공론장의 독소, ‘인신공격’이라는 이름의 폭력에 대하여 > K-wave Trends

Ten incydent rozpoczął się od postu Seunghwana Lee zachęcającego do głosowania. Lee Seung-hwan wyraził za pośrednictwem SNS swoje życzenie dotyczące bezpiecznego Seulu i przystąpił do weryfikacji swojego głosu, ale zamiast zaakceptować to jako wyraz opinii politycznej, Yoon Seo-in wykorzystał osobistą historię rodziny i historię rozwodów Seung-hwana Lee jako narzędzie ataku. Seo-in Yoon nazwała go „politycznym podżegaczem z urojeniami” i wyśmiała go za to, że nie założył rodziny i że miał dopiero sześćdziesiąt lat. Nie jest to produktywna krytyka polityki czy posunięć politycznych, ale typowa forma osobistego ataku, którego celem jest umniejszanie charakteru i ścieżki życiowej drugiej osoby. Niezależnie od faktów, pokazywanie publicznie cudzego życia prywatnego i wykorzystywanie go do poniżania jest czynem bezpośrednio naruszającym minimalne zasady etykiety i moralności, jakich musi przestrzegać nasze społeczeństwo.

Kiedy strona Lee Seung-hwana ogłosiła podjęcie kroków prawnych, postawa Yoon Seo-in jeszcze bardziej pogorszyła sytuację. Opublikował artykuł zatytułowany „Przeprosiny”, ale jego treść była daleka od szczerej refleksji. Yoon Seo-in wymieniła każdą ze swoich uwag jedna po drugiej i kontynuowała swoje wymijające przeprosiny, mówiąc: „Przykro mi, ponieważ jest to powszechnie znany fakt” lub „Nie wiem, czy to obraza, czy zniesławienie, ale przykro mi”. Nie była to nic innego jak formalna procedura mająca na celu uniknięcie odpowiedzialności prawnej, a zamiast tego skutkowała wtórną krzywdą ofiary w postaci zachowania niuansu kpiny. Społeczność prawnicza i opinia publiczna analizują, że ten „ponowny atak ukryty pod przeprosinami” będzie miał bardzo niekorzystny wpływ na oskarżonego w trakcie procesu.

Tymczasem fakt, że Lee Seung-hwan wybrał pozew cywilny, a nie skargę karną, pokazuje kluczową strategię w tej sprawie. Zamiast samej kary chcą, aby wymiar sprawiedliwości potwierdził, że nielegalne ataki osobiste ukryte za sprawą „wolności wypowiedzi” są wyraźnie nielegalne. Naszą intencją jest uświadomienie społeczeństwu poprzez orzeczenie, jak masowe oszczerstwa i obelgi umniejszają sferę publiczną oraz że mowy nienawiści nie można maskować jako uzasadnionej krytyki. Roszczenie alimentacyjne na kwotę 50 milionów wonów wykracza także poza zwykłą rekompensatę finansową i zawiera w sobie także znaczenie surowego ostrzeżenia przed szkodą dla wartości społecznych spowodowaną nieodpowiedzialnymi słowami i czynami drugiej strony.

Zjawisko to nie ogranicza się do konfliktów pomiędzy gwiazdami. Niedawny incydent słownego obelgi ze strony właściciela wobec nieletniego pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze godzin, który miał miejsce we franczyzie Banollim Pizza, pokazuje przekrój „nienawiści do słabych”, która jest powszechna w naszym społeczeństwie. Właścicielka sklepu nie tylko skrytykowała pracę, ale poruszyła atmosferę rodziny niepełnej, wyrządzającej dziecku nieodwracalną krzywdę. Przesąd, że „tak musi być, bo moi rodzice się rozwiedli”, jest zasadniczo zgodny z logiką stojącą za atakiem Yoon Seo-in na Lee Seung-hwana. Wulgarny zwyczaj wykorzystywania życia prywatnego i środowiska domowego innych osób jako pretekstu do ataku załamuje granicę między publiczną krytyką a prywatnym molestowaniem.

Ostatecznie te dwa zdarzenia wymagają od naszego społeczeństwa refleksji nad „jakością mowy”. Zarówno uwagi Yoon Seo-in, jak i słowne obelgi właściciela pizzerii są brutalnymi słowami wynikającymi z braku szacunku dla życia innych. Wolność słowa może być uzasadniona jedynie w takim stopniu, w jakim nie narusza dóbr osobistych innych osób. Prawo musi określać rygorystyczne standardy wobec takich nielegalnych słów i czynów, a nasze społeczeństwo musi także rozwinąć dojrzałą świadomość obywatelską, która nie toleruje złośliwości krytyki zamieniającej życie prywatne w narzędzie. Musimy pamiętać, że krytyka ma wartość tylko wtedy, gdy opiera się na logicznych podstawach i szacunku, a ataków osobistych nie można usprawiedliwiać żadnym uzasadnieniem.