'Üç içki' trajedisinin ortaya çıkardığı işgücü piyasasının çifte belası: ücret farkının mevcut durumu ve gücün kötüye kullanılması > haberler

Bu Cheongju bölgesi franchise planlama müdürü, küçük işletmelerde görülen 'yasadan kaçınmanın' tipik örneğini gösterdi. Söz konusu mağaza sahibi, kahvehane ile tatlıcıyı kağıt üzerinde ayırarak 'işyeri bölünmesi' yöntemini kullanarak, beşten az tam zamanlı çalışanı olan bir işletme görünümüne bürünerek fazla mesai, gece mesaisi ve tatil çalışmaları için ek ücret ödeme zorunluluğundan kurtuldu. Bu uygun yöntem, 49 işçiye 3 milyon wonun üzerinde ödenmemiş ücret ödenmesine neden oldu ve Çalışma Standartları Kanunu'nun 20. Maddesinde belirtilen planlı iptal yasağı ilkesini göz ardı ederek, satış kaybını işçilere aktaran yasa dışı bir sözleşmenin oluşturulmasına yol açtı. Bu, genç işçilerin haklarından ve çıkarlarından taviz veren açık bir güç istismarıdır ve iş kanunlarındaki kör noktalardan yararlanan kötü oyunların bu alanda hala yaygın olduğunu göstermektedir.

Franchise sektörünün geneline yayılmış temel işgücü yönetimi eksikliği de ciddi düzeyde. Denetim sonucunda soruşturmaya tabi işletmelerin çoğunluğunun, iş sözleşmeleri ve ücret beyannamelerini hazırlamamak, mola sürelerine uymamak gibi temel çalışma standartları yasalarına bile uymadığı görüldü. İsimsiz ankete katılan genç işçiler, gece çalışma ödeneklerinin ödenmemesi, tatillerde çalışmaya zorlanma, ücretlerinden tek taraflı kesinti yapılması gibi mantıksız uygulamaları rutin olarak yaşadıklarından şikayetçi oldu. Bu durum bireysel işletme sahiplerinin sapmasının ötesine geçerek, gençlerin işgücü piyasasına girmelerinin ilk kapısı olan hizmet ve restoran sektörlerinde işgücü düzeninin ne kadar zayıf olduğunu kanıtlıyor. İşçi Partisi Bürosu, bağlı kuruluşların büyük merkezleriyle gecikmeli olarak toplantılar düzenliyor ve kapsamlı soruşturma sistemini güçlendiriyor, ancak farkındalığı temelden geliştirmeden tekrarlanan yasa ihlallerini önlemek zor.

İşyerlerinde gücün kötüye kullanılması sorununun yanı sıra, ekonomimizin yapısal tetikleyicisi olarak gösterilen şeyin büyük ve küçük işletmeler arasında derinleşen ücret farkı olduğu belirtiliyor. Yakın tarihli bir rapora göre, büyük şirketlerdeki genç işçilerin toplam aylık ücretlerinin, küçük ve orta ölçekli işletmelerdeki orta yaşlı ve orta yaşlı işçilerin ücretlerini aşması durumunda bir 'ücret tersine dönmesi' olgusu yaşanıyor. Özellikle, büyük şirketler ile küçük ve orta ölçekli şirketler arasındaki fark, performans ikramiyeleri ve ikramiyeleri de dahil olmak üzere 'özel ücret' açısından temel ücretten daha keskindir ve şirket küçüldükçe bu durumun daha da ciddileştiği görülmektedir. Bir şirketin verimlilik açığının doğrudan bireylerin ücret açığıyla bağlantılı olduğu bir durumda, küçük ve orta ölçekli şirketlerdeki vasıflı işçilerin bile büyük şirketlerdeki yeni çalışanlardan daha düşük ücret aldığı yapı, büyük şirketlerde mükemmel yeteneklerin yoğunlaşmasını daha da hızlandırıyor.

İstihdam türüne ve cinsiyete dayalı ücret eşitsizliği de işgücü piyasamızın ele alması gereken kronik bir sorundur. Küçük ve orta ölçekli işletmelerdeki düzenli kadın işçilerin ücret düzeyi, büyük şirketlerdeki düzenli erkek işçilerinkinin yarısından azdır; küçük ve orta ölçekli işletmelerdeki düzenli olmayan işçilere yönelik muamele ise daha da kötüdür; büyük şirketlerdeki düzenli erkek işçilerinkinin yalnızca üçte biri kadardır. Hizmet yılı arttıkça bile, küçük ve orta ölçekli işletmelerde çalışanların ortalama yıllık ücret artış oranı büyük şirketlerinkinin yarısı kadar kalıyor, dolayısıyla büyük ve küçük işletmeler arasındaki gelir farkının zamanla genişlemesi kaçınılmaz. Özellikle düzenli olmayan işçilerle kadın işçiler arasındaki muamele farklılığı, işgücü piyasasının ikili yapısını sağlamlaştırıyor ve toplumsal entegrasyonu engelleyen temel bir faktör olarak hizmet ediyor.

Öte yandan işgücü piyasasındaki yapısal sorunların çözümüne paralel olarak emeklilik yaşının uzatılmasına ilişkin toplumsal tartışmalar da kızışıyor. Halkın yüzde 88'i emeklilik yaşının 65'e çıkarılmasından yana ve yaşlılar arasındaki yoksulluğun ve ulusal emeklilik maaşı alma ve alma arasındaki uçurumun giderilmesi için emeklilik yaşının acilen uzatılması gerektiği konusunda fikir birliği var. Bununla birlikte, emeklilik yaşının uzatılmasının gençlerin istihdamının ihlal edilmesine yol açacağından endişe duyan pek çok ses var; bu nedenle ücret sisteminin yenilenmesi ve işe dayalı ücretin getirilmesi gibi nesiller arasında bir arada yaşama için ayrıntılı tasarımlar hayati önem taşıyor. Vasıflı işçilerin becerilerinden yararlanmak ve yaşlanan bir toplumun ekonomik kaygılarını hafifletmek için emeklilik yaşının yükseltilmesi geri dönüşü olmayan bir eğilim, ancak bu süreçte ilk olarak gençlerin istihdamına yönelik önlemler alınmazsa bunun nesiller arasında bir çatışma kıvılcımı haline gelme riski her zaman mevcut.