법의 테두리 밖에서 피어난 ‘사실혼 유사 공동체’, 변화하는 가족의 정의를 묻다 > K-wave Trends

Istotą tego orzeczenia jest to, że Centralny Sąd Rejonowy w Seulu zdefiniował pary tej samej płci jako „żywą wspólnotę” podobną do małżeństwa zawartego na podstawie prawa zwyczajowego, a nie jako zwykły związek romantyczny. Sąd uznał, że choć nie byli legalnie małżeństwem, de facto stanowili parę, która od dłuższego czasu mieszkała razem, uczestniczyła w wydarzeniach rodzinnych, wspólnie zarządzała majątkiem gospodarczym oraz osiągnęła zjednoczenie psychiczne i fizyczne. Szczególnie godne uwagi jest to, że Trybunał przyjął odrębne podejście pomiędzy wielkim dyskursem na temat „czy zostaje zawarte małżeństwo osób tej samej płci” a praktycznym aspektem „ochrony prawnej wspólnot żyjących”. Uznaje to, że system legalnych małżeństw został zaprojektowany w oparciu o założenia związków heteroseksualnych, ale wspiera logikę przyszłościową, zgodnie z którą jego regulacje nie mogą służyć jako podstawa do całkowitego wykluczenia ochrony prawnej społeczności osób tej samej płci. W rezultacie sąd uznał odpowiedzialność cywilną za szkody powstałe w związku z rozpadem związku par tej samej płci, podnosząc tym samym ich związek do rangi dobra zasługującego na ochronę prawną.

To orzeczenie sądu stanowi przedłużenie precedensu Sądu Najwyższego z 2024 r. uznającego kwalifikację małżonków tej samej płci do ubezpieczenia zdrowotnego jako osoby pozostające na utrzymaniu. Sąd Najwyższy potwierdził, że dyskryminacja ze względu na orientację seksualną była wówczas nielegalna i ustalił zasadę prawną, że związki zapewniające istotne wsparcie i funkcjonujące jako wspólnota ekonomiczna nie powinny być wyłączane z systemu zabezpieczenia społecznego. Rozszerzając tę ​​zasadę prawną na prywatną dziedzinę postępowań o odszkodowanie, sąd apelacyjny wyjaśnił, że prawo par tej samej płci do dążenia do szczęścia i równości nie jest już prawem abstrakcyjnym. Tak jak pary heteroseksualne zawarte w związku małżeńskim mogą ubiegać się o alimenty za niewłaściwe postępowanie, tak samo można powiedzieć, że pary tej samej płci również powinny otrzymać taką samą ochronę prawną, jeśli faktycznie mieszkały razem. Sugeruje to, że nasz system prawny akceptuje zmiany w koncepcjach społecznych i sprowadza aktualne formy życia do kategorii stabilności prawnej.

Zmieniająca się koncepcja rodziny nie ogranicza się do par osób tej samej płci. Rząd już podejmuje próby wprowadzenia zmian w polityce, aby na nowo zdefiniować definicję rodziny w ramach ustawy ramowej o zdrowej rodzinie i uwzględnić małżeństwa zawarte na podstawie prawa zwyczajowego oraz gospodarstwa domowe żyjące w konkubinacie jako kwalifikujące się do wsparcia. W rzeczywistości wyrażenie „14 lat związku małżeńskiego” jest używane jako idiom, gdy pary działające od dawna w branży rozrywkowej rozstają się i przyciągają uwagę opinii publicznej. Nasze społeczeństwo już zmierza w kierunku, w którym ceni się faktyczny czas trwania i głębokość wspólnego życia, a nie to, czy zarejestrowane jest legalne małżeństwo. Podobnie jak w przypadku aktorów w połowie kariery, którzy od 25 lat utrzymują konkubinat i nazywają się „towarzyszami”, rodzina jest obecnie redefiniowana w oparciu o wartości wzajemnego zaufania i dzielenia się codziennym życiem, a nie pokrewieństwo czy rejestracja na papierze. Zmiany te są rzeczywistością, która jest już głęboko zakorzeniona w codziennym życiu obywateli, niezależnie od obaw wspólnoty religijnej o zachowanie tradycyjnych wartości.

Oczywiście w procesie zmian nadal współistnieją konflikty i tragedie. Podobnie jak w przypadku 70-letniego mężczyzny, który zamordował swojego teścia, z którym pozostawał w konkubinacie, nieporozumienia i pokrętne obsesje wokół definicji związku nadal pozostają ciemną stroną naszego społeczeństwa. Prawo stoi przed podwójnym zadaniem: ochroną sieci bezpieczeństwa socjalnego poprzez nałożenie surowych norm na te przestępstwa, a jednocześnie zagwarantowanie prawa do utrzymywania tych relacji osobom, które w spokoju dzielą swoje codzienne życie. To, jak ustalić zakres ochrony prawnej, nie jest jedynie kwestią systemową, ale bezpośrednio wiąże się z kwestią wartości: „Jaki rodzaj miłości i solidarności nasze społeczeństwo uzna za podstawową jednostkę wspólnoty?”. Ostatecznie kluczowym przesłaniem, jakie pozostawia to orzeczenie, jest to, że prawo musi nadążać za tempem czasu i ewoluować w sposób nie ignorujący praktycznych ograniczeń życia.