İhmal edilmiş bir mirastan gelecekteki bir varlığa kadar Ulleungdo'ya kazınmış tarihe bir tanıklık. > haberler

Tarihi materyaller Ulleungdo ve Dokdo'nun Üç Krallık Dönemi'nden bu yana tek bir yaşam alanı ve Kore toprağı olduğunu kanıtlıyor. Özellikle Joseon Hanedanlığı hükümeti tarafından uygulanan 'su arazi sistemi', Ulleungdo ve Dokdo'nun gerçekte yönetildiğini ve yönetildiğini gösteren kesin kanıttır. O zamanlar yerel yetkililer isimlerini ve ziyaret kayıtlarını Ulleungdo'daki kaya duvarlara 'gakseokmun' olarak bırakıyordu; bu, hükümetin adada düzenli olarak devriye gezdiğini kanıtlayan değerli idari verilerdi. Son akademik araştırmalarla keşfedilen Taehari yazıtı da dahil olmak üzere çok sayıda kayıt, Japonya'nın 'Joseon Ulleungdo'yu terk ettiği ve Dokdo'yu tanımadığı' yönündeki çarpık iddiayı çürütmek için güçlü bir mantıksal silah görevi görüyor. Bu tarihi kayıtlar, Dokdo'nun izole bir ada olmadığını, Ulleungdo'nun büyük tarihsel bağlamı içinde var olduğunu açıkça gösteriyor.

Ancak bu tarihi değere rağmen sahadaki fiili durumdan kaçınılamaz. Ulleungdo Adası'nın Güneybatı Antik Mezarları gibi benzersiz tarzlara sahip tarihi alanlar ihmal ediliyor ve erişim yollarının bakımı bile düzgün yapılmadığı için bırakın turistleri, araştırmacılar için bile erişimi zorlaştırıyor. Japon sömürge döneminde Rus-Japon Savaşı sırasında Japonya tarafından kurulan gözetleme kulesi ve denizaltı kablosunun iniş noktası gibi modern miras alanları da çalıların arasına gömülmüş durumda, bu da boyutlarını ve izlerini tahmin etmeyi bile zorlaştırıyor. Bütçe yetersizliği bahanesiyle tarihi mekanlar bakımsız bırakılırken, oymalı taş kapılar rüzgar ve yağmurla aşındırılarak tarihimizin izlerini birer birer siliyor. Bu, kültürel varlıkları yönetme konusundaki basit bir başarısızlığın ötesine geçiyor ve bölgesel egemenliğimizi destekleyecek nesnel fiziksel kanıtlardan vazgeçmekle aynı anlama geliyor.

Bu arada yerel yönetimlerin idari kapasitesi de tam bir krizle karşı karşıya. Ulleung-gun'un iddialı bir şekilde desteklediği pirinç tarımına yeniden başlama projesi, altyapı ve çevresel özelliklerin kapsamlı bir incelemesi olmadan "gösteri için gösteri" tarzında gerçekleştirildi ve üç yıl sonra yalnızca büyük miktarda bütçenin boşa harcanmasıyla durduruldu. Ayrıca 1,7 milyar wonluk devasa bir yatırımla inşa edilen Hyeonpo Gözlemevi, kötü inşaat ve yasadışı yönetim nedeniyle tamamlandıktan sonra iki yıldan fazla bir süre sonra açılamamış ve hukuk mücadelesine konu olmuştu. Bu vakalar, yerel tarihi kaynakların turizm amacıyla ticarileştirilmesi veya korunması yönündeki girişimlerin ne kadar dar görüşlü ve sorumsuz olduğunu açıkça göstermektedir. Yerel topluluklar ve idari makamlar gerçek bir değerlendirme yapmadan yalnızca savaş yönetimine odaklandıklarında, zarar vergi mükelleflerinin parası ve değerli kültürel mirasa verilen zarar şeklinde halka geri dönüyor.

Bu durumda bile gelecek nesillerin Dokdo'yu koruma çabaları bir umut ışığına dönüşüyor. Ülke çapında 120 okulun katıldığı 'Dokdo Bekçi Okulu', öğretmenlerin özveriyle yürütülüyor ancak Kovid-19 sonrası bütçede kesinti yapılması nedeniyle ana karakterler olan öğrenciler Dokdo'ya ayak basamıyor ve 'yarım keşifler' tekrarlanıyor. Alan öğretmenleri Dokdo eğitimine yeni bir ufuk açmak için yapay zeka ve eğitim teknolojisini kullanıyor ancak devlet desteği enflasyon oranını bile yansıtmayacak şekilde durgun kalıyor. Öğrencilere Dokdo'yu öğretirken onları sahaya götürememenin eğitimsel gerçekliği, toplumumuzun Dokdo'yu korumanın değerine sadece sözde bağlılık mı gösterdiğini sorgulamamıza neden oluyor. Artık Dokdo Deneyim Merkezi'nin genişletilmesi gibi pratik altyapının genişletilmesine ek olarak, politika yeteneklerinin gelecek nesillerin tarihi alanlarla doğrudan karşılaşabileceği bir ortam yaratmaya odaklanması gerekiyor.