베이징의 비밀 회동과 1억 6천만 원의 대북 지원: 멈춰 섰던 ‘비타민 C 외교’의 부활인가, 위험한 비선 접촉인가 > K-wave Trends

Punktem wyjścia tego projektu wsparcia dla Korei Północnej był listopad ubiegłego roku, kiedy gubernator Jeju Oh Young-hoon złożył kurtuazyjną wizytę ministrowi zjednoczenia Chung Dong-youngowi i sformalizował wznowienie wymiany międzykoreańskiej w stylu Jeju. W tym czasie wyspa Jeju wyraziła ambicję odtworzenia świetności projektu wysyłania mandarynek, który wcześniej nazywano „dyplomacją witaminy C”, a następnie spotkała się z ambasadorem Chin w Korei, aby pozyskać wszechstronnych sojuszników do współpracy z Koreą Północną. Rada prowincji również wsparła ten ruch, przyjmując propozycję wzywającą do wznowienia wymian, a wyspa Jeju weszła w fazę realizacji na pełną skalę, wykorzystując część z 8 miliardów wonów funduszu współpracy międzykoreańskiej. Ministerstwo Zjednoczenia zaakceptowało także wnioski samorządów lokalnych dotyczące eksportu do Korei Północnej zgodnie z wymogami prawa, wskazując, że w ramach oficjalnego systemu rządowego dozwolone są samodzielne próby współpracy międzykoreańskiej na szczeblu samorządowym.

Sednem kontrowersji jest tajny kontakt gubernatora Oh Young-hoona z urzędnikami Korei Północnej, który miał miejsce pod koniec lutego w hotelu Jianguo w Pekinie w Chinach. Według doniesień zagranicznych mediów i świata politycznego na tym wydarzeniu był obecny Ri Ho-nam, który stał za minionym szczytem międzykoreańskim i brał udział w poważnych operacjach przeciwko Korei Południowej, w tym w skandalu dotyczącym przekazów pieniężnych Ssangbangwool do Korei Północnej. Lee Ho-nam przedstawił się jako doradca stacjonujący w Europie i wykazał typowe zachowanie agenta, żądając dokładnego zabezpieczenia szczegółów projektu do czasu uzyskania oficjalnej zgody rządu Korei Północnej. Wyspa Jeju milczy na temat konkretnych uczestników lub treści spotkania i konsekwentnie utrzymuje stanowisko „bez komentarza”, ale istnienie takiego tajnego kontaktu dowodzi, że ten projekt wymiany ma implikacje polityczne wykraczające poza zwykłe wsparcie humanitarne.

Towary dostarczone przez wyspę Jeju do Korei Północnej są warte łącznie 160 milionów wonów, w tym maszyny i materiały eksploatacyjne do dializy nerek, leki do zwalczania nicieni sosnowych, 50 sadzonek Hallabong i materiały szklarniowe. Początkowo Korea Północna sama zamawiała świeże owoce Hallabong, ale przypuszcza się, że poczyniono praktyczne ustalenia w celu zastąpienia ich sadzonkami, biorąc pod uwagę możliwość zepsucia się podczas transportu na duże odległości. Towary, które opuściły port Incheon w kwietniu ubiegłego roku, przeszły przez port Dalian w Chinach i bezpiecznie dotarły do ​​portu Nampo w Korei Północnej 4 maja, ale nie otrzymano oficjalnej odpowiedzi ani wyrazów wdzięczności ze strony Korei Północnej za otrzymanie towarów. Wyspa Jeju zakłada jedynie, że północnokoreańska organizacja spółdzielcza, „Firma sponsoringowa dla osób niepełnosprawnych Chosun”, zgodnie z planem podejmuje działania następcze, praktycznie nie ma jednak sposobu, aby potwierdzić, gdzie i jak faktycznie wykorzystano materiały.

Poglądy ekspertów na ten temat są mocno sprzeczne. Niektórzy twierdzą, że w czasach napiętych stosunków międzykoreańskich wymiana humanitarna na szczeblu prywatnym i samorządowym może być jedyną alternatywą podtrzymania iskry pokoju. Jednak z drugiej strony, powołując się na szczególny charakter postaci Ri Honama, pojawia się krytyka, że ​​Korea Północna mogła wykorzystać wyspę Jeju jako narzędzie do „strategicznego wykorzystania”, selektywnie pobierając jedynie niezbędne zapasy, zachowując jednocześnie wrogie stanowisko wobec Korei Południowej. Szczególnie w sytuacji, gdy władze Korei Północnej oficjalnie odmawiają podjęcia dialogu z Południem, dominuje sceptycyzm, czy kontakt ten, który odbywał się tajnymi kanałami, można rzeczywiście uznać za przejrzystą i zdrową wymianę.

Najnowsze posunięcie wyspy Jeju miało na celu przywołanie wspomnień z projektu wysyłania mandarynek, który trwał od 1998 do 2010 roku, ale wydaje się, że różni się on od obecnych rygorystycznych warunków bezpieczeństwa. Biorąc pod uwagę tło historyczne, w którym po ataku na Cheonan doszło do całkowitego przerwania wymiany międzykoreańskiej, trudno uniknąć sporych kontrowersji w zakresie przejrzystości proceduralnej możliwości spotykania się samorządów lokalnych z agentami Korei Północnej przeciwko Korei Południowej, nawet jeśli uzyskały one zgodę rządu centralnego. Rośnie także wątpliwość, czy rozwój wymian w branży hodowli trzody chlewnej i branży turystycznej, którą Wyspa Jeju stara się promować w przyszłości, będzie wykonalny, czy będzie jedynie wydarzeniem jednorazowym. Ostatecznie incydent ten wyraźnie pokazał polityczną pracę domową, jaką wyspa Jeju musi wykonać w ramach złożonego równania granic dyplomacji władz lokalnych i strategii Korei Północnej wobec Korei Południowej.