격랑의 중동과 강경한 국경 정책: 트럼프 2기의 거침없는 질주 > K-wave Trends

Zestrzelenie amerykańskiego helikoptera wojskowego Apache w Cieśninie Ormuz było czymś więcej niż tylko wypadkiem wojskowym, wystawiło na próbę kruche zawieszenie broni między USA i Iranem. Prezydent Trump określa atak Iranu jako wyraźną prowokację, zapewniającą zasadność odwetu, jednocześnie ostro krytykując irański reżim za celowe opóźnianie negocjacji w sprawie zakończenia wojny. W szczególności Trump krytykuje porozumienie nuklearne administracji Obamy, twierdząc, że jego porozumienie jest jedyną alternatywą, która zapewni stabilność na Bliskim Wschodzie. Iran znajduje się pod presją, aby złamał swoją wolę posiadania broni nuklearnej i usiadł przy stole do podpisania porozumienia, podczas gdy Stany Zjednoczone popisują się swoją wyższością militarną, ostrzegając, że uderzą w podstawową infrastrukturę Iranu, taką jak elektrownie i mosty. Ostatecznie ten incydent wyraźnie pokazuje, że stół negocjacyjny między obydwoma krajami w rzeczywistości zmierza w stronę krawędzi.

W tym samym czasie, co wojna na Bliskim Wschodzie, główne zobowiązanie Trumpa, czyli polityka antyimigracyjna, nabrało silnego impetu prawnego w Stanach Zjednoczonych. Przyjęta przez Kongres Federalny ustawa budżetowa na egzekwowanie prawa imigracyjnego o wartości 106 bilionów wonów gwarantuje, że organy imigracyjne, celne i straż graniczna będą miały wszechmocne uprawnienia wykonawcze do końca kadencji Trumpa. Partia Demokratyczna ostro krytykuje ten budżet za marnowanie podatków obywateli i przekształcanie go w narzędzie operacji deportacyjnych na dużą skalę, ale Partia Republikańska ocenia, że ​​dzięki temu planowi budżetowemu całkowicie zapewniła sobie przywództwo w polityce imigracyjnej. W rezultacie oczekuje się, że rozbudowa ośrodków detencyjnych i operacje deportacyjne mające na celu rozprawienie się z nielegalnymi imigrantami będą przebiegać bez zakłóceń przez następne trzy lata. Można to uznać za przykład silnej woli administracji Trumpa, aby nie dopuścić do ingerencji przeciwników politycznych i realizować swoją filozofię rządzenia do końca kadencji.

Amerykański świat polityczny znajduje się obecnie w fazie reorganizacji pod silnym wpływem Trumpa, co wyraźnie widać po wynikach niedawnych prawyborów. Kandydaci, którzy otrzymali poparcie Trumpa, zyskali przewagę w prawyborach partii, udowadniając, że jego wpływ polityczny jest nadal nienaruszony. Z drugiej strony osoby, które w przeszłości pozostawały w konflikcie z Trumpem lub zostały sklasyfikowane jako osoby spoza głównego nurtu, napotykają duże trudności na etapie pierwotnym, a ich pozycja polityczna wydaje się zawężać. Jednocześnie Partia Demokratyczna i obóz postępowy próbują przeciwstawić się reżimowi Trumpa, prezentując nowe twarze wspierane przez wielkich polityków, takich jak Sanders, ale radzą sobie relatywnie w porównaniu z jednoczącą jednością Partii Republikańskiej. Taka struktura polityczna sugeruje, że nadchodzące wybory śródokresowe wykroczą poza zwykłą konfrontację polityczną i staną się wotum zaufania dla sposobu rządzenia krajem przez Trumpa.

Złożone interesy prawne i gospodarcze splatają się także z zewnętrzną presją militarną i realizacją twardej polityki wewnętrznej. Strategię wstrzymywania się administracji Trumpa odmowy zwrotu ceł pomimo wyroku sądu można interpretować jako zamiar ochrony suwerenności fiskalnej rządu i ciągłości polityki handlowej. Chociaż nakłada to ogromne obciążenie kosztami na wielu importerów, rząd planuje zmniejszyć ogólną wielkość zwrotów poprzez wywoływanie indywidualnych procesów sądowych. Środowisko prawnicze analizuje, że choć upór rządu może stać w sprzeczności z celem dotychczasowego orzeczenia Sądu Najwyższego, to jednak rząd prawdopodobnie wygra. W ten sposób administracja Trumpa dokłada wszelkich starań, aby osiągnąć swoje cele gospodarcze i polityczne, omijając nawet kontrole wymiaru sprawiedliwości poprzez procedury administracyjne i taktykę opóźniania postępowań sądowych.