울릉도에 새겨진 역사의 증언, 방치된 유산에서 미래의 자산으로 > K-wave Trends

Materiały historyczne dowodzą, że Ulleungdo i Dokdo były jednym obszarem zamieszkania i terytorium Korei od Okresu Trzech Królestw. W szczególności „system wodno-lądowy” wdrożony przez rząd dynastii Joseon jest niezbitym dowodem wskazującym, że Ulleungdo i Dokdo rzeczywiście były rządzone i zarządzane. W tym czasie lokalni urzędnicy pozostawili swoje nazwiska i zapisy wizyt w „gakseokmun” na skalnych ścianach w całym Ulleungdo, co stanowi cenne dane administracyjne potwierdzające, że rząd regularnie patrolował wyspę. Liczne zapisy, w tym inskrypcja Taehari, odkryte w wyniku ostatnich badań akademickich, służą jako potężna broń logiczna do obalenia wypaczonego twierdzenia Japonii, że „Joseon porzucił Ulleungdo i nie rozpoznał Dokdo”. Te zapisy historyczne wyraźnie pokazują, że Dokdo nie jest odizolowaną wyspą, ale istniała w wielkim kontekście historycznym Ulleungdo.

Jednak pomimo tej wartości historycznej, nie da się uniknąć faktycznej sytuacji w terenie. Miejsca historyczne o unikalnym stylu, takie jak południowo-zachodnie starożytne grobowce na wyspie Ulleungdo, są zaniedbane, co utrudnia dostęp badaczom, a co dopiero turystom, ponieważ nawet drogi dojazdowe nie są odpowiednio utrzymywane. Współczesne obiekty dziedzictwa kulturowego, takie jak wieża strażnicza zainstalowana przez Japonię podczas wojny rosyjsko-japońskiej w czasach kolonializmu Japonii czy miejsce lądowania podmorskiego kabla, również są zakopane w buszu, co utrudnia nawet odgadnięcie ich wielkości i śladów. Podczas gdy miejsca historyczne są zaniedbywane i ukrywane pod pretekstem braku budżetu, wiatr i deszcz niszczą rzeźbione kamienne bramy, niszcząc jeden po drugim dowody naszej historii. Wykracza to poza zwykłą porażkę w zarządzaniu dobrami kulturowymi i jest równoznaczne z rezygnacją z obiektywnych, fizycznych dowodów na poparcie naszej suwerenności terytorialnej.

Tymczasem potencjał administracyjny samorządów lokalnych również stoi w obliczu całkowitego kryzysu. Projekt wznowienia upraw ryżu, który ambitnie promował Ulleung-gun, przeprowadzono w sposób „pokaz na pokaz”, bez dokładnego przeglądu infrastruktury i cech środowiskowych, i zarzucono po trzech latach, marnując jedynie ogromną część budżetu. Ponadto Obserwatorium Hyeonpo, które zbudowano dzięki ogromnej inwestycji o wartości 1,7 miliarda wonów, nie mogło zostać otwarte ponad dwa lata po ukończeniu ze względu na złą konstrukcję i nielegalną administrację, w związku z czym stało się przedmiotem batalii prawnej. Przypadki te wyraźnie pokazują, jak krótkowzroczne i nieodpowiedzialne są próby komercjalizacji lub zachowania lokalnych zasobów historycznych na potrzeby turystyki. Kiedy społeczności lokalne i władze administracyjne skupiają się wyłącznie na administracji w czasie wojny bez prawdziwego rozważenia, szkody wracają do społeczeństwa w postaci pieniędzy podatników i szkód w cennym dziedzictwie kulturowym.

Nawet w tej sytuacji wysiłki przyszłych pokoleń mające na celu ochronę Dokdo stają się iskierką nadziei. „Szkoła Dokdo Keeper”, w której uczestniczy 120 szkół z całego kraju, prowadzona jest z pasją nauczycieli, jednak w związku z obcięciem budżetu w związku z pandemią Covid-19 uczniowie, którzy są głównymi bohaterami, nie mogą postawić stopy na Dokdo i powtarzają się „pół-eksploracje”. Nauczyciele terenowi korzystają ze sztucznej inteligencji i technologii edutech, aby otworzyć nowe horyzonty dla edukacji Dokdo, ale wsparcie rządowe pozostaje na niezmienionym poziomie, nawet nie odzwierciedlając stopy inflacji. Edukacyjna rzeczywistość polegająca na nauczaniu uczniów o Dokdo, ale niemożności faktycznego zabrania ich w teren, każe zadać sobie pytanie, czy nasze społeczeństwo tylko deklaruje wartość ochrony Dokdo. Obecnie, oprócz rozbudowy praktycznej infrastruktury, takiej jak rozbudowa Centrum Doświadczeń Dokdo, możliwości polityczne muszą skupiać się na tworzeniu środowiska, w którym przyszłe pokolenia będą mogły bezpośrednio stykać się z miejscami historycznymi.