평택의 새로운 갈림길: 주한미군 ‘공생의 시대’를 향한 전략적 과제 > K-wave Trends

W ostatnim czasie w ramach Sił Zbrojnych USA w Korei widoczne stają się seryjne transfery dowódców wysokiej rangi w ramach strategii dla regionu Pacyfiku. W szczególności uhonorowanie Davida Iversona, zastępcy dowódcy amerykańskich sił zbrojnych w Korei i dowódcy 7. Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych, zastępcą dowódcy Dowództwa Sił Powietrznych Pacyfiku symbolicznie pokazuje, jak zmienia się status i rola sił powietrznych na Półwyspie Koreańskim w ramach strategii Indo-Pacyfiku. Oczekuje się, że David G. Shoemaker, nominowany na następcę, w oparciu o swoje wcześniejsze doświadczenie zawodowe w Korei będzie dalej wzmacniał zintegrowaną postawę obronną sił powietrznych Korei i Stanów Zjednoczonych. Tę zmianę dowództwa interpretuje się jako determinację w zapewnieniu elastycznych i szybkich zdolności reagowania, do których dąży armia amerykańska w szybko zmieniającym się krajobrazie bezpieczeństwa Azji Północno-Wschodniej, wykraczających poza zwykłą reformę kadrową.

Wraz ze zmianą systemu dowodzenia środowisko fizyczne Pyeongtaek również wchodzi w nową fazę. Rząd podjął decyzję o przedłużeniu „Ustawy specjalnej o wsparciu dla miasta Pyeongtaek itp. w związku z przeniesieniem baz wojskowych USA w Korei”, która miała wygasnąć w 2026 r., na kolejne cztery lata, do 2030 r. Jest to strategiczny wybór umożliwiający sfinalizowanie przeniesienia garnizonu Yongsan, uporządkowanie zwróconych w ramach darowizn gruntów i zwiększenie kompletności projektów rozwoju regionalnego. Do tej pory projekt ustawy był trzykrotnie przedłużany i stanowił kluczowe zabezpieczenie prawne wspierające stabilny rozwój na obszarze Pyeongtaek. Dzięki temu przedłużeniu rząd wyraził silną wolę wykorzystania „ostatecznego piękna” projektu przeniesienia bazy i zapewnił sobie silny impuls do sprawnego przeprowadzenia pozostałych procedur administracyjnych.

Jednak za współpracą w zakresie bezpieczeństwa stoją także kwestie środków do życia i porządku publicznego, które wymagają rozwiązania. Niedawny atak żołnierzy USFK na obywateli w Itaewon po raz kolejny przypomniał nam, jak ramy instytucjonalne Porozumienia o statusie sił zbrojnych Republiki Korei i Stanów Zjednoczonych (SOFA) są sprzeczne z nastrojami prawnymi społeczeństwa. Fakt, że nowi żołnierze w sprawach są natychmiast przekazywani armii amerykańskiej zgodnie z obowiązującymi przepisami, pozostawia zadanie złagodzenia niepokojów lokalnych mieszkańców i zapewnienia uczciwości w egzekwowaniu prawa. Incydenty te sugerują, że sojusz ROK-USA wykracza poza wymiar militarny i staje przed wyzwaniem współżycia kulturowego i społecznego w ramach społeczności lokalnej. Równie ważne jak silna postawa bezpieczeństwa jest ustanowienie dojrzałej kultury społeczności, która buduje wzajemny szacunek i zaufanie między stacjonującymi żołnierzami a lokalnymi mieszkańcami.

Na tym tle działania środowisk politycznych z siedzibą w Pyeongtaek przedstawiają bardziej konkretne alternatywy. To bardzo symboliczne posunięcie, że powracający do Zgromadzenia Narodowego republikanin Yoo Yu-dong zdecydował się ponownie promować „Ustawę o wsparciu obszarów, na których stacjonują siły amerykańskie w Korei” jako pierwszy projekt ustawy 22. Zgromadzenia Narodowego. Podczas gdy istniejąca specjalna ustawa skupiała się na tymczasowym i administracyjnym wsparciu „relokacji” baz, nowa ustawa odzwierciedla rzeczywistość, w której wojska amerykańskie na stałe stacjonują w Pyeongtaek i skupia się na poprawie jakości ogólnych usług publicznych, takich jak transport, edukacja i opieka medyczna. Zawiera plan przekształcenia Pyeongtaek w reprezentatywne międzynarodowe miasto Korei, które maksymalizuje wartość sojuszu ROK-USA, a nie miasto poświęcenia dla bezpieczeństwa narodowego.

Aby Pyeongtaek mógł zachować dumę jako bezpieczne miasto, zapewniając jednocześnie jakość życia swoim obywatelom, absolutnie konieczny jest bardziej długoterminowy i systematyczny plan działania na poziomie krajowym. Budowa infrastruktury na obszarach wokół amerykańskich baz wojskowych wykracza poza proste wsparcie budżetowe; to także proces integracji społecznej, który pozwala żołnierzom sojuszniczym i ich rodzinom w naturalny sposób zintegrować się ze społecznością lokalną. Ponadto prace porządkowe i efektywne wykorzystanie terenu po zwróceniu darowanego gruntu będą kluczowymi czynnikami przy określaniu przyszłej wartości ekonomicznej Pyeongtaek. Jedynym sposobem, aby uświadomić sobie prawdziwą wartość sojuszu, jest utrzymanie przez lokalnych polityków, rząd centralny i wojsko USA bliskich kanałów komunikacji i ustanowienie Pyeongtaek jako „modelu, w którym bezpieczeństwo i gospodarka współistnieją w harmonii”.