일터로 내몰리는 백발의 대한민국: ‘초고령 사회’가 마주한 생존의 기록 > K-wave Trends

Według najnowszych statystyk liczba pracujących powyżej 70. roku życia po raz pierwszy w historii przekroczyła 2 miliony, wykazując stromą krzywą wzrostową. Oznacza to wzrost o około 1,8 razy w porównaniu do sześciu lat temu i najwyższy poziom od czasu opracowania odpowiednich statystyk. Na szczególną uwagę zasługuje fakt, że po raz pierwszy w historii liczba pracujących powyżej 60. roku życia przekroczyła liczbę pracujących po 50. roku życia, co sugeruje, że przewaga naszego rynku pracy całkowicie przesuwa się z osób w wieku średnim do osób starszych. Powierzchowną przyczyną tego zjawiska jest zwiększona motywacja do podejmowania aktywności zawodowej w związku ze wzrostem średniej długości życia i poprawą stanu zdrowia. Eksperci ostrzegają jednak, że nie wolno nam nigdy przeoczyć cienia ubóstwa strukturalnego ukrytego za naturalnymi tendencjami zmian demograficznych.

Za wzrostem zatrudnienia osób starszych kryje się ciężka rzeczywistość „wskaźnika ubóstwa osób starszych”, który w przeważającej mierze zajmuje pierwsze miejsce wśród krajów członkowskich OECD. Wskaźnik ubóstwa dochodowego w Korei wśród seniorów w wieku 66 lat i starszych sięga 39,7%, czyli znacznie ponad dwukrotnie więcej niż średnia OECD wynosząca 14,8%. Wielu seniorów nie jest w stanie opuścić rynku pracy nawet po przejściu na emeryturę, nie z dobrowolnego wyboru, ale w celu zarobkowym. W szczególności w regionie Gyeongbuk, w którym występuje duży udział rolnictwa i rybołówstwa, starzenie się rynku pracy jest bezpośrednio powiązane z przetrwaniem lokalnej gospodarki, gdzie jedna trzecia zatrudnionych osób ma ponad 60 lat. To zjawisko strukturalne, w połączeniu z odpływem młodych ludzi i starzeniem się, nie jest jedynie problemem poszczególnych gospodarstw domowych, ale staje się sygnałem zagrażającym trwałości całej społeczności.

Starzenie się powoduje zmiany sejsmiczne nie tylko na rynku pracy, ale także w systemie opieki zdrowotnej. Patrząc na statystyki dotyczące częstych chorób opublikowane niedawno przez Służbę Przeglądu i Oceny Ubezpieczeń Zdrowotnych, widzimy ogromny wpływ chorób geriatrycznych na finanse ubezpieczenia zdrowotnego. „Zaćma w starszym wieku”, która powoduje pogorszenie wzroku, zajmuje pierwsze miejsce pod względem liczby hospitalizowanych pacjentów i generuje co roku wydatki na leczenie warte setki miliardów wonów, natomiast na pierwszym miejscu znajduje się demencja Alzheimera, odpowiadająca za prawie 2 biliony wonów kosztów leczenia szpitalnego. Biorąc pod uwagę, że w tym roku liczba chorych na demencję przekroczy 1 milion, wzrost zachorowań na choroby geriatryczne wyraźnie pokazuje, że obciążenie kosztami leczenia w starzejącym się społeczeństwie wkrótce stanie się kluczową zmienną wpływającą na stabilność finansów państwa.

Aby przezwyciężyć ten kryzys, rząd zaczął poważnie dyskutować nad planem reformy podstawowego systemu emerytalnego w „system z najniższej półki”. Obecny podstawowy system emerytalny wypłaca tę samą kwotę określonemu procentowi osób starszych niezależnie od poziomu dochodów, co powoduje przeciążenie finansowe ze względu na szybkie starzenie się. Eksperci sugerują, aby doprecyzować kryteria wyboru beneficjentów i skierować więcej świadczeń na seniorów o niskich dochodach, którzy naprawdę potrzebują pomocy. Istnieją jednak również duże obawy, czy podstawowa reforma emerytalna nie przerodzi się w proste zmniejszenie liczby świadczeniobiorców w celu ratowania budżetu. Nadszedł czas, kiedy potrzebne są wyrafinowane sztuczki polityczne, aby poprawić racjonalność systemu, jednocześnie chroniąc osoby starsze znajdujące się na granicy ubóstwa.

Nawet w sektorze prywatnym pojawiają się jeden po drugim nowe modele biznesowe skierowane do starzejącego się rynku. Reprezentatywnym przykładem jest firma zajmująca się dystrybucją materiałów spożywczych i platforma opieki współpracująca w celu zbudowania modelu biznesowego łączącego indywidualne plany dietetyczne dla seniorów i usługi zorientowane na życie. Oznacza to, że starzenie się nie jest po prostu przedmiotem wydatków, ale może stać się rozwijającym się przemysłem łączącym nowe usługi i technologie. Jednak same te prywatne wysiłki nie wystarczą, aby rozwiązać podstawowe wyzwania, jakimi są ubóstwo i problemy zdrowotne. Ostatecznie Korea, która wkroczyła w fazę superstarzenia się społeczeństwa, musi pilnie opracować strategię populacyjną, która integruje politykę dotyczącą pracy, mieszkalnictwa, opieki i medycyny.