JoongAng Grubunun likidite krizi, yalnızca kötü yönetimden değil, aynı zamanda medya pazarındaki hızlı değişiklikleri okuyamamaktan kaynaklanan 'kazananın laneti'nden de kaynaklanan bir felakettir. JTBC liderliğindeki içerik rekabetçiliğini güçlendirmek amacıyla JoongAng Grubu, Kuzey ve Orta Amerika'daki Dünya Kupası ve Olimpiyatlar gibi büyük ölçekli spor etkinliklerinin yayın haklarını tekeline almak için yüz milyarlarca won akıttı. Ancak OTT platformlarının hızla büyümesi ve reklam pazarındaki genel çöküşün ortasında, bu devasa yatırımlar bir bumerang gibi geri dönerek grubun tüm mali yapısını sarstı. Sonunda, JTBC'nin temerrüt beyanından başlayarak, JoongAng Holdings, Content Tree Central ve Megabox gibi önemli iştirakler birbiri ardına rehabilitasyon prosedürlerine başvurdu ve şirket içinde grup yöneticileri ve çalışanları tarafından kurumsal kartların kullanımının askıya alınması gibi ciddi kafa karışıklıkları yaşanıyor.

Bu olay, bir medya grubunun işlerinin aşırı genişlemesinin ne kadar tehlikeli sonuçlara yol açabileceğini açıkça göstermektedir. Özellikle JoongAng Grubu, iştirakleri arasında borç vererek ve teminat sağlayarak krizi aşmaya çalıştı ancak birikmiş faaliyet zararları ve kredi notundaki düşüş buna izin vermedi. JoongAng Grup Başkan Yardımcısı Hong Jeong-do bir basın toplantısında başını eğdi ve istihdamda istikrar ve normalleşme sözü verdi, ancak piyasa güvenini yeniden tesis etmek için artık çok geç. Özellikle yayıncılık gibi kamu varlıklarını elinde bulunduran şirketlerin finansal istikrarsızlık nedeniyle yönetim haklarının tehdit altında olması, genel medya ortamımıza ilişkin endişelere yol açıyor. Bu kriz bazı çevrelerde yayıncıların kamusal sorumluluklarını kesintisiz olarak yerine getirip getiremeyecekleri konusunda temel şüpheleri artırıyor.

Bu sırada stadyumda başka bir trajedi yaşanıyor. FIFA'nın oyuncuların sağlığını korumak amacıyla uygulamaya koyduğu 'hidrasyon molasının' yayıncılar için etkin bir şekilde reklam zamanına dönüşerek futbolun akışını tamamen sekteye uğrattığı belirtiliyor. Başlangıçta oyuncuları sıcak hava dalgası sırasında korumak için olağanüstü bir önlem olan bu sistem, sıcaklıktan bağımsız olarak bu turnuva için zorunlu hale geldi ve yayıncılar bu üç dakikadan büyük reklam kârları elde etmek için yararlanıyor. Oyunun akışının bozulmasından memnun olmayan taraftarlar, reklamların uzaması nedeniyle önemli gol fırsatlarını bile kaçırıyor. Bu da sporun özü olan 'içeriye girme'yi engelliyor ve futbolu dört çeyrek şeklinde ticari içeriğe dönüştürdüğü yönündeki eleştirilerden kaçınmayı zorlaştırıyor.

Bu olgu, spor medyası endüstrisinin aşırı kapitalizmle birleşmesi sonucunda ortaya çıkan yan etkileri açıkça ortaya koyuyor. Reklam fiyatlarının son derece yüksek olduğu Dünya Kupası'nın doğası gereği, yayıncılar sürekli olarak reklamverenlerin kârlarına izleyicilerin izleme haklarından daha fazla öncelik vermeyi tercih ediyor. Belgesel yönetmenleri ve futbol figürleri bile bu olguyu eleştiriyor ve para kazanmanın sporun saflığına zarar verdiğinden yakınıyor. Bir yandan, Dünya Kupası günlük yaşamlarımız üzerinde hala büyük bir etkiye sahip; öyle ki, futbola fazlasıyla dalmış taraftarların kişisel hikayeleri bile gündemde olan konular haline geliyor. Ancak bu muazzam etkinin doğru yönde kullanılmaması, kurumsal iflaslar ve ticari açgözlülüklerle lekelenmesi bizde acı bir tat bırakıyor.