반복되는 역사의 메아리: '골드러시'가 묻고 '인프라'가 답하다 > K-wave Trends

Złoty wiek kolonialnego Joseon został całkowicie przyspieszony przez potrzeby zewnętrzne i zachęty polityczne. W tamtym czasie upadek standardu złota w wyniku Wielkiego Kryzysu i japońska polityka przemysłowo-finansowa mająca na celu finansowanie wojny przekształciła całą dynastię Joseon w arenę spekulacji, a nawet zwykli obywatele byli zmuszeni trzymać się praw do rozwoju górnictwa w nadziei na zarobienie fortuny. Nie był to po prostu ruch na rzecz dobrobytu gospodarczego, ale był także tragicznym skutkiem niepokojów czasów i kolonialnej struktury wyzysku. Dzisiejsze szaleństwo na sztuczną inteligencję implikuje podobne szaleństwo strukturalne. Jednak cel przesunął się jedynie z fizycznego minerału zwanego złotem na aktywa cyfrowe, takie jak dane i moc obliczeniowa. Niejasne oczekiwania co do technologii przyciągają kapitał spekulacyjny, w związku z czym firmy w dalszym ciągu podejmują ryzykowne ryzyko, inwestując astronomiczne sumy pieniędzy, zanim udowodnią swój podstawowy model zysku.

Obecny ekosystem branży sztucznej inteligencji jest wyraźnie podzielony na „firmy kopiące złoto” oraz „firmy sprzedające łopaty i kilofy”. Jeśli firmy AI opracowujące podstawowe modele to górnicy poszukujący złota, producenci chipów półprzewodnikowych, tacy jak NVIDIA, firmy zajmujące się zaawansowaną pamięcią i firmy infrastrukturalne budujące centra danych, są kluczowymi dostawcami zapewniającymi górnikom niezbędny sprzęt. Jak analizował profesor Uniwersytetu Harvarda, Andy Wu, jest prawdopodobne, że w dłuższej perspektywie firmy dominujące w infrastrukturze, a nie tworzące modele, będą miały większą siłę przetargową. Modele można łatwo wymieniać, a konkurencja jest zacięta, ale sprzęt i sieci energetyczne oparte na sztucznej inteligencji charakteryzują się wysokimi barierami wejścia. Powodem, dla którego koreańskie firmy produkujące półprzewodniki, takie jak Samsung Electronics i SK Hynix, wymienia się jako zwycięzców ery sztucznej inteligencji, jest to, że to one posiadają rdzeń strategii „łopaty i kilofa” oraz zajmują strukturę, której wartość staje się solidniejsza w miarę rozwoju ekosystemu sztucznej inteligencji.

Za gorączką złota AI toczy się kolejna wojna o zabezpieczenie władzy. Centra danych to współczesne kopalnie złota, a ogromna moc wymagana do ich obsługi stała się jednym z naszych najcenniejszych aktywów strategicznych. Tradycyjni producenci, tacy jak Ford wchodzący na rynek magazynowania energii, oraz szybki wzrost zamówień na sprzęt zasilający GE Vernova pokazują, że energia ewoluowała od prostego czynnika produkcyjnego do ogromnego towaru i modelu biznesowego samego w sobie. Jednak to zjawisko przegrzania powoduje skutki uboczne, takie jak reakcja społeczności i niepowodzenie projektu. Nieefektywność wynikająca z koncentracji zbyt dużej ilości kapitału w ograniczonej infrastrukturze energetycznej niesie ze sobą ryzyko podążania tą samą ścieżką, która doprowadziła do tego, że wielu ludziom nie udało się znaleźć złota podczas gorączki złota w przeszłości. Teraz ocaleją jedynie firmy, które wykraczają poza zwykłe zwiększanie infrastruktury i łączą rozwiązania technologiczne zapewniające efektywność energetyczną i zrównoważony rozwój środowiskowy.

Rynki kapitałowe stopniowo odchodzą od krzykliwej retoryki technicznej i wracają do ery zimnych wyników. Nadzór organów regulacyjnych nad spółkami, które pod pretekstem wprowadzenia technologii dążą jedynie do podniesienia cen akcji, nasila się do tego stopnia, że ​​pojawił się nowy termin „pranie sztucznej inteligencji”. Teraz zamiast po prostu deklarować wprowadzenie sztucznej inteligencji, inwestorzy zadają sobie pytanie, o ile technologia faktycznie zwiększa wydajność pracy i jakie konkretne zyski generuje w łańcuchu wartości przedsiębiorstwa. Zaproponowane przez autora nowe wskaźniki ewaluacyjne, takie jak „AI Value Index (AIVI)” sugerują, że tak jak ESG stało się standardem w zarządzaniu przedsiębiorstwem, tak i inwestowanie w AI wymaga obiektywnego i wymiernego systemu weryfikacji. Metoda mierząca rzeczywistą produkcję, a nie posiadanie technologii, będzie jedynym filtrem, który będzie w stanie odfiltrować firmy przypominające miraż i poprawić stan ekosystemu przemysłowego.

Wiatr zmian wieje mocno również w branży finansowej. W miarę jak asymetria informacji zostanie rozwiązana wraz z rozwojem finansów mobilnych, planiści ubezpieczeń i planiści finansowi, jako zwykli sprzedawcy produktów, tracą swoje miejsce. Teraz planiści muszą stworzyć nowe wartości w „poradnictwie psychologicznym” i „zintegrowanym zarządzaniu portfelem aktywów”, czyli obszarach unikalnych dla ludzi, których sztuczna inteligencja nie jest w stanie zapewnić. Jest to zgodne z faktem, że w epoce gorączki złota mądrość finansowa w zarządzaniu złotem i operowaniu nim stała się ważniejsza niż samo jego wydobywanie. Przyszli eksperci mogą przetrwać jedynie przekształcając się w „finansowych doradców psychologicznych”, którzy koordynują całe życie klientów w oparciu o trzy podstawowe kompetencje: bezpieczeństwo, inwestycje i oszczędności podatkowe. Technologia to tylko narzędzie, a rola wykorzystania tego narzędzia w ulepszaniu ludzkiego życia w dalszym ciągu pozostaje dla człowieka wyjątkową domeną.