트럼프의 '마이웨이' 외교와 벼랑 끝에 선 네타냐후의 딜레마 > K-wave Trends

Przyczyną tego incydentu był izraelski atak na Bejrut w Libanie. Izraelskie naloty na kluczowe bastiony Hezbollahu natychmiast wywołały bumerang wraz z kontratakiem Iranu, a Iran wystrzelił dziesiątki rakiet balistycznych w kierunku kontynentalnej części Izraela, otwierając drzwi do bezpośredniego konfliktu zbrojnego. Prezydent Trump wyraził silne niezadowolenie z Izraela w związku z serią bitew zbrojnych. W szczególności wyraził jawne niezadowolenie z nalotu na Liban, który został przeprowadzony bez jego wcześniejszej koordynacji i zdecydowanie naciskał na premiera Netanjahu, aby zaprzestał działań odwetowych. Trump dał jasno do zrozumienia, że ​​dalsza eskalacja wojny nie przyniesie żadnego pożytku, powołując się na logikę, że Izrael i Iran zrobiły już wystarczająco dużo, wymieniając ataki na siebie.

Podstawową strategią administracji Trumpa jest szybkie osiągnięcie ostatecznego porozumienia z Iranem. Trump uważa, że ​​negocjacje między Stanami Zjednoczonymi a Iranem weszły w końcową fazę wojny i wydaje się obawiać, że ten konflikt zbrojny wywróci do góry nogami stół negocjacyjny, nad którym tak ciężko pracowano. Zadzwonił bezpośrednio do premiera Netanjahu i poczynił twarde uwagi, takie jak „Podejmuję decyzję”, podkreślając, że działania Izraela nie powinny kolidować ze strategią Stanów Zjednoczonych dla Wielkiego Wschodu. Jest to interpretowane jako strategiczne posunięcie mające na celu pokazanie w kraju i za granicą, że Stany Zjednoczone są ostatecznym arbitrem w sprawach Bliskiego Wschodu, oraz zasadnicze zablokowanie prawa Netanjahu do niezależnego odwetu.

Z drugiej strony premier Netanjahu pomimo namowy Trumpa stoi przed dylematem. Utrzymuje twarde stanowisko, nakazując siłom izraelskim przygotowanie się do uderzenia w obiekty wojskowe i gospodarcze w całym Iranie, ale jest ostrożny w kwestii naciśnięcia przycisku ostatecznego ataku. Netanjahu ogłosił w wiadomości wideo, że chwilowo zawiesi naloty na Iran, ale dodał ostrzeżenie, że ukarze Iran silną siłą, jeśli ten ponownie go sprowokuje. Jest to interpretowane jako gest polityczny, mający na celu uspokojenie twardogłowych w Izraelu i podkreślenie, że Izrael nie zrezygnował z prawa do samoobrony, udając jednocześnie, że akceptuje naciski Trumpa.

Według mediów lokalnych i zagranicznych Izrael jest obecnie głęboko zaniepokojony intensywnością odwetu. Izraelska armia deklaruje gotowość do kontrataku w każdej chwili, jednak ryzyko jest zbyt duże, aby podjąć niezależną operację, która całkowicie zniszczyłaby stosunki ze Stanami Zjednoczonymi. W rzeczywistości Netanjahu spotkał się z kierownictwem bezpieczeństwa natychmiast po rozmowie telefonicznej z Trumpem, aby omówić środki reagowania, ale wydaje się, że zmierza w kierunku „wstrzymania się przez kilka dni” zamiast natychmiastowego odwetu. Sugeruje to, że wpływ Trumpa jest nadal istotną zmienną w procesie decyzyjnym Izraela dotyczącym bezpieczeństwa narodowego.

Na pozór Trump i Netanjahu twierdzą, że są „dobrymi przyjaciółmi”, ale za kulisami istnieją taktyczne różnice zdań i napięta wojna nerwów wokół hegemonii władzy. Trump pokazuje swoje wpływy, wygłaszając ostre uwagi pod adresem Netanjahu, takie jak: „Gdyby nie ja, siedziałbyś w więzieniu”, a Netanjahu próbuje wykorzystać sytuację, unikając bezpośredniej reakcji. Relacja między nimi wykracza poza zwykłą osobistą przyjaźń i wyraźnie pokazuje punkt, w którym zderzają się dwie wartości „porządku”, którego chcą Stany Zjednoczone na Bliskim Wschodzie, i „przetrwania”, do którego dąży Izrael. Ostatecznie o kierunku sytuacji wokół Iranu zadecyduje stół negocjacyjny Trumpa i decyzja polityczna Netanjahu.