Gıda krizinin paradoksu: Toprak verimli ama tarıma yönelik eller nereye gitti? > haberler

Profesör Kim Hyeong-jun'un KAIST Yapay Zeka ve Gelecek Çalışmaları Departmanı'ndaki araştırma ekibi, uluslararası ortak araştırma yoluyla, gelecekteki gıda üretimi üzerindeki temel kısıtlamanın tarım arazilerinin eksikliği değil, tarımsal işgücündeki düşüş olduğunu tespit etti. Araştırma ekibi, nüfus değişimi, ekonomik büyüme ve teknolojik gelişme senaryolarını birleştiren bir model oluşturdu; bu model, yalnızca arazinin fiziksel kullanılabilirliğini dikkate alan ve bir değişken olarak tarım yapabilen nüfusun gerçek boyutunu dikkate alan mevcut yöntemden koptu. Sonuç olarak, dünyanın çoğu bölgesinde tarımsal insan gücündeki hızlı düşüşün, tarım arazilerinin kullanımını temelden engellediği ortaya çıktı. İklim ve toprağın tarım için en uygun olduğu bölgelerde bile, gıda üretimini yönetecek işçi olmadığında, gıda üretimi imkansız hale geliyor. Bu, nüfus yapısındaki değişikliğin gıda güvenliğine yönelik iklim değişikliğinden daha doğrudan ve güçlü bir tehdit olarak ortaya çıktığına dair bizim için çok acı bir uyarıdır.

Teknolojideki hızlı ilerlemelerin tarımın geleceğini kurtaracağına dair iyimserlik de bu çalışmayla bir kez daha test edildi. Elbette akıllı çiftliklerin veya otomatik cihazların kullanıma sunulması, kişi başına düşen ekim alanının genişletilmesine katkıda bulunabilir ancak bu, başka bir zorluğu da beraberinde getirir: endüstriyel yapıdaki değişiklikler. Ekonomi geliştikçe, işgücünün kırsal alanlardan imalat veya hizmet endüstrilerine doğru kayma eğilimi vardır ve bu da sonuçta kırsal alanlardaki nüfusun yok olma hızını hızlandıran bir paradoks yaratır. Bir teknoloji ne kadar gelişmiş olursa olsun, teknolojiyi kullanacak ve mahsullerle ilgilenecek minimum insan sayısı sağlanmazsa, verimlilik artışı kaçınılmaz olarak sınırlı olacaktır. Yani teknoloji yalnızca üretim için bir araçtır ve bunu hayata geçirebilecek tarım işçilerinin olmayışı modern tarımın en temel ve yapısal çelişkisidir.

Gıda güvenliği artık bir ülkenin tarım politikasının ötesine geçiyor ve işgücü hareketliliği ve göç politikası gibi karmaşık uluslararası konularla doğrudan bağlantılı. Araştırma ekibi, ülkeler arasındaki nüfus hareketinin kısıtlanması durumunda gelişmiş ülkelerin ciddi tarımsal insan gücü sıkıntısı yaşayacağı ve bazı düşük gelirli ülkelerin aşırı tarımsal nüfusların durağanlaştığı bir dengesizlik yaşayabileceği konusunda uyardı. Bu, gıda sorunlarının insan kaynaklarının sınırlar arası dağılımıyla yakından bağlantılı olduğunu göstermektedir. Bu durumda hükümet, tarım alanlarındaki insan kaynaklarını istikrarlı bir şekilde güvence altına alıp korurken, tarım arazileri yönetiminin verimliliğini artırmak için pratik politika yanıtları hazırlamalıdır. Tarım arazilerinin ülke çapında araştırılması ve yasa dışı düzenlemelerin elden geçirilmesi, bu makro krize yanıt vermek için temel bir adım olarak değerlendirilebilir.

Aslında, Pohang ve Gimpo da dahil olmak üzere ülke genelindeki şehirler, tarım arazilerindeki spekülatif faktörleri ortadan kaldırmak ve fiili ekime odaklanan bir tarım ortamı yaratmak için büyük ölçekli araştırmalar yürütüyor. Bu, basit idari prosedürlerin ötesine geçme ve yönetim sistemini, sınırlı tarım arazilerinin asıl amacına uygun olarak kullanılabilmesini sağlayacak şekilde düzeltme isteğidir. Özellikle tarım alanlarını terk etmeye çalışan çiftçileri yakalamak ve izinsiz nadasa veya kaçak kiralamalara engel olmak ve kiracı çiftçilerin hak ve menfaatlerini koruyarak kırsal alandaki üretim üssünü korumak bir stratejidir. Başbakan Yardımcısı Koo Yun-cheol'un bahsettiği kamu sektörü iş deneyimi programı gibi genç istihdam politikaları da tarım alanlarındaki insan gücü eksikliğini ve sosyal istihdam kaygısını eş zamanlı olarak çözmeye yönelik politika çabalarının bir parçası olarak yorumlanıyor. Tarım arazileri gibi fiziksel varlıklar ile insanlar gibi insan kaynaklarının uyumlu bir şekilde nasıl birleştirileceği, ulusal hayatta kalma için önemli bir görev olarak ortaya çıkmıştır.