Kryzys płynności JoongAng Group to katastrofa spowodowana nie tylko złym zarządzaniem, ale także „przekleństwem zwycięzcy” polegającym na nieumiejętności odczytywania szybkich zmian na rynku medialnym. Aby wzmocnić swoją konkurencyjność w zakresie treści, pod przewodnictwem JTBC, JoongAng Group wydała setki miliardów wonów na monopolizację praw do transmisji dużych wydarzeń sportowych, takich jak Puchar Świata i Igrzyska Olimpijskie w Ameryce Północnej i Środkowej. Jednak w obliczu szybkiego rozwoju platform OTT i ogólnego załamania na rynku reklamowym te ogromne inwestycje powróciły niczym bumerang, wstrząsając całą strukturą finansową grupy. Ostatecznie, począwszy od ogłoszenia przez JTBC niewypłacalności, kluczowe spółki powiązane, takie jak JoongAng Holdings, Content Tree Central i Megabox, jedna po drugiej składały wnioski o procedury naprawcze, a wewnętrznie doszło do poważnego zamieszania, takiego jak zawieszenie używania kart korporacyjnych przez kadrę kierowniczą i pracowników grupy.

Ten incydent wyraźnie pokazuje, do jakiego zagrożenia może prowadzić nadmierna ekspansja biznesu grupy medialnej. W szczególności Grupa JoongAng próbowała przezwyciężyć kryzys, pożyczając fundusze i zapewniając zabezpieczenia pomiędzy podmiotami powiązanymi, ale skumulowane straty operacyjne i spadek ratingu kredytowego nie pozwoliły na to. Wiceprzewodniczący Grupy JoongAng, Hong Jeong-do, pochylił głowę na konferencji prasowej i obiecał stabilność i normalizację zatrudnienia, ale jest już za późno na przywrócenie zaufania rynku. W szczególności sytuacja, w której prawa do zarządzania spółkami obsługującymi aktywa publiczne, takie jak nadawcy, są zagrożone ze względu na niestabilność finansową, budzi obawy o nasze ogólne środowisko medialne. W niektórych kręgach kryzys ten budzi zasadnicze wątpliwości co do tego, czy nadawcy będą w stanie bez zakłóceń wykonywać swoje obowiązki publiczne.

Tymczasem na stadionie rozgrywa się kolejna tragedia. Zwraca się uwagę, że „przerwa na nawodnienie” wprowadzona przez FIFA w celu ochrony zdrowia zawodników skutecznie zamienia się w czas reklamowy dla nadawców, całkowicie zakłócając bieg futbolu. System ten, który pierwotnie miał stanowić wyjątkowy środek ochrony graczy podczas fali upałów, stał się obowiązkowy podczas tego turnieju niezależnie od temperatury, a nadawcy wykorzystują te trzy minuty do osiągania ogromnych zysków z reklam. Kibice są niezadowoleni z zakłóceń w przebiegu gry, a z powodu przedłużających się reklam tracą nawet kluczowe okazje do zdobycia gola. Utrudnia to „zanurzenie”, które jest istotą sportu i sprawia, że ​​trudno uniknąć krytyki, że zamienia piłkę nożną w treści komercyjne w postaci czterech ćwiartek.

Zjawisko to wyraźnie ukazuje skutki uboczne, jakie powstają, gdy przemysł mediów sportowych łączy się ze skrajnym kapitalizmem. Ze względu na charakter mistrzostw świata, podczas których ceny reklam są niezwykle wysokie, nadawcy wielokrotnie przedkładają zyski reklamodawców nad prawa widzów do oglądania. Nawet reżyserzy filmów dokumentalnych i działacze piłkarscy krytykują to zjawisko, ubolewając, że zarabianie pieniędzy szkodzi czystości sportu. Z jednej strony Puchar Świata w dalszym ciągu wywiera ogromny wpływ na nasze codzienne życie do tego stopnia, że ​​nawet osobiste historie kibiców nadmiernie zapatrzonych w piłkę nożną stają się gorącymi tematami. Jednakże fakt, że ten ogromny wpływ nie jest wykorzystywany we właściwym kierunku i jest splamiony niewypłacalnością przedsiębiorstw i chciwością handlową, pozostawia w nas gorzki posmak.