'Hasta sınıfın' ölümle kanıtlanmış gerçek yüzü: Özel bir anaokulu öğretmeninin dramı üzerine sorular > haberler

İş kazalarının bu şekilde tanınması, öğretmenlerin çalışma ortamının hassasiyetini resmi olarak teyit etmesi açısından önemlidir. Yaşamı boyunca okul gösterilerine hazırlanmak, yeni öğrencilere oryantasyon yapmak gibi ağır iş yükleri altında ezilen merhum, grip teşhisi konulduktan sonra bile yedek işçi olmadığı için hastalık izni alamadan işe gitmek zorunda kaldı. Acılı ailenin verdiği bilgiye göre, anaokulundaki çocukların ve öğretmenlerin birçoğunun grip olmasına rağmen okul normal şekilde çalışmak zorunda kaldı. Öğretmenler, hasta olduklarında bile dinlenemeyecekleri yapısal baskı altında izole edilmiş, bu da sadece öğretmenlerin sağlık haklarını değil aynı zamanda bağışıklık sistemi zayıf olan çocukların güvenliğini de tehlikeye atmıştır. Sonuçta Şirket, merhumun ölümünün işle önemli bir nedensellik ilişkisi olduğunu kabul etmiş ve çalışanların sağlık haklarının eğitim alanında korunmadığını yasal olarak kabul etmiştir.

Kore Öğretmenler ve Eğitim Çalışanları Sendikası ile öğretmen sendikalarının işaret ettiği kilit noktalar 'alternatif bir insan gücü sisteminin olmaması' ve 'kapalı özel anaokulu yönetim yapısı'dır. Özel anaokullarındaki öğretmenler arasında yapılan gerçek bir anketin sonucunda, katılımcıların neredeyse %90'ı kendilerini hasta hissederken işe gelme deneyimi yaşadıklarını yanıtladı. Bir öğretmen sınıftan ayrıldığında sınıf yönetiminin anında felç olduğu bir yapıda, yerine başka bir öğretmen bulmak yerine, sınıf yönetimi yöntemi tekrarlanarak, öğretmen arkadaşlarının veya müdürün işi devralması sağlanır. Bu ortam, öğretmenlerin hastalık iznini kullanma niyetlerini 'görülmesi gereken bir şeye' indirgemiş ve bulaşıcı hastalıkların yaygın olduğu bir durumda bile öğretmenlerin okula giderken maske takmaya zorlanması şeklindeki trajik uygulamayı sağlamlaştırmıştır. Eğitim otoriteleri, özel anaokullarının şeffaflığını artırma ve şirketler vb. yoluyla kamusal yapılarını güçlendirme çabalarını ihmal ederken, öğretmenler kurumsal koruma ağının dışında bağımsız yaşamak zorunda kaldılar.

Bu arada okullarda yaşanan zorluklar sadece hastalık sorunlarıyla sınırlı değil. Son zamanlarda eğitim dünyası, bazı ebeveynlerin çocuk istismarına ilişkin ayrım gözetmeyen raporlarıyla karşı karşıya. Öğretmenlik haklarını koruyan beş kanunun revize edilmesine ve kurumsal ek tedbirlerin uygulamaya konmasına rağmen, alandaki öğretmenler hâlâ 'hayır, hayır' şeklindeki asılsız raporların eğitim faaliyetlerini her an durdurabileceği korkusunu yaşıyor. Doğum kayıtlarının düzeltilmesi talebini reddettikleri veya bir öğrencinin sorunlu davranışını durdurmaya çalışırken fail olmakla suçlandıkları için çocukların çocuk istismarı nedeniyle rapor edildiği vakalar sıklıkla yaşanıyor. Bu durum yalnızca öğretmenlerin öğretme isteğini kırmakla kalmıyor, aynı zamanda meşru eğitim rehberliğini de zayıflatıyor ve sonuçta sınıfın eğitimsel işlevini felce uğratıyor.

'Kurumsal koruma eksikliği' ve 'ayrım gözetmeyen dış şikayet tehdidi' şeklindeki bu iki eğilim, eğitim alanımızın ciddi bir krizle karşı karşıya olduğunu gösteriyor. Özel anaokulu öğretmenleri, yedek personel eksikliği nedeniyle fiziksel sınırlarının ötesinde çalışmak zorunda kalıyor ve ilkokul ve ortaokul öğretmenleri, meşru eğitim faaliyetlerini bile savunmayı zorlaştıran kurumsal boşluklara maruz kalıyor. Bu sorunların her ikisi de eğitim için 'öğretmen fedakarlığına' güvenme uygulamasının sonucudur. Gerçek şu ki, bir sistem olarak yürütülmesi gereken eğitim alanı, bireysel olarak öğretmenlerin sorumluluğu, özverisi veya detaylara gösterdiği özen ile desteklenmektedir. Artık sürdürülebilir değil. Bu nedenle eğitim otoriteleri, bir olay meydana geldikten sonra sadece önlem önermenin ötesine geçmeli ve çalışma ortamını temelden iyileştirmek ve öğretim haklarını korumak için pratik idari yetki kullanmalıdır.

Müfredatın profesyonelliğini geliştirmeye yönelik akademik tartışmalar kadar acil olan bir konu da öğretmenlerin güvenli bir şekilde çalışabilecekleri bir ortam yaratmaktır. Erken çocukluk eğitimi alanında oyun merkezli eğitim ve pedagojiye yönelik araştırmalar aktif olarak devam etmektedir ancak eğitimi uygulayan öğretmenin bedeni ve zihni bozulursa alanda hiçbir eğitim felsefesi gelişemez. Bulaşıcı hastalık salgını durumunda fiili hastalık izninin garanti altına alınması, öğretmen sayısının ders sayısına göre hesaplanması, yedek personelin zorunlu olarak görevlendirilmesi gibi kurumsal bir temel oluşturmak artık ertelenemeyecek işlerdir. Artık öğretmenlerin fedakarlıklarını 'tutku' ya da 'görev duygusu' olarak paketleyerek görmezden gelme uygulamasına son vermeliyiz. Yalnızca sağlıklı öğretmenlerin sağlıklı çocuklar yetiştirebileceği şeklindeki son derece sıradan gerçeği en önemli politika önceliği haline getirmenin zamanı geldi.