벼랑 끝에 선 호르무즈: 미·이란 충돌 속 한국 선박들의 위태로운 탈출기 > K-wave Trends

Niedawny przypadek koreańskich statków opuszczających Cieśninę Ormuz wyraźnie pokazuje, jak złożone są interesy w tej sytuacji. W zeszłym miesiącu należący do HMM tankowiec „Universal Winner” przepłynął cieśninę w drodze bezpośrednich negocjacji z rządem, a ostatnio dodatkowy zbiornikowiec LNG zdołał uciec ze strefy zagrożenia. Ucieczka tego statku LNG jest jednak charakterystyczna, ponieważ została osiągnięta w drodze bezpośrednich negocjacji z Iranem przez zagranicznego czarterującego statek, a nie przez rząd. Sugeruje to, że wychodzenie statków z obszarów objętych konfliktem odbywa się na różne sposoby, nie tylko poprzez koordynację dyplomatyczną na szczeblu rządowym, ale także poprzez indywidualne strategie przetrwania prywatnych firm. Chociaż do tej pory dwa statki bezpiecznie uciekły, w cieśninie nadal znajdują się 24 statki koreańskie i 139 marynarzy, co powoduje napiętą sytuację.

Deklaracja Iranu o całkowitym zamknięciu Cieśniny Ormuz jest zdecydowaną odpowiedzią na nasilający się konflikt zbrojny ze Stanami Zjednoczonymi. Ponieważ Centralne Dowództwo USA codziennie przeprowadzało naloty na kluczową infrastrukturę, taką jak obiekty energetyczne, pola gazowe i główne wodociągi w południowym Iranie, Iran określił to jako wyraźny akt agresji i zagroził, że wszystkie statki próbujące przepłynąć przez cieśninę zostaną uznane za cele wojskowe. W rzeczywistości irańskie wojsko demonstruje swoją kontrolę, przeprowadzając praktyczne ataki, takie jak ostrzał dwóch statków próbujących przejść przez cieśninę. W szczególności w całej cieśninie toczą się bitwy artyleryjskie pomiędzy Irańską Gwardią Rewolucyjną a armią amerykańską, tworząc niebezpieczne środowisko, w którym prawie niemożliwe jest, aby statki handlowe utrzymywały nawet normalne trasy żeglugowe. Ten konflikt zbrojny wykracza poza zwykły konflikt dyplomatyczny i eskaluje w wojnę hybrydową na pełną skalę o szlaki dostaw i popytu na energię.

Wojna informacyjna pomiędzy siłami USA i Iranu jest również czynnikiem, który sprawia, że sytuacja jest bardziej zagmatwana. Iran twierdzi, że całkowicie zablokował cieśninę, ale Centralne Dowództwo USA odpowiada, że ​​statki handlowe nadal przepływają przez ten obszar w oparciu o śledzenie w czasie rzeczywistym, a zapowiedzi obu stron są sprzeczne. Jest to interpretowane jako część wojny psychologicznej, w ramach której Iran próbuje wywrzeć presję na społeczność międzynarodową, popisując się swoją kontrolą nad cieśniną, a strategiczne posunięcie Stanów Zjednoczonych mające na celu podkreślenie, że zachowana jest swoboda żeglugi, aby uspokoić niepokój swoich sojuszników. Tymczasem koreańskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych zdecydowanie domaga się bezpiecznego przejazdu naszych statków z Iranu i pozostaje w ścisłym kontakcie z odpowiednimi krajami, ale ponieważ sytuacja militarna na miejscu szybko się zmienia, stoimy przed trudnym zadaniem zwiększania poziomu monitorowania bezpieczeństwa w każdym momencie. Fakt, że szczegółowe informacje o trasie są objęte tajemnicą ze względu na bezpieczeństwo statku i załogi, świadczy o tej pilnej sytuacji.

Istota tego incydentu polega na tym, że wyraźnie pokazuje, jak ryzyko geopolityczne w regionie Bliskiego Wschodu może paraliżować globalne łańcuchy dostaw. W szczególności dla kraju takiego jak Korea, w dużym stopniu uzależnionego od importu energii, stabilność Cieśniny Ormuz jest kwestią bezpośrednio związaną z gospodarką narodową. Iran wyraża za pośrednictwem Organizacji Narodów Zjednoczonych, że nigdy nie ugnie się pod presją społeczności międzynarodowej i groźbą użycia siły przez USA, co zapowiada długoterminowy impas. W rezultacie oczekuje się, że nasz rząd będzie kontynuował swoją dwutorową strategię maksymalizacji siły negocjacyjnej prywatnych firm czarterujących poprzez współpracę z poszczególnymi przedsiębiorstwami żeglugowymi, przy jednoczesnym zachowaniu międzynarodowej współpracy dyplomatycznej. Aby pozostałe 24 statki mogły bezpiecznie powrócić, pilnie potrzebne jest staranne dostosowanie trasy, w którym bezpieczeństwo załóg na miejscu będzie najwyższym priorytetem, a także wielostronna presja międzynarodowa, która doprowadzi do zmiany twardej postawy Iranu.