화약고가 된 인도양과 페르시아만: 흔들리는 미국의 패권과 재편되는 중동 안보 > K-wave Trends

De militaire impasse tussen de Verenigde Staten en Iran over de Straat van Hormuz bereikt nu een gevaarlijk niveau, waardoor de term 'beperkt conflict' betekenisloos wordt. De Iraanse Revolutionaire Garde vuurde zonder onderscheid op olietankers die zonder voorafgaande toestemming probeerden te passeren, en als reactie daarop schoot het Amerikaanse leger een zelfmoorddrone neer en viel rechtstreeks de Iraanse kustbewakingsradarbasis aan om zijn militaire demonstratie voort te zetten. Ook Iran heeft niet toegegeven en herhaalt een vicieuze cirkel van vergelding door talloze ballistische raketten te lanceren richting Amerikaanse militaire bases in Koeweit en Bahrein. Beide partijen zijn officieel op hun hoede voor een escalatie van de oorlog en voeren de rechtvaardiging van 'zelfverdediging' naar voren, maar de spanning ter plaatse is een voorafschaduwing van een situatie die op elk moment kan escaleren tot een totale oorlog.

Het feit dat de Verenigde Staten afzonderlijke aankooponderhandelingen met Mauritius overwegen om de controle over de Diego Garcia-basis op de Chagos-eilanden, een strategische locatie in de Indische Oceaan, veilig te stellen, is ook een bewijs van deze urgente veiligheidssituatie. Deze basis, die indirect via Groot-Brittannië wordt gecontroleerd, is een belangrijke basis waar strategische langeafstandswapens zoals B-2 stealth-bommenwerpers 24 uur per dag kunnen worden ingezet, met Iran op zeer korte afstand. De regering-Trump, die onlangs een rem zette op de soevereiniteitsoverdrachtsovereenkomst met Groot-Brittannië, maakt zich ernstige zorgen over het informatielek en het militaire vacuüm dat zal ontstaan ​​als de controle wordt overgedragen aan Mauritius, dat bevriend is met China. Naast een eenvoudige territoriale kwestie is dit een duidelijk voorbeeld van hoe wanhopig de Amerikaanse strategie om de maritieme hegemonie tussen het Midden-Oosten en de Indo-Pacific te behouden is.

Ondertussen worden de Verenigde Staten geconfronteerd met de pijnlijke realiteit van een afname van hun eigen scheepsbouwcapaciteiten onder mondiale militaire druk. Terwijl de Chinese marine haar macht uitbreidt en het aantal schepen in een overweldigend tempo vergroot, is de Amerikaanse scheepsbouwindustrie niet in staat haar bouwdoelstellingen te verwezenlijken vanwege een tekort aan geschoolde arbeidskrachten en verouderde faciliteiten. Om dit gevoel van crisis te overwinnen, begon het Amerikaanse ministerie van Defensie een onconventioneel plan te overwegen om gebruik te maken van de scheepsbouwcapaciteiten van geallieerde scheepswerven zoals Korea en Japan. Het plan om de onvoldoende zeemacht snel te versterken door superieure ontwerp- en constructietechnologie van bondgenoten te introduceren, zoals het fregat van de Daegu-klasse of het fregat van de Mogami-klasse, erkent ook de realiteit dat de Verenigde Staten niet langer in staat zullen zijn hun productiecapaciteiten als enige hegemon te behouden.

Te midden van deze veranderingen in het veiligheidslandschap symboliseren de gezamenlijke marineoefeningen tussen Korea en Canada een nieuw veiligheidspartnerschap in de Indo-Pacifische regio. Het feit dat Korea's meest geavanceerde onderzeeërs, zoals de Dosan Ahn Chang-ho, praktische training hebben gegeven in de strijd tegen onderzeeërs en tactische manoeuvres bij de Canadese marine, is een uitdrukking van onze sterke wil om de interoperabiliteit te versterken en gezamenlijk te reageren op dreigingen die verder gaan dan alleen uitwisseling. Met name het feit dat de Canadese bemanningsleden die aan de training deelnamen samen naar de RIMPAC-oefening zijn gevaren, laat zien hoe nauw de westerse bondgenoten verenigd zijn om de maritieme veiligheid te beschermen. Dit suggereert dat Korea zichzelf nu positioneert als een sleutelas van de Indo-Pacifische veiligheidsstrategie als reactie op het offensief van anti-Amerikaanse krachten onder leiding van China en Iran.

Het conflict dat zich door het Midden-Oosten verspreidt, breidt zich uit voorbij de Straat van Hormuz, naar het conflict tussen Libanon en Israël. Nu het staakt-het-vuren-plan tussen Israël en Libanon vrijwel door Hezbollah werd opgegeven, wordt het Midden-Oosten opnieuw een enorm kruitvat. De Verenigde Staten proberen de provocaties van Iran te onderdrukken en een staakt-het-vuren te handhaven, maar verkeerde inschattingen en toevallige botsingen op het terrein brengen het risico met zich mee dat ze op elk moment uit de hand kunnen lopen. In het bijzonder in een situatie waarin Iran druk uitoefent op de Verenigde Staten door te spreken over de supersterke blokkade van de Straat van Hormuz, beweegt de vrede in het Midden-Oosten zich als een onrealiseerbare utopie en blijft het een ontsteker die de wereldeconomie en de veiligheid zal opschudden.