6·3 지방선거의 후폭풍: 거대 양당의 내부 분열과 뉴밀레니엄 정치의 종언 > K-wave Trends

Pomimo sukcesu Koreańskiej Partii Demokratycznej w zapewnieniu sobie mandatów w tych wyborach w całym kraju, wewnętrznie stoi ona w obliczu ostrej oceny, że są to wybory, które przegrała, mimo że wygrała. Choć przywódcy są dumni ze zwycięstwa pod przewodnictwem przedstawiciela Chung Cheong-rae, w partii istnieje mocny argument, że przywódcy są odpowiedzialni, opierając się na porażce na polach bitew w obszarze metropolitalnym i jednoczesnej porażce kandydatów „pro-Moon Jae-in”. W szczególności rezygnacja członka Rady Najwyższej Lee Eon-joo jest interpretowana jako silny sprzeciw wobec systemu dyktatorskiego przedstawiciela Chunga i przyspiesza podział Partii Demokratycznej przed rywalizacją o przywództwo w partii. Wraz z decyzją premiera Kim Min-seoka o powrocie do partii i wyzwaniem dla przywództwa partii przed konwencją krajową oraz możliwością ponownego pojawienia się byłego lidera Songa Young-gila, konflikt między frakcjami w partii osiągnął swój szczyt.

Walka o hegemonię pomiędzy światem opowiadającym się za Ming a światem opowiadającym się za Księżycem przekształca się obecnie w rażącą walkę o władzę. Incydent, w którym premier Kim Min-seok kliknął „Lubię to” w poście na Facebooku autorstwa zwolennika Myung nadawcy Kim Yong-mina, symbolicznie pokazuje przekrój podziału w partii. W artykule padła ostra krytyka pod adresem mówców z obozu proksiężycowego, w tym Kima Eo-juna i Jeong Cheong-rae, co było równoznaczne z wypowiedzeniem wojny, zgodnie z którą obóz proksiężycowy nie będzie już tolerował wpływu grupy proksiężycowej. W szczególności porażka kandydata Partii Reform Cho Kuk Cho Kuk oraz porażka Jeong Won-oha, kandydata na burmistrza Seulu, wskazują, że aktywa polityczne ugrupowania proksiężycowego zostały praktycznie wyczerpane, a pozycja ugrupowania proksiężycowego w Partii Demokratycznej coraz bardziej się zawęża.

Partia Władzy Ludowej także przeżywa wewnętrzny kryzys przywództwa, co wiąże się z mieszanymi ocenami wyników wyborów. Choć istnieją oceny, że administracja radziła sobie dobrze w początkowych trudnych warunkach, małe frakcje twierdzące, że mają alternatywę i przyszłość, określają te wybory jako miażdżącą porażkę i krytykują brak kompetencji kierownictwa. W szczególności niski poziom głosów kandydata Parka Min-sika, który ściśle konkurował z byłym przedstawicielem Han Dong-hoonem, oraz jego zmagania w regionie Busan prowadzą do analiz, że jedność w obozie konserwatywnym nie jest tak silna jak dawniej. Oprócz braku zaufania do systemu przedstawiciela Jang Dong-hyuka, kontrowersje wokół braku kart do głosowania i błędy w zarządzaniu Państwowej Komisji Wyborczej, które pojawiły się podczas procesu wyborczego, dodatkowo budzą niepokój wśród zwolenników konserwatystów i przyczyniają się do zamieszania w partii.

Największą implikacją polityczną tych wyborów jest upadek tak zwanych „polityków Nowego Tysiąclecia” i presja na nowe pokolenie. Fakt, że kolejne pokolenia zwolenników Księżyca, takie jak Kim Kyung-soo i Cho Kuk, a także czołowe osobistości frakcji zwolenników Parku, cierpiały jedno po drugim, pokazuje, że wyborcy są zmęczeni starą gramatyką polityczną opierającą się na określonym rodowodzie. Porażka kandydata na burmistrza Pusanu, Parka Hyeong-juna, ujawniła, że ​​ekspansja frakcji pro-Lee osiągnęła swoje granice, a utrata dużej liczby kandydatów frakcji pro-Park w regionie Chungcheong udowodniła, że ​​nawet wpływy byłej prezydent Park Geun-hye, zwanej „królową wyborów”, odchodzą w przeszłość. Polityka wymaga obecnie pragmatycznego podejścia opartego na indywidualnej konkurencyjności i nowym duchu czasów, a nie na zwycięstwie genealogii.