헌정 질서의 마비, ‘투표용지 증발’로 드러난 선관위의 총체적 무능 > K-wave Trends

Istotą tej sytuacji jest arogancja Państwowej Komisji Wyborczej i upadek systemu administracyjnego. Państwowa Komisja Wyborcza drastycznie obniżyła dolny limit drukowania kart do głosowania z 60% do 50% w oparciu wyłącznie o decyzje wewnętrznych pracowników, bez formalnego procesu decyzyjnego i wystarczającej kontroli. Decyzja ta była typowa dla administracji biurowej, która rozważała jedynie redukcję kosztów i wygodę, ignorując szczególne cechy pola wyborczego. W rezultacie w 91 lokalach wyborczych w całym kraju zabrakło kart do głosowania, a w niektórych obszarach, w tym w 2. lokalu wyborczym w Jamsil 7-dong w Songpa-gu, głosowanie zostało na długi czas zawieszone, poważnie naruszając prawo obywateli do głosowania. Fakt, że Państwowa Komisja Wyborcza nie rozmieściła z wyprzedzeniem personelu rezerwowego ani nie przygotowała specjalnego podręcznika na wypadek sytuacji niedoborowych, świadczy o zaniedbaniu przez nią podstawowych obowiązków organu zarządzającego wyborami.

Zaginięcie kluczowych dowodów pomimo nakazu sądu o zabezpieczeniu dowodów zwiększa podejrzenia co do tej sytuacji. Sąd nakazał zabezpieczenie urn wyborczych w drugim lokalu wyborczym w Jamsil 7-dong w Songpa-gu na użytek dowodu w procesie, jednak Państwowa Komisja Wyborcza zniszczyła je zaledwie kilka godzin przed powiadomieniem sądu. Państwowa Komisja Wyborcza wyjaśnia, że ​​„skarga, o której mowa, to zwykły przedmiot, który nie ma prawnego obowiązku jej przechowywania”, jednak obywatele i opozycja stanowczo się temu sprzeciwiają, budząc podejrzenia o zniszczenie dowodów. Sytuacja, w której weryfikacja była niemożliwa ze względu na sprzątanie lokalu wyborczego, zmąciła wysiłki wymiaru sprawiedliwości zmierzające do ujawnienia prawdy o zaistniałej sytuacji i wyraźnie pokazała, jak nieprzejrzysty i zamknięty jest sposób zarządzania Państwową Komisją Wyborczą.

Złość lokalnych urzędników i związków zawodowych odpowiedzialnych za prace w terenie również sięga zenitu. Związek Pracowników Krajowej Służby Cywilnej oświadczył, że nie może dłużej tolerować zdeformowanej konstrukcji, w której Państwowa Komisja Wyborcza jedynie sprawowała władzę i przerzucała odpowiedzialność za wypadki na funkcjonariuszy publicznych pierwszej linii frontu. Urzędnicy państwowi, którzy zostali przymusowo zmobilizowani do pracy wyborczej i pełnili rolę „armat kulowych”, potraktowali ten incydent jako okazję do zasygnalizowania swojej odmowy pracy wyborczej i zażądania reformy polegającej na rozwiązaniu i ponownym powołaniu Państwowej Komisji Wyborczej. W szczególności praktycy w tej dziedzinie wskazują na ograniczenia papierowego systemu głosowania i zdecydowanie nawołują do wprowadzenia fundamentalnych innowacji systemowych, takich jak wprowadzenie głosowania elektronicznego. To symboliczna scena, która wykracza poza zwykłą kwestię poprawy leczenia i pokazuje, że brak zaufania do zarządzania wyborami osiągnął punkt krytyczny.

Państwowa Komisja Wyborcza, uznając powagę sytuacji, pośpiesznie powołała komisję wyjaśniającą złożoną z dziewięciu osób z zewnątrz, a Naczelna Prokuratura utworzyła wspólną komisję śledczą prokuratury i policji i rozpoczęła śledztwo na pełną skalę. Chociaż teoria odpowiedzialności szerzy się, a przewodnicząca komisji wyborczej Songpa-gu Min So-young złożyła rezygnację i została odwołana, publiczna krytyka nie wykazuje oznak słabnięcia. Niektórzy określają brak głosów jako kryzys porządku konstytucyjnego, a nie zwykły błąd administracyjny, a reperkusje polityczne są coraz większe, a nawet mówi się o wszczęciu śledztwa rządowego i powołaniu specjalnego prokuratora. Jeżeli Państwowa Komisja Wyborcza nie zdoła samodzielnie odzyskać zaufania, przyszłe wybory nie będą wolne od podejrzliwości społeczeństwa.