죽음의 경계에서 돌아온 생명과, 민주주의의 사망을 고하는 역설의 장례식 > K-wave Trends

Powrót Szerpy Dawy, który zaginął na wysokości 7200 metrów nad poziomem morza, zwanej „strefą śmierci” Everestu, jest naprawdę cudownym przypadkiem, który wystawił na próbę granice ludzkiego przetrwania. Po wyczerpaniu się zbiorników z tlenem i utknięciu w szczelinie, przeżył sześć dni, żyjąc na kawałkach czekolady i lodzie, w rozpaczliwej sytuacji na skraju śmierci. Podczas gdy jego rodzina organizowała ceremonię pogrzebową upamiętniającą jego śmierć w stolicy Katmandu, wykazał nadludzką witalność, pokonując śnieg naniesiony przez lawinę i desperacko opadając. Eksperci byli zgodni co do tego, że jego powrót żywy z wysokości, na której przeżycie w normalnych okolicznościach byłoby niemożliwe, byłby niemożliwy bez wyjątkowej siły fizycznej i psychicznej Szerpy.

Jednak w przeciwieństwie do wzruszającej wiadomości o śmierci, która przypomina nam o godności życia, pogrzeby instytucjonalne w naszym społeczeństwie wciąż są zagubione i błąkają się. Kultura pogrzebowa skupiona na pokrewieństwie nie nadążała za zmianami czasów, takimi jak wzrost liczby jednoosobowych gospodarstw domowych i powstawanie różnorodnych wspólnot. Rzeczywistość, w której osoby niespokrewnione muszą stosować skrajne środki prawne, takie jak adopcja lub rejestracja małżeństwa, aby chronić swoje ostatnie chwile, wyraźnie pokazuje, jak bardzo nasz system prawny ogranicza prawo jednostki do samostanowienia po śmierci. Procedura administracyjna polegająca na konieczności miesięcznego oczekiwania na potwierdzenie śmierci bez krewnych, aby zostać uznanym za dyrektora zakładu pogrzebowego, to przekrój niesprawnego systemu, który zadaje dodatkowy ból osobom pogrążonym w żałobie, które muszą pożegnać się ze zmarłym.

Tymczasem w Daegu odbyło się symboliczne przedstawienie pod nazwą „Pogrzeb Demokracji”, w którym potępiano złe zarządzanie wyborami. Kontrowersje wokół złego zarządzania, np. braku kart do głosowania oraz jednoczesnego głosowania i liczenia, które miały miejsce podczas wyborów lokalnych 3 czerwca, stały się bodźcem, który spowodował, że nawet wybrani urzędnicy wyszli na ulice. Twierdzili, że prawo wyborcy do głosowania zostało zasadniczo naruszone, wykraczając poza zwykły błąd administracyjny, i ogłosili śmierć demokracji nosząc czarny strój i wojskowe opaski. Widok wybranych urzędników, a nie tych, którzy przegrali, bezpośrednio żądających reelekcji i składających wieńce, sugeruje, jak głęboki jest ich gniew z powodu szkody wyrządzonej szlachetności proceduralnej demokracji, a nie legalności wyników wyborów.

Na scenie tego protestu pogrzebowego demokracji pojawiła się także złożona mieszanka ekstremizmu politycznego i nieufności wyborczej. Oprócz braku zaufania do Państwowej Komisji Wyborczej, ich twierdzenia, że ​​wykorzystują nawet procent głosów konkretnego kandydata jako dowód oszustwa wyborczego, pokazują, jak głęboka i fragmentaryczna jest struktura konfliktu w naszym społeczeństwie. W miarę jak w protestach uczestniczyli politycy, którzy w przeszłości budzili kontrowersje, a niektórzy obywatele wyrażali bezpodstawne podejrzenia, zasadniczy cel protestów, „przywrócenie rzetelności proceduralnej”, zaczął nieco zanikać. Pozostaje to przykładem tego, jak uzasadniona krytyka wad instytucjonalnych może połączyć się z agitacją polityczną i pogłębić chaos społeczny.

W końcu cud Everestu i pogrzeb Daegu pytają nas o „wartość rzeczy niewidzialnych”. Powrót osoby uważanej za zmarłą jest cudem życia fizycznego, ale demokratyczny pogrzeb symbolizuje duchową śmierć, której doświadcza wspólnota, gdy jej system instytucjonalny traci zaufanie. Tak jak osierocony alpinista zszedł, trzymając się liny, tak samo nasze społeczeństwo potrzebuje nowego porządku, aby uciec ze szczeliny przestarzałych, skupionych na krwi zwyczajów i błędów technicznych w zarządzaniu wyborami. Jeśli nie zostanie ustanowione inkluzywne prawo gwarantujące prawo do samostanowienia po śmierci i ustalone liny, takie jak przejrzysty i zrozumiały dla każdego system wyborczy, nie będziemy mieli innego wyjścia, jak tylko nieustannie błąkać się w strefie śmierci.