Sınıf adı verilen bir savaş alanı: Çökmekte olan kamu eğitiminin ve eğitim otoritesinin kaybolmasının mevcut durumu > haberler

Gerçek şu ki, eğitimin asgari güvenlik ağı bile çöküyor. Çin'de bir anaokulunda 4 yaşındaki bir çocuğun dudaklarına sıcak tutkal tabancası dayayarak yakılması olayı, öğretmenlerin meslek etiğinin ne kadar düştüğünü açıkça gösteriyor. İskoçya'da bir ortaokulda öğretmenin işlediği çocuk tacizi vakası, eğitimci kılığına giren suçların çocuklarda nasıl silinmez psikolojik izler bıraktığını da kanıtlıyor. Bu olaylar basit bireysel sapkınlığın ötesine geçerek eğitimde gözetim sisteminin ne kadar gevşek olduğunu kanıtlıyor. Çocuklar okullara güvenemiyor ve ebeveynler her gün kaygıyla çocuklarını okula göndermek zorunda kalıyor. Bu dönem, eğitim yetkililerinin acilen hızlı müdahalenin ötesine geçmesi ve öğretmenlerin nasıl seçileceği, etik eğitiminin nasıl sağlanacağı ve düzenli bir izleme sisteminin nasıl kurulacağı konusunda temelden düşünmesi gereken bir zamandır.

Eğitim alanından göç olgusu, öğretmenlerin artık tek başına görev duygusuyla ayakta kalamayacakları kritik bir noktaya geldiklerinin sinyalini veriyor. Tecrübesi az olan öğretmenlerin hızla emekli olması, okul yönetiminin merkezinde olması gereken müdür ve müdür yardımcılarının bile emeklilik yaşına gelmeden fahri emekliliği tercih etmesi, eğitim sisteminin çöküşünün habercisidir. Düşük ücret, aşırı idari iş ve sivil şikayetlere sürekli yanıt verilmesi, öğretmenleri, eğitimci olmaktan gurur duymak yerine hayatta kalma kaygısı taşıyan işçilere dönüştürdü. Bu ayrılma olgusu özellikle Gyeonggi-do da dahil olmak üzere metropol bölgelerde fark ediliyor çünkü okul alanları artık istikrarlı işyerleri değil, çatışma merkezlerine dönüşmüş durumda. Öğretmenlere yönelik muamelenin iyileştirilmesi ve çalışma ortamlarının iyileştirilmesi, yalnızca refahın artırılması meselesi değildir, aynı zamanda kamu eğitiminin sürdürülebilirliğini sağlamak için gereken asgari önlemdir.

Özel okul vakıflarının kapalı çalışma yapısı ve ihbarcılara karşı misilleme kültürü, eğitim dünyasının kronik hastalıklarıdır. Geçtiğimiz günlerde Icheon'daki özel bir okulda görev yapan bir öğretmenin yolsuzlukları ortaya çıkardıktan sonra acı çekerek intihar etmesi olayı, özel okul vakıflarının gücünün ne kadar mutlak olduğunu gösteren bir trajedidir. Özel okullar, vakıfların kamu mali desteği alırken personel yönetim haklarını tekellerine aldığı anormal bir yapıyı sürdürüyor. Buna göre, Kore Öğretmenler ve Eğitim Çalışanları Sendikası da dahil olmak üzere eğitim camiasının Özel Okul Yasasında revizyon talep etmesi doğaldır. Öğretmenlerin adil olmayan talimatlarını veya yolsuzluklarını denetleyecek kurumsal bir mekanizma yoksa eğitimde adalet ortadan kalkmaya mahkumdur. İhbarcıların korunması ve özel okul vakıflarının personelinin şeffaf bir şekilde denetlenmesi için yasal gücün de eşlik ettiği reformlara acil ihtiyaç vardır.

Öğretmenler, öğrenciler ve veliler arasındaki sınıfın bozulmasına ilişkin algı farkı, iletişim eksikliğinin ötesine geçen bir değerler çatışmasını gösteriyor. Gyeongnam Eğitim Ofisi tarafından yapılan bir ankette gösterildiği gibi, sınıfın kendisiyle ilgili sorun yaşayan öğretmenler ile akranları arasındaki saldırgan davranışlara veya yaşam tarzına duyarlı öğrenciler ve ebeveynler arasındaki bakış açıları arasındaki farklılıklar, eğitim alanındaki çatışmaları artırmaktadır. Bu açığı daraltmak için düzenlemeleri güçlendirmenin ötesine geçmemiz ve okulların bir eğitim topluluğu olarak birbirlerinin konumlarını anlayabilecekleri bir diyalog forumu sağlamamız gerekiyor. Eğitim haklarını korumak için kötü niyetli şikayetlerin okul dışına aktarılması veya yapay zeka kanıt otomasyon sistemi kurulması gibi teknolojilerin hayata geçirilmesi önemli olsa da, karşılıklı saygıya dayalı bir eğitim kültürünün yeniden oluşturulması her şeyden önce öncelik olmalıdır. Ancak birbirimizin zorluklarını kabul ettiğimizde ve onlarla empati kurduğumuzda, sınıf kesintisiz bir öğrenme ortamına kavuşacaktır.

Eğitim dünyasında değişimlere öncülük eden yeni liderlik ve alanla iletişim de önemli görevler olarak ortaya çıkmıştır. Yeni seçilen müfettişlerin öğretim haklarını korumaya ve eğitim ortamını iyileştirmeye öncelik verdiğini görmek cesaret verici, ancak önemli olan eylemdir. Gyeongnam örneğinde olduğu gibi, Kore Öğretmenler ve Eğitim İşçileri Sendikası ile Kore Öğretmenler ve Eğitim İşçileri Sendikası'nın farklı açılardan da olsa öğretmenlik haklarını koruma ve idari işleri azaltma konusunda anlaşmaya varması, sahadaki acıların ne kadar ciddi olduğunu kanıtlıyor. Ayrıca, kariyer danışmanlığı yeteneklerinin güçlendirilmesi veya yerel toplumla bağlantı yoluyla deneyimsel öğrenme gibi eğitimin kalitesini artırmaya yönelik girişimler, eğitimin hangi yönde ilerlemesi gerektiğine dair öneride bulunmaktadır. Önemli olan sadece masa başındaki görüşlerin değil, alandaki öğretmenlerin seslerinin de geçiş komitesi aşamasından aktif olarak yansıtılması ve seçilen başkanın verdiği sözlerin görev süresi içerisinde pratik politikalara dönüştürülmesi için sürekli izleme ve işbirliğinin yapılmasıdır.