język odpowiedzialności”, który potwierdza rezultaty prowadzonej polityki i bierze odpowiedzialność za życie obywateli. Jest to fragment przypominający nam o zasadniczej odpowiedzialności partii rządzącej za zdobycie zaufania społeczeństwa poprzez rzeczywiste działania na szczeblu krajowym, a nie poprzez slogany lub podżegające twierdzenia. Wyjaśnia się, że postawa brania nieskończonej odpowiedzialności za skutki swoich działań jako podmiotowi powierzonemu władzę jest początkiem prawdziwej odpowiedzialnej polityki.

Filozoficzny fundament tego przesłania stanowią trzy cechy polityka, na które zwrócił uwagę niemiecki socjolog Max Weber. Są to żarliwa pasja dla sprawy, nieskończone poczucie odpowiedzialności za swoje czyny i chłodne poczucie równowagi, które równoważy rzeczywistość i ideały. Prezydent szczególnie podkreślił, że „etyka odpowiedzialności”, która przewiduje wynik i bierze odpowiedzialność za wynikające z tego reperkusje, jest dla polityków o wiele ważniejsza niż „etyka przekonań”, która na pierwszym miejscu stawia tylko dobre intencje i jest obojętna na rezultaty. To ostrzeżenie, że jeśli zaabsorbujemy się ideałami i zignorujemy ograniczenia rzeczywistości, łatwo możemy popaść w zarozumiałość i kampową logikę. Z drugiej strony jest to także chłodna diagnoza, że ​​jeśli popadniemy w samozadowolenie z rzeczywistością, możemy stać się oportunistą. Na koniec podkreślił, że polityka to sztuka na wysokim poziomie, która godzi krytyczną świadomość uczonego i kupieckie poczucie rzeczywistości.

W świecie politycznym dominuje interpretacja przesłania Prezydenta jako pośredniego ostrzeżenia dla kierownictwa, w tym przedstawiciela Chung Cheong-rae, który przewodził w ostatnim czasie silnemu trendowi w partii. Wydaje się, że pewną rolę odegrał wyrok mówiący, że tendencja do dążenia do jednoczenia wewnątrz partii poprzez podkreślanie przejrzystości, np. całkowita likwidacja dodatkowego organu śledczego prokuratury, jest odległa od nakazanej przez Prezydenta zasady „inkluzywności i integracji”. Prezydent skrytykował „realistów bez ideałów” za to, że stają się oportunistami, oraz „idealistów bez rzeczywistości” za to, że stają się niekompetentnymi propagandystami, oraz zwrócił uwagę, jak niebezpieczne dla polityki jest skupianie się wyłącznie na określonych frakcjach lub silnych zwolennikach. Ponieważ zwyciężyliśmy dzięki sile części i zaczęliśmy reprezentować całość, po raz kolejny podkreśliliśmy, że obecnie niezbędna jest inkluzywność niczym wielki ocean, aby powstrzymać wykluczenie i monopol, a także pośredniczyć w konfliktach.

Zalecenie Prezydenta, aby minimalizować konflikty poprzez stały dialog i komunikację, a nie konfrontację i wykluczenie, ma istotne implikacje. Można to też interpretować jako presję na zmierzenie się z rzeczywistością partii rządzącej, która po wyborach samorządowych przeżywa wewnętrzne konflikty i ocenę jej zdolności do prowadzenia spraw państwa poprzez oderwanie się od logiki walki i troski o byt obywateli. Prezydent podkreślił wielką odpowiedzialność, jaka spoczywa na partii rządzącej, życie 52 milionów ludzi i nalegał, aby ludzie spojrzeli na sprawę szerzej i z dystansu. Ocenia się, że wykracza to poza zwykłe rozwiązywanie konfliktów wewnątrzpartyjnych i stawia fundamentalne wyzwanie dotyczące tego, w jaki sposób partia rządząca będzie się wprowadzać innowacje i reprezentować cały naród jako odpowiedzialną siłę polityczną, która niesie losy kraju.