거대 자본의 갈림길: 퇴직연금의 대전환과 국민연금의 딜레마 > K-wave Trends

Reorganizacja systemu emerytalnego wykracza poza zwykłą zmianę sposobu działania i jest nieuniknionym wyborem w celu zwiększenia rzeczywistych dochodów emerytalnych obywateli. Obecna emerytura kontraktowa to metoda, w ramach której firmy i instytucje finansowe zawierają indywidualne umowy, ale stopa zwrotu jest niska ze względu na ograniczenia strukturalne, które wymagają od abonentów samodzielnego wyboru produktów. Aby przezwyciężyć ten problem, pracownicy, kierownictwo i rząd próbują wprowadzić emeryturę w formie funduszu i przekształcić ją w system zintegrowany i obsługiwany przez grupę ekspertów. W szczególności, biorąc pod uwagę fakt, że wskaźnik przyjęcia małych przedsiębiorstw zatrudniających mniej niż 30 pracowników wynosi zaledwie około 20%, wola rządu, aby osiągnąć korzyści skali poprzez połączenie możliwości operacyjnych instytucji publicznych, takich jak Krajowa Służba Emerytalna, jest bardzo zdecydowana. Istnieją jednak również obawy, że nadmierna interwencja w sektorze publicznym może zmniejszyć samodzielność prywatnego sektora finansowego.

Sednem debaty wokół uczestnictwa w Narodowym Funduszu Emerytalnym jest konflikt pomiędzy „publicznością” a „efektywnością”. Narodowy Fundusz Emerytalny udowodnił swoje ogromne możliwości w zakresie zarządzania, odnotowując wysoką stopę zwrotu na poziomie blisko 20% podczas ostatniego boomu na giełdzie. Z drugiej strony, wielu abonentów emerytury ma swoje aktywa powiązane z gwarantowanymi produktami kapitałowo-odsetkowymi, a stopa zwrotu często mieści się w przedziale 2-3%, dlatego jako rozwiązanie przełamujące tę strukturę niskiej stopy zwrotu wskazuje się Krajową Służbę Emerytalną. Jednakże, chociaż emerytura państwowa jest strukturą, która integruje duże fundusze i zarządza nimi w jedną całość, emerytura jest bliższa strukturze zdefiniowanej składki (DC), w której kluczowe znaczenie ma zarządzanie na poziomie konta indywidualnego. Ze względu na te różnice w filozofii zarządzania istnieje sceptycyzm co do tego, czy Krajowa Służba Emerytalna może osiągnąć takie same wyniki dzięki zindywidualizowanej strategii alokacji aktywów.

Tymczasem niekorzystne czynniki makroekonomiczne, takie jak wysokie kursy walut i zmienność na giełdzie, komplikują strategię zarządzania Krajowym Funduszem Emerytalnym. Ponieważ kurs wymiany przekroczył niedawno 1500 wonów i wzmogły się niepokoje na rynku, Krajowy Fundusz Emerytalny wznowił zawieszoną na początku roku sprzedaż walut terminowych i rozpoczął hedging walutowy (unikanie ryzyka). Jest to wielozadaniowy chwyt mający na celu ochronę funduszu przed zmiennością kursów walut zagranicznych aktywów inwestycyjnych i złagodzenie presji na wzrost kursów walut poprzez dostarczanie dolarów na rynek. W kwietniu ubiegłego roku Krajowa Służba Emerytalna podniosła współczynnik zabezpieczenia walutowego z 10% do 15% w ramach „nowych ram” i zaprojektowała go tak, aby umożliwić zabezpieczenie do 20%, w zależności od sytuacji. Działania te przyczyniają się do stabilizacji kursu walutowego w krótkim okresie, jednak w dłuższej perspektywie stanowią trudne wyzwanie znalezienia odpowiedniej równowagi pomiędzy inwestowaniem w aktywa zagraniczne a zabezpieczeniem walutowym.

Gwałtowny spadek na krajowym rynku akcji stanowi również ogromne obciążenie dla strategii przywracania równowagi (realokacji aktywów) Krajowej Służby Emerytalnej. W sytuacji, gdy indeks KOSPI spadł poniżej poziomu 8 000, a wycena krajowych akcji Krajowej Służby Emerytalnej spadła w ciągu jednego dnia o dziesiątki bilionów wonów, Krajowa Służba Emerytalna stoi przed dylematem, czy sprzedać, czy zatrzymać. Dzieje się tak dlatego, że jeśli przywrócenie równowagi zostanie wymuszone poprzez sprzedaż krajowych akcji w celu zwiększenia udziału aktywów zagranicznych, istnieje wysokie ryzyko spowodowania spadku wartości wygranej i wzrostu kursu wymiany. W związku z tym Krajowy Serwis Emerytalny stara się zminimalizować szok rynkowy, przyjmując strategiczną niejednoznaczność, na przykład nieujawniając największą część krajowych akcji. To wyraźnie pokazuje trudności, przed którymi stoi Krajowa Służba Emerytalna, która musi wykraczać poza zwykłe zarządzanie aktywami i służyć jako zabezpieczenie dla gospodarki narodowej.

Środowiska polityczne sugerują dostosowanie tempa dyskusji na temat reformy emerytalnej w oparciu o wyniki zarządzania funduszami przez Narodowy Fundusz Emerytalny. Ostatni wzrost na giełdzie wpłynął na podniesienie wyceny emerytury państwowej i opóźnienie momentu wyczerpania się funduszu, co, jak się uważa, nieco złagodziło niepokój młodego pokolenia. Jest to jednak jedynie chwilowe odbicie wynikające z warunków rynkowych i nie rozwiązuje zasadniczo problemów zmian strukturalnych w strukturze ludności i niskiego przyrostu naturalnego. Trudno uniknąć krytyki, że opóźnianie reformy emerytalnej ze względów politycznych mogłoby być przejawem przeniesienia długu na przyszłe pokolenia. Dlatego też poza obecnymi wysiłkami na rzecz zwiększenia zysków pojawiają się zdecydowane głosy wzywające do połączenia porozumienia społecznego i reform strukturalnych w celu zapewnienia zrównoważonego systemu emerytalnego, zanim będzie za późno.